Selin, İstanbul`daki bahtsizliklarindan kurtulmak için Çamliyaka kasabasına taşınır ama gittiği yerde bir cinayet işlenmiştir. Araştırmacı ve meraklı bir kişiliği olduğu için kimsenin polislerin bile üstlenmedigi bu cinayet vakasını üstlenir ve aynı zamanda beklenmedik şekilde bir adama tutulur.

Bir öğretmenin, masum bir bebeğin ve deli bir komutanın hikayesi...

Gri, kirlenmiş bir beyaz mıydı yoksa temizlenmeye çalışan bir siyah mı? Hayır hayır. Bu hikayede gri, sadece kendi olmaya çalışan bir renkti... Öylesine söylenmiş kelimelerde anlamlı aslında ama sadece anlayana. Bu hikayede oyunu kader değil, kaderi ve oyunu renkler kuruyordu. Ve bu oyunun akışını değiştirmek sadece BEYAZ`ın elindeydi. Kırılgandı ama güçsüz değildi. Tek bir kelimeyle kırılabilirdi fakat yıkılınca ayağa daha güçlü bir şekilde kalkmasını da bilirdi.Bu yüzden oyunu o kazanmıştı.

hiç fark etmeden karşınıza biri çıkarsaa ne kadar doğru biridir?

Geçmişin küllerine geri dönmek istemiyordu, ama kader onu geri çağırdı. Sonses’in kapıları açıldığında; sırlarla örülü bir hastane, yeminlerle mühürlenmiş iki aile ve karanlığını saklamayı seçen bir adamla yüzleşmek zorunda kalacağını bilmiyordu. Hiçbir dosya açılmadı, hiçbir soru tam sorulmadı… ama sessizlik ikisinin de üzerindeki gerçeği fısıldıyordu: Bu sadece bir başlangıçtı.

Kardeşini kaybetmenin acısını içinde taşıyan Gölge Çevik, hayatını yanıtını aradığı tek bir soruya adamıştır: Bu trajedinin gerçek sorumlusu kimdir? Simge Çevik’in ölümünden sonra hayata karşı tüm ışığı sönen Gölge, yıllardır peşinde olduğu kişinin Güneş Alkan’ın iki yıl önce bir sağlık merkezinde yaşamını yitirdiğini bilmemektedir. Bu bilgiden habersiz bir şekilde gittiği kurumda, Güneş’e şaşırtıcı derecede benzeyen biriyle karşılaşır: Gece Korkmaz. Bu karşılaşma, Gölge’yi hem geçmişle hem de iç dünyasının en karanlık köşeleriyle yüzleştirecek bir sürecin başlangıcı olur. Gölge, kendisini beklenmedik ilişkilerin, tehlikeli güç dengelerinin ve çözülmemiş sırların içine sürüklenirken, adalet duygusuyla kendi iç mücadelesi arasında giderek sıkışır. Karanlık ağların örüldüğü bu dünyada, Gölge’nin yolunu değiştirecek tek bir isim vardır: Faruk Güngör.

Geçmişin küllerine geri dönmek istemiyordu, ama kader onu geri çağırdı. Sonses’in kapıları açıldığında; sırlarla örülü bir hastane, yeminlerle mühürlenmiş iki aile ve karanlığını saklamayı seçen bir adamla yüzleşmek zorunda kalacağını bilmiyordu. Hiçbir dosya açılmadı, hiçbir soru tam sorulmadı… ama sessizlik ikisinin de üzerindeki gerçeği fısıldıyordu: Bu sadece bir başlangıçtı.

Hxjo 1. Kabus (Ahmet) Pencereden sızan solgun ay ışığı, Şehzade Ahmet`in terden sırılsıklam olmuş yüzüne düşüyordu. Yastığa gömülü inlemesi, odanın sessizliğini yırtıyordu. Yine o rüyaydı. Altı yaşındaydı. Gözleri kapalıyken bile, annesi Handan Sultan`ın son çığlığını duyuyor gibiydi. Kapıda bekleyen dilsiz cellatların soğuk, hareketsiz gölgeleri. Annesinin, "Oğlumu koru!" diye yalvaran son bakışı... Ve sonra Mısır yolu, Halime Sultan`ın zafer dolu, sinsi gülüşü. Ahmet, kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atarak gözlerini açtı. Nefes nefese doğruldu. Manisa`nın bu sarayı, abisi Süleyman`ın merhameti sayesinde hala yaşadıkları bir yerdi, ama her köşe başında infazın soğuk nefesi hissediliyordu. Babası Şehzade Korkut, Süleyman`ın bu merhametini bir zafiyet sanıyor, taht için gizlice kuyu kazıyordu. Ahmet, biliyordu ki, Korkut`un hırsı eninde sonunda hepsinin sonu olacaktı. 2. Masumiyetin Girişi (Cihangir) Tam Ahmet, soğuk terini silip kendini sakinleştirmeye çalışırken, kapı gıcırdayarak açıldı. Kapı pervazında küçük, uykulu bir figür duruyordu. "Abi?" diye fısıldadı Şehzade Cihangir (6 yaşında), elinde bir kumaş parçasından yapılmış oyuncak asker ve sıkıca tuttuğu, katlanmış buruşuk bir kağıt parçası vardı. Cihangir`in masum, kocaman gözleri, Manisa Sarayı`nın gölgeleri için fazla parlaktı. "Cihangir, bu saatte ne yapıyorsun?" diye sordu Ahmet, yataktan kalkıp yanına giderken. Sesi yorgun ama şefkatliydi. Cihangir, saraydaki tek masum varlıktı ve Ahmet`in koruma içgüdüsünü tetikleyen tek şeydi. "Babamın odasına gitmiştim. Şamdanın altından bu çıktı," dedi Cihangir, buruşuk kâğıdı uzatarak. "Bir oyun sandım, ama babam uyanınca sinirlenir diye korktum." Ahmet kağıdı eline aldı. Kâğıt, sıradan bir parşömendi ama üzerindeki mühür, Korkut`un kişisel mührüydü ve yazısı oldukça aceleciydi.

Kan ve ölüm... Ne kadar da uyumlu kelimeler değil mi? İnsanın ruhu bedeninden ayrılırken beyazlayan yüzünün etrafındaki kandamlaları, soğumaya başlayan ellerinden aşağı süzülür. Gözleri donuklaşır, kalp atmayı bırakır. Beden yavaş yavaş ısısını kaybeder. Hayattan bir kişi daha silinmiştir, bir kişi daha ölümle tanışmıştır. Bir filmin sonundaki `son` yazısı gibi biter. Bazen filmi sevmeyiz, bittiği için seviniriz. Bazen de çok severiz, bittiği için üzülürüz. Ve bazen de sevsek de sevmesek de bir sonu olduğunu bilerek izleriz. En güzel sonda budur bence Devamı için birinci bölümü oku

Okulun lanetini çözmeye çalışan bir kız yanlışlıkla Çoçukluk askıyla karşılarış

Burda taslak yapıyorum

En çok ondan mı korkmalıydım hayır. Evet benim gücüm yetmezdi onu düşürmeye ama o da beni düşüremezdi! Beni fazla hafife alıyordu...

12 yaşındayım önyargılı olmayın okuyun derim . İyi okumalar…

6”lı Firarda,Liseden öğretmenleri tarafından yoğun istek üzere İsveç”e gidip özel sırrı öğrenmesini isterler.Ama aralarında bir hain vardır.Git gide sırlar açılır.İdil,Aybüke,Merve,Azad,Hakan,Kaan”nın macerası Eşliğinde

Markete gitmek için evden çıkan pınar. O akşam herşeyi değirtireceğini bilmedi...

Kan ile doğulan bir dünyada nasıl ölecektim ki İlk kez yalvarmıştım “Yapmayın lütfen durun” -Sofya Vasinos

Onlar zamanı öldürdü BENSE ONLARI ÖLDÜRDÜM. Onlar bir adımla geri çekilirken ben bir adım ileri gittim. Ölümlerini ben izledim onlar ise ölümlerini. Kıyameti onlar öldüğünde gelecek sanırlar ama aslında kıyamet onların hayatının içindedir.

𝑜̈𝑙𝑢̈𝑚𝑒 𝑐̧𝑒𝑦𝑟𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑙𝑎 -Giriş- "Her hikayenin bir başlangıcı vardır , sizin hikayeniz başlamış olabilir ama bu 1 hafta bizim hikayemiz olacak " Ve ardından bir kahkaha daha yankılandı sınıfın duvarlarında . "Or**pu çocuğu , gülmeden konuşmayı bilmiyor musun?" Egemen`in bir anda bağırması sınıftaki bircok kişiyi bir rüyadan tutup cıkarmıs gibi duruyordu  . Kahkahalar kesildi ve ardından kulak tırmalıyacı ses konuşmaya başladı. "Ah ah ah Egemen, sana terbiye öğretmedi mi sevgili saygın ailen ve terbiyeli , temiz annen ? Annen böyle küfürler ettiğini duyarsa üzülür ama oğluşum" Egemen ne olduğunu anlamamıştı. Bunu sadece bakışlarından bile anlayabiliyorum. Egemen konusmak icin ağzını açtı ama ses bir anda bağırarak korkutucu bir sekilde konuşmaya başladı. "Yeter, sus artık! Seninle vaktimi bosa harcayamam " Bir kac dakikalık bir sessizlikten sonra tekrar konuşmaya başladı. "Artık oyunumuzu konuşabiliriz " yine kahkahalara boğuldu. "Sizinle cok güzel oyunlar oynayacağız sevgili sınıfım . Oyunumuzun kuralları şu sekilde , Okulun dışına çıkmak yasak , ölürsünüz. Verdiğim sürede,yani 45 dakika boyunca, eger soruyu istenilen sekilde cevaplamazsanız ebe ölür. 45 dakika sonunda 15 dakika icerisinde  hala da cevaplamazsanız , size güzel sürprizlerim olacak, ebenin ölümü dışında. Aslında size tamı tamına kendi canınız için koskocaman bi 1 saat veriyorum , bu bonkörlüğümü unutmayın , cani biri olsaydım bu kadar uzun bi süre tanımazdım size "   Ardından yine güldü. "He a**na koyayım,  bizde inandık" Fatih`in asagılayan sesi kulağımda cınlayınca bu sefer bütün yüzler ona döndü . Bir anda tahtada bir video ortaya cıktı . Bu oydu Okul forması yırtılmış,  paramparçaydı Ve yüzü Yüzü berbattı Her tarafı kandı İşkence görmüştü Devasa bi akvaryumun içindeydi ve aglıyırdu . Kameranın ondan tarafa baktığını görünce daha da ağlamaya başladı. Elleri önünde bağlıydı Aynı zamanda ayakları ve ağzı da . Hepimiz onu izlerken bir anda akvaryumun içine su dolmaya başladı. Ve o an dünya bizim için durmuştu. Hepimiz bağırmaya basladık, yakın arkadaşları aglamaya ... Su biraz daha dolmaya devam ederse , boğularak ölecekti. Çırpınmaya ve deli gibi akvaryumun camlarına vurmaya başladı. "Umarım dediklerimde ciddi oldugumu anlamışsınızdır.  O saat 1 e çeyrek kala ölecek , yani ölümüne çeyrek kala , şimdiden başarılar sınıfım , kazanacağınıza inanıyorum , evet öleceğinize inancım tam" Ve ardından yine konuştu. "Ha ayrıca unutmayın , hiçbir intihar sebepsiz değildir..." İntihara teşebbüs değil, Tebessüm ettim dün gece. Ölmek mi? Ölmek ne kelime! Parmak uçlarıma kadar, Aşık oldum sadece...

Üniversite öğrencilerinin düşman olup, Bu olayın sevgili olmaya sürüklenmesi.

Umarım beğenirsiniz🎀

Merhaba ! Ben Elif bu hikaye benim daha önce yazmış olduğum bir kitaptı hatta ben bu hikayeyi kaybetmiştim hesabımın şifresini falan unutmuştum ama şimdi buldum ve tekrardan yeni hesabıma yazıyorum

Bu bir watpadd hikayesidir ama yaşananlar kesinlikle watpadd hikayesi olmayacak kadar gerçektir . Not :Böyle deyince de gerçek bunlar sanmayın ha , kurgudur .Sadece yakın tarihin ve gündemin olaylarından esinlenmiştir

"Sen şeytansın" derler herkese yada "Sen yeryüzündeki şeytansın" Peki Şeytan olanlar gerçekten kimlerdi belki de en doğrusu onlardı ya da kim bilir...

Liva, almanyada yaşıyordu ama annesi Koreliydi ve babasını hastalıktan kaybettiği için annesiyle Kore’ye dönmüştü ancak yeni başladığı okulda 10 arakadaşıyla bir zombi saldırısı altında kalancağını beklemiyordu~

Yıl değişti. Takvimler ilerledi. Ama bazı günler vardır ki geçmez. Lalin için zaman, 6 Şubat’ta durdu. On yıl geçti ama o gün hâlâ aynı yerde, aynı ağırlıkta duruyor. Geçmişinden kaçtığını sandığı bir anda, kendini cevap vermesi gereken soruların içinde buluyor. Bazı hikâyeler iyileşmekle ilgili değildir. Bazıları sadece hayatta kalmakla ilgilidir. Ve bazı günler… yıl değişse bile asla değişmez.