Büyümek; aynı sokakta koştuğun, aynı gökyüzüne baktığın insanla arana yavaşça çekilen o sessiz duvarları izlemek miydi? Nehir için hayat; mahallenin bitmeyen gürültüsünden, çocukluktan kalan o sarsılmaz kurallardan ve her düştüğünde elini tutan arkadaşlarından ibaretti. Yıllar boyunca masum duygular fotoğraflara hapsolmuş, çocukluğun o saf neşesi zihinlerin en güvenli köşesine çekilmişti. Ancak zaman ilerleyip yetişkinliğin o kaçınılmaz sınırları kapıya dayandığında, geçmişin gölgesi hayatlarına giren her yeni adımla biraz daha derinleşir. Doruk’un bakışlarındaki o kırgın mesafe, korumacı tavırlarının arkasına sakladığı ama artık dizginleyemediği o derin yangın, tek bir anla yüzeye çıkar. Yıllardır “sırdaşım, sığınağım” denilen o bağ, saklanan hislerin ve aralarındaki aşılmaz sandıkları çizgilerin sarsılmasıyla tehlikeli bir karmaşaya sürüklenir. Anılar sararmış fotoğrafların arasında masumiyetini korurken, büyüyen duygular artık çocuk kalmayı reddetmektedir. Bir yanda geçmişin çocuksu huzuru, diğer yanda kaçınılmaz bir tutkunun yakıcı eşiği... Masumiyet çocuklukta kaldığında, kalbin geriye kalan tek bir gerçeği vardır: Bazı bağlar ne zamanla silinir ne de tek bir adımla kopar.

Ortaokul arkadaşı olan İsoyla beraber yaşadıkları, ve yaşayacakları...

Baby, how you doing? I know you`re not doing the best But I`m here, I`ll always be here Tell me if you need me and call me if you feelin` alone. ~Right Here