"Palandöken’in karı kadar beyaz, Erzurum’un ayazı kadar keskin bir aşkın ve yarım kalmış bir ağıdın hikayesi..." Yüzbaşı Fırat Karadağ, kalbinde bir patlamanın enkazını taşıyan, ruhu barut kokusuna bulanmış bir askerdir. Geçmişte kaybettiği sevdasının yasını bir zırh gibi kuşanmış, sevmeyi de sevilmeyi de kendine yasaklamıştır. Görev için gittiği Erzurum’un o uçsuz bucaksız beyazlığında, tek bir nota her şeyi değiştirecektir. Suna, mısır püskülü sarısı saçları ve Erzurum’un göğü kadar mavi gözleriyle, bir köy okulunun soğuk duvarları arasında çiçek açmaya çalışan bir öğretmendir. Annesizliğin boşluğunu babaannesinin sevgisizliğiyle doldurmuş, babasının sert duvarları arasında kendi sesini yitirmiştir. Ta ki o türkü, karlı bir akşamda bir askerin dudaklarından dökülene kadar... "Erzurum çarşı pazar... İçinde bir kız gezer..." Bir tarafta görevine yeminli, ölümü göze almış bir komutan; diğer tarafta kendi evinde esir, kalbiyle direnen bir kadın. Geçmişin kanlı gölgeleri ve bugünün imkansızlıkları arasında kurulan bu köprü, ya onları kurtaracak ya da bir türkü olup dillerde dolanacaktır. Suna, Fırat’ın en büyük sınavı; Fırat ise Suna’nın tek sığınağıdır. Ancak kaderin de bir ritmi vardır ve bazı aşklar, sadece en hüzünlü türkülerle anlatılabilir. Söz verildi, yeminler edildi... Ama dünya malı satılır, peki ya bu sevda?

Bir gün çarpıştığı adam ve ansızın kapısına dayanan geçmiş, Ahunaz`ın hayatını nasıl değiştirecek? Prensesler gibi büyütülen Ahunaz`ı, o geçmişin karanlık kuyusunda neler bekliyor? Bana uzun uzun baktı. Gözlerinin içi hâlâ o bildik, tehlikeli gölgelerle doluydu. Sonra sesi alçaldı, ama vurgusu daha ağırdı: "Ahunaz... O masumiyetini, güzelliğini, kalbini... güzel olan neyin varsa, hepsini koparacaklar senden."

Karanlık bir ruh hâliyle gidilen bir şehir… Orada başlayan bir aşk, iki kalbin değil; iki dünyanın savaşıydı. Sevgi vardı. Sadakat vardı. Ama kader yoktu. Bu roman, annesinin gölgesinde kalan bir adamla, vazgeçmek zorunda kalan bir kadının hikâyesi. Çünkü bazen aşk bitmez… sadece imkânsız olur.