Zor şeyler yaşayan Elfida çocukken ona aşık olan asker oğlu Karan ile yeniden karşılaşıyor ikili birbirini tanıyabilecek mi?

Zor şeyler yaşayan Elfida çocukken ona aşık olan asker oğlu Karan ile yeniden karşılaşıyor ikili birbirini tanıyabilecek mi?

Askeri bir bölgede kaçan Alya`nın bir asker tarafından terörist sanılıp vurulması...

teğmen ve üsteğmen mi

"Ben senin kızın değildim. Bir deneydim. Bir silahtım. Ve bugün, içimde insanlığa dair kalan son kırıntıları da yok ettin. Teşekkür ederim baba." ‼️Kitap acemice yazılmıştır.‼️

"Şuradaki yıldızları görüyomuusn"dedim ona dönerek onaylayan bir mirilti çıkardı "biz onlar gibiyiz uzaktan birbirimize bakan ama asla yanyana duramayiz"gözlerim dolmuştu bunu söylerken oda bu söylediğinden bana baktı ve sadece baktı...

Bi’ operasyon savcısı olarak ölüme kadar gittim ama o kadar yanmamıştım

Çocukluğunda babasından şiddet görmüş,her türlü şeyi yaşayıp evden kaçmış bir kızdır Umay. Eski eşi Sarp`ın ona yaptığı ihanet yüzünden asla kimseye güvenmeyen Umay,türk askeri olmuştur. Toprak Timinde olan Umay Öztürk,Altay Birkan Alakurt ile yolları kesişir. Bakalım bu savaşta kim kazanacak?

"Herkesin vazgeçtiği yerde neşteri eline aldı; şimdi ise en derin yarasının ve en büyük savaşının karşısında duruyordu." Hatice Aksoy, tüm zorluklara inat genç yaşta dahi bir cerrah olmuş ve özel bir görevle Ankara Özel Kuvvetler Karargahı’na atanmıştı. Ancak karargah bahçesine adım attığı an, kendisini iki ateş arasında bulacağından habersizdi. Karşısındaki ilk adam; yıllar önce onu terk eden, kalbindeki yaranın sahibi ve Kuzgun Timi’nin komutanı Yüzbaşı Raven Karahan’dı. Raven geçmişin pişmanlığıyla sarsılırken, diğer timin komutanı Yüzbaşı Yiğit Sancaktar’ın hayranlık dolu bakışları çoktan Hatice’nin üzerinde kilitlenmişti.İki güçlü komutan, iki rakip tim ve ortalarında geçmişiyle geleceği arasında sıkışan bir cerrah. Kuzgun’un açtığı yarayı Sancaktar mı saracaktı, yoksa Hatice kendi neşteriyle kaderini yeniden mi yazacaktı?

Görevler bazen insanı yaralar. Ama bazı görevler, insanı tamamen değiştirir... Defne, Tuna ve ekipleri şimdiye kadarki en zorlu sınavlarıyla karşı karşıyadır. Kaybedilen dostlar, yarım kalan sözler ve peşlerini bırakmayan geçmiş, omuzlarındaki yükü her geçen gün ağırlaştırır. Sislerin ardında saklanan gerçekler ortaya çıktıkça, doğru ile yanlış arasındaki çizgi bulanıklaşır. Ufkun kaybolduğu bu yolda artık mesele yalnızca bir görevi tamamlamak değildir. Mesele, değişen insanlarla birlikte ayakta kalabilmektir. Dostlukların sınandığı, umutların tükendiği ve kalplerin sessizce savaştığı bu hikâyede Defne ve Tuna, yalnızca düşmanlarıyla değil, kendi içlerindeki karanlıkla da yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü bazen kaybolan şey yol değildir. İnsanın kendisidir. “Ufuk kaybolduğunda yol değil, insan değişir.”

🛩️ "Bak Mavi... Yukarıya bak. Annemle babam orada bir yerde, biliyorum. Ama yukarısı çok büyük, çok karanlık... İnsan orada kaybolur. Ben büyüyünce uçacağım, yukarı çıkıp onları bulacağım. Ama söz ver, ben o karanlık gökyüzünde kaybolmayayım diye sen hep burada, benim dünyamda kalacaksın. Çünkü sen benim gördüğüm tek Mavi`sin."

Yıllar önce ailesi tarafından terk edilmiş Asel`in bir gün görevden döndüğünde aldığı bir telefonla hayatı tamamen değişir.

Şafakların sönmeye başladığı, ufukların kaybolduğu; geride sadece sisin ve küllerin kaldığı bir dünyada, Tuna ve Defne hem geçmişlerinin ağırlığıyla hem de geleceğin belirsizliğiyle yüzleşmek zorunda kalır. Tuna, kaybettiklerini içine gömerek yaşamayı öğrenmiş bir askerdir. Defne ise onun sessizliğinde sakladığı yaraları görmeye çalışan tek kişidir. İkisi de farklı yollardan gelmiş olsa da, aynı gerçeğin içinde buluşurlar: Bazı savaşlar dışarıda değil, insanın içinde verilir. Ve bu savaşlar çoğu zaman en sessiz olanlarıdır. Bir yanda sırlarla örülü geçmiş, diğer yanda her şeyi değiştirebilecek bir bağ… “Ötüken” sadece bir yer değil, aynı zamanda kalpte kalan bir sığınaktır. Bazen en uzak sandıkları şey, insanın kendi içidir. Ve bazen en zor şey, hayatta kalmak değil; yeniden inanmayı seçmektir.

"Giremezsiniz" "Gireceğum içeri." O kendini inatçı sansın. Ondan daha inatçı olduğumu öğrenecekti.

Esirine tutsak bir asker

Foto foto foto Ya yaziom ya AMK yeto Of

iki sehit çocuğunun, cocukluktan baslayan aşkları ve agir adımlarla yuruyen ask

Ben bir katilin kızıyım.Ama onun mirası değilim.

Askeri kitap ANNE BU

Bir komando timinin görev, sadakat ve fedakârlıkla örülü hikâyesi… Geçmişin izleri, dağların sessizliği ve hiç beklenmedik bir aşk. UYARI: Bu hikâye olgun temalar ve bazı okuyucular için hassas olabilecek sahneler içermektedir. Lütfen yaşınıza ve hassasiyetinize göre devam ediniz.

Geçmişte yaşadığı talihsiz olayların kurtarıcısı olan ve kıza platonik olan yüzbaşı ve yaşadığı talihsiz olayların kurtarcısı olan adamı hatırlayamayan ilkokul öğretmeni kadın.

Bazı sırlar,bir ömür taşınmayacak kadar ağırdır.Bazı yeminler,ölümden sonra bile bozulmaz. İki kardeş... Aynı acının farklı yüzleri. Biri hayat kurtarmaya ant içti. Diğeri,karanlığı avlamaya. Ama bu kez düşman, Onların geçmişinden çıktı. Gerçek ortaya çıktığında,hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. ŞAFAK NİŞANCISI&ÖLÜM NÖBETÇİSİ

Bağırışı kulaklarını tırmalıyordu. "Bir adım daha yaklaşırsan seni buna pişman ederim!" Orta boylu, dalga saçlı oldukça güzel bir kadın işaret parmağını karşıdaki adama doğrultmuş bir şekilde tehdit savuruyordu. Tim gözleri koskocaman açılmış bir şekilde olan biteni izliyorlardı, bu kadın kimdi ve neden komutanlarına bağırıyordu? Bu ve daha nice sorunun cevabını ararlarken yanlarında beliren kısa boylu, tıknaz, orta yaşlı bir adam olan çaycı Veysel`e göz ucuyla baktılar, adam gözleri faltaşı gibi açılmış olanları seyrediyordu Bir elini dünyası yıkılıyormuş gibi alnına attı ardından fısıltıyı andıran bir sesle korkuyla konuştu. "Komutan boku yedi."