Eğer bu hikâyeyi okumaya devam edecekseniz, bunu sadece iki gencin maviye emanet ettiği yarım kalmış bir aşk masalı sanmanızı isterdim. Çünkü bazen gerçekler, hatırlanan o güzel anılardan çok daha ağır ve katlanılmazdır. İnsan, geçmişi hatırlarken kendini korumak ister; anıların içini yumuşatır, acıyı törpüler, eksik kalan yerleri umutla doldurur. Oysa bazı hikâyeler vardır ki, ne kadar süslenirse süslensin, özünde taşıdığı ağırlığı asla kaybetmez. Benim hikâyem de onlardan biri.

Rüzgar sert bir şekilde saçlarını dağıtıyordu. Güneş ise ışığını onun üzerinden asla çekmiyordu. Çok güzeldi. Duru, masum bir güzelliği vardı. Kafasını bana doğru çevirirken rüzgar saç tellerinden birazını mavi gözlerinin önüne sermişti. Sarı saçları, mavi gözleri, cam gibi teni ile kusursuz bir güzelliğe sahipti. Ama onun en güzel yeri kalbiydi. "Neden öyle bakıyorsun?" Çekinerek bana bakıyordu. Gözleri bana her döndüğünde mavileri parlıyordu. İşte ben buna aşık oluyordum her seferinde. "Seni daha fazla ne kadar sevebilirim diye düşünüyordum." dedim. Yıldızları, çiçekleri ve dünyada güzel olabilecek her şeyi kıskandıracak cinstendi gülümsemesi. Usulca göğsüme koydu başını. Çevreledim kolum ile onu. Sahi gerçekten daha ne kadar sevebilirim onu.

Anne babası ayrılan Nisan, velayetinin babasına verilmesi ile Japonya`ya taşınır. Arkadaşlarından ayrıldığı için üzülen Nisan; Büyük ailesi, yeni bir kültür, yeni arkadaşlar ve aşk ile tanışınca o kadar da kötü olmadığını ve daha iyi olduğuny fark eder.