Karanlık sırların gölgesinde, tanrıların ve insanların kaderi yeniden yazılıyor. Elara`nın geçmişle geleceği arasında sıkışmış yolculuğunda, yalnızca cesaret değil, kalbinin en derinlerinde gizlediği sırlar da sınanacak. Peki ya aşk, tanrıların bile dokunmaya korktuğu bu dengeyi bozarsa?

Yazdığım ilk kitap şans verirseniz ve destek olursanız sevinirim ∞♪<3

Yüzyıllar önce Ay Tanrıçası Selene, kurtları yarattı. Sonra Endymion`a olan aşkına kurban gitti ve uyutuldu. Yaratılıştan beri kurtlar huzurlu, disiplinli, birlik içinde yaşarken Ay Tanrıçası`nın uyutulmasıyla bütün dengeler bozuldu. İşte bu dengeyi tekrardan oluşturacak tek şey kanın lanetiydi ya da tüm dengeleri bozacak...

tanrıça thalia çok uzun zaman önce gökler tarafından kovulmuş ve reerkarnasyona uğramıştır yeni bedeni hiçbir şeyin farkında olmasada kader ağlarını bir bir örmeye devam ediyordu. lordların çekilmez tavırları selendral için yıkım getirdi.

Deniz, Siyeraa’nın adını o doğmadan önce fısıldadı; o ise o sesi korku sandı. Çünkü bazı çağrılar huzur vermez, insanı kendi derinliğine doğru iter. On sekizinci yaşında hayatı bir gürültüyle değil, sessizlikle değişti. Annesinin gözlerinde ağırlaşan bir sır, söylenmeden kalan bir isim gibi aralarında durdu. Gece uzadıkça dünya inceldi; rüzgâr başka şeyler taşıdı. Ve bir yerde, su yüzeyi ayna olmaktan çıktı, kapıya dönüştü. Bir gün yer ayağının altından çekildi. Uçurum açıldı, düşüş sustu, soğuk göğsüne doldu. Korku yıllardır saklandığı yerden fırladı, çırpındı. Ama deniz geri çekilmedi. O an korku çatladı; yerini başka bir şeye bıraktı; tanıdık ama yabancı, uzak ama içten. Okyanus onu yutmadı, kabul etti. Ve tam o anda, denizin kalbinin attığı yerde bir tanrı başını kaldırdı; yıllardır beklediği sesi sonunda duymuş gibi. Çünkü bazı bağlar öğrenilmez, hissedilir. Ve o an güç yalnızca uyanmadı; hatırlandı.