97.Bölüm

Tozluyaka sabaha karşı hareketlenmişti. Uzun süredir görülmeyen bir araba, mahallenin girişinde durdu. Kapı açıldı. İlk inen Muhammed Ağa oldu. Yüzü yorgundu ama gözlerinde kararlı bir ifade vardı. Ardından Kenan indi. Arka kapı açıldığında Berk göründü.

Ayaz koşarak yaklaştı.
“Amca!” diye bağırdı.
Berk ayakta durmakta zorlanıyordu ama gülümsedi.
“Buradayım… bitmedi demek ki.”

Mahalleli yavaş yavaş toplandı. Fısıltılar arttı. Muhammed Ağa bastonuna dayanarak Berk’in omzuna dokundu.
“Evladım… elhamdülillah,” dedi.
Sonra başını göğe kaldırdı, sesi titreyerek dua etti:
“Allahümme ihfaz evlâdenâ ve emânetenâ…
(Bizim evlatlarımızı ve emanetlerimizi koru Ya Rabbi.)”

Berk eve götürülürken Kenan ile Muhammed Ağa göz göze geldi. Asıl konuşma şimdi başlayacaktı.

Ali ve Cemre, Kenan’ın evine çağrıldı. İkisi de tedirgindi. Odaya girdiklerinde Muhammed Ağa’yı görünce şaşırdılar. Kapı kapandı. Sessizlik ağırlaştı.

Ali dayanamadı:
“Bir şey oldu ama bize söylenmiyor. Ne oluyor?”

Kenan derin bir nefes aldı.
“Size bugüne kadar sakladığımız bir gerçeği anlatacağız.”

Cemre’nin kalbi hızlandı.
“Baba… korkutuyorsun beni.”

Muhammed Ağa söze girdi, sesi ağırdı:
“Bu sır, sizi yaşatmak için saklandı.”

Kenan devam etti:
“Yıllar önce… mafya peşimizdeydi. Çocuklarımıza dokunacaklardı.
O gün bir karar aldık.”

Ali kaşlarını çattı.
“Ne kararı?”

Muhammed Ağa gözlerini Ali’ye dikti.
“Doğduğun gün… seni ben değil, Kenan aldı.
Cemre’yi ise ben aldım.”

Oda buz kesti.

Cemre ayağa fırladı.
“Ne demek bu?!”

Kenan’ın sesi titredi:
“Ali… sen Muhammed Ağa’nın öz oğlusun.”
Sonra Cemre’ye döndü:
“Cemre… sen benim öz kızımsın.”

Ali’nin dizlerinin bağı çözüldü.
“Bu… bu mümkün değil.”

Muhammed Ağa gözleri dolu dolu konuştu:
“Evladım… seni korumak için yaptım. Seni kendi canımdan sakındım.”

Cemre’nin gözlerinden yaşlar aktı.
“Bunca yıl… ben kimdim o zaman?”

Kenan yaklaştı.
“Sen hep benim kızımdın. Kan değil, emanet büyüttük.”

Ali fısıldadı:
“Biz… birbirimize âşık olduk…”

O an sessizlik daha da ağırlaştı. Muhammed Ağa başını öne eğdi.
“Bunu bilmeden yaşadınız. Günah size yazılmaz. Bundan sonrası kaderin imtihanı.”

Dışarıda Tozluyaka uyanıyordu. Ama Ali ve Cemre için dünya durmuştu.

Bir sır açılmıştı.
Ve artık hiçbir yol eskisi gibi değildi.

97.BÖLÜM SONU