Çığlık atan, yalvaran, ağlayan çaresizce yardım bekleyen küçük kız; Hilal Yıldız. Daha kendisini bile doğru düzgün tanıyamayan Hilal kimsenin bilmediği bir evde işkenceler edilerek, köle gibi kullanılarak sekiz yaşını doldurmuştur ve olanların artık farkındadır. Onun aklında yapacağı tek şey vardı; buradan kaçmak. Peki kaçınca ne olacaktı her şey bitecek miydi? O öyle sanıyordu. Hayatın gerçeklerini öğrenmek, yeni kişilerle tanışmak ve en önemlisi hayatının aşkını bulmak. Hilal`in yaşayacağı bu hayatta ölümden sıyrılmayı başarabilecek miydi? Zordu ama imkansız değildi.

Hani kalbinde bir çarpıntı hissedersinde onun ne anlama geldiğini bilemezsin. Ben bunu biraz geç fark ettim bu kalp çarpıntısı aşkı simgeliyormuş AŞK ne tuhaf bir şey miş. Uzaktan sevmek onu hiç görmeden sesini duymadan sadece onu istiyorsun yanında olmasını acılarını onunla paylaşmayı bu o kadar kolay bir istekten, bir o kadar da zor bir istek Oysaki benim yaşımda biri için aşk biraz absürt bir varlık

Her şey normal görünürken başlayan bir şeydir bu. Ne bir çığlık vardır ne de açık bir yara. Sadece insanın içine yavaşça yerleşen bir sızı… İnce Sızı, bastırılmış duyguların ve ertelenmiş yüzleşmelerin hikâyesi. Geçmişten kaçtığını sanan insanların, aslında en çok ona benzediği anları anlatıyor. Güçlü durmanın bir alışkanlığa, susmanın bir savunmaya dönüştüğü yerde; karakterler kendi içlerinde sessiz bir mücadele verir. Bu roman, büyük felaketleri değil, insanı asıl yoran küçük kırılmaları anlatır. Söylenmeyen bir söz, tutulmayan bir el, yarım kalan bir his…

Hepimiz hayal ederiz, gelecekte nasıl bir eşimiz olacak diye. Yaren ve Alp da bizim gibi herhangi birileriydi. Onlar da hayal ederlerdi, kitaplardaki gibi olağanüstü bir aşk hikayesi yaşayacaklarını. Ama öyle olmadı. Onlar da bizler gibi herhangi bir aşk hikayesi yaşadılar. Ya da o kadar da herhangi bir aşk değil miydi?

Küçüklüğünde anne ve babasını kaybetmiş Derin Arya Soylu abisiyle önce babaannesinde kalır ama sonradan abisi ababsinin tüm hisselerini üzerine geçirince farklı bir eve çıkarlar ve babaanneleri olur zaten . Aynı şekilde küçüklüğünde babasını kaybeden Alaz Vural ve onları terk eden annesi Alaz Vural halasının yanında büyür sonradan Derin Arya Soylunun babasının küçüklükte babasından aldığı toprakları almak için geri döner

lise hayatımı kurgulayacağım

Küllerinin benim küllerimin üstüne düşüşünü hissedecek miyim? kırmızı yanaklarımıza soğuk soğuk konan kar taneciklerini düşünüyorum. Ona duyduğum hasret, açlık gibi, içimi boşaltıyor. Akhilleus’un ruhu bir yerde beni bekliyor ama erişebileceğim bir yer değil orası. Bizi gömün ve mezar taşlarına adımızı kazıyın. Bırakın özgür olalım. Külleri benimkilerle karışıyor. Hiçbir şey hissetmiyorum. Duygularım anestezi altın da Her şeyi görüyorum,her şeyi işitiyorum ama artık hiçbir şey hisetmiyorum sebepsizce uzun geliyo saniyeler,dakikalar belkide beklediğim o duygu gelmediği için uzun geliyodur saniye ve dakikalar… her şey o sabah başlamıştı lanetlediğim ailem tarafından lanetlenen o sabah, “anne nerdesin anne” annem hiç bir yerde yoktu onu özlemiştim tam kapıya doğru ilerleyip annemi bulmaya gidicektimki karşımda arkadaşım ahu vardı ahu benden tam üç yaş küçüktü annem dışardaysa belki oda görmüştür diye ona sordum “annen bahçede salak” ahunun bana salak demesine çok sinir olurdum ama o hep bana o şekilde seslenirdi “bana salak deme artık” diyip onu ittirdim hemen merdivenin başında olduğumuz için gözlerimin önünde yuvarlandı ve ben çocukluğumu o gün merdivenlerde bıraktım…

Suçum sevmekse en büyük suçlu benim… Sevdim…olmayacağını bile bile… Güvendim…kırılacağımı bile bile… Aşık oldum…karşılıksız kalacağını bile bile… Bazı acılar bağırmaz. Sessizce yakar. Bu hikâye, ihanetten sonra seçilen yanlış yolların, kalbi küle çeviren bir intikamın ve geriye kalan boşluğun hikâyesi. Sevmekle başlar her şey. Sonra kırılır, yanar, parçalanır. Ve insan fark eder ki intikam, acıyı dindirmez; sadece ona yeni bir isim verir. Alev alan bir kalbin içinde ne sevgi kalır ne de nefret… Sadece geri dönülemeyen bir yalnızlık. Bu kitap, intikamın kazananı olmadığını ama mutlaka geride bir şey bıraktığını anlatıyor.

Eylül ve Evren eksik arkadaşlar. Evren üniversite kazanıp gider ve ondan bir daha haber alınamaz. Eylülde üniversite okur ve bir hastanede hemşire olarak çalışır. Çalıştığı hastanede geçmişinin en büyük izini görür. Ama onunla konuşmak için randevu gereklidir.

Nilsu, en yakın arkadaşının abisinin doğum günü partine gider ve bir ceset görür o ceseti onunla birlikte Arda, arkadaşının abisinin arkadaşı ile götür ve bu cinayeti işleyen bulmak için bir yolculuğa çıkarlar. Yalan, ihanet ve hayal kırıklığı dolu bir yolculuk.

"Yapamam!" diye bağırdı yüzüme irkildim geriye bir adım attım. Benim geriye gittiğimi görünce sertçe nefesini verdi, sakinleşmeye çalışıyordu. "Ayrıca sevecek, aşık olacaksam. Bu kişi sen mi olurdun sanıyorsun?"

Elay 11. sınıfa giden genç bir kız iken bir anda değişmeye başlar artık o Elay değil ateştir

çocukken başlayan bir bağ yıllar geçsede kaybolmaz sevgi bazen susarak büyür bazen geç fark edilir

The duo who were once strangers, now become two strangers.

"merhabalar" " siz kimsiniz?" "ben numara sallıyodum şansıma siz çıktınız." "tamam şimdi engelleyin beni" "olmaz olamaz" "sebep?" ...

Sizi derinden etkileyecek. Bir karanlıkta birbirlerini bulma hikayeleri

​"Deniz ulabulur mi dağlarun inaduni? Ya toprak unutur mi yirmi yil önce akittiği gözyaşuni?" ​Alina, kalbindeki koru Karadeniz’in karasına gömeli tam yirmi yıl olmuştu. Bir yanda mecbur bırakıldığı, nefretle yoğrulmuş bir evlilik; diğer yanda ise çocukluk düşmanı, gençlik sevdası Miran... Bakışlarındaki nefret aslında en büyük siperidir Alina’nın; çünkü Miran’a sevgiyle bakarsa, kurduğu o sahte dünya yıkılacaktır. ​Miran ise yirmi yıl sonra köye döndüğünde sadece toprağını değil, yarım kalmış hesabını da yanında getirir. Kendi köyünün, Dağhan sülalesinin başına geçerken, karşısında rakip köyün gelini, Karayel hanedanının güçlü kadını Alina’yı bulur. Aralarında sadece dereler ve köyler değil, yirmi yıllık bir uçurum ve Levent’in karanlık gölgesi vardır. Zeynep’in karşılıksız aşkı ve geçmişin tozlu sayfalarındaki sırlar açığa çıkarken, iki inatçı kalp Karadeniz’in fırtınasında yeniden çarpışacaktır. ​Bu, kavuşamayanların değil; vazgeçemeyenlerin hikayesidir.

"Deniz ulabulur mi dağlarun inaduni? Ya toprak unutur mi yirmi yil önce akittiği gözyaşuni?" ​Alina, kalbindeki koru Karadeniz’in karasına gömeli tam yirmi yıl olmuştu. Bir yanda mecbur bırakıldığı, nefretle yoğrulmuş bir evlilik; diğer yanda ise çocukluk düşmanı, gençlik sevdası Miran... Bakışlarındaki nefret aslında en büyük siperidir Alina’nın; çünkü Miran’a sevgiyle bakarsa, kurduğu o sahte dünya yıkılacaktır. ​Miran ise yirmi yıl sonra köye döndüğünde sadece toprağını değil, yarım kalmış hesabını da yanında getirir. Kendi köyünün, Karakaya sülalesinin başına geçerken, karşısında rakip köyün gelini, Arpalı hanedanının güçlü kadını Alina’yı bulur. Aralarında sadece dereler ve köyler değil, yirmi yıllık bir uçurum ve Levent’in karanlık gölgesi vardır. Zeynep’in karşılıksız aşkı ve geçmişin tozlu sayfalarındaki sırlar açığa çıkarken, iki inatçı kalp Karadeniz’in fırtınasında yeniden çarpışacaktır. ​Bu, kavuşamayanların değil; vazgeçemeyenlerin hikayesidir.

Sadece ekmek almaya çıktım

Okula yeni gelen kızın hayatındaki değisim

"Her şey küçük bir yonca ile başladı. Bir yonca, seni nelere sürükledi gördün mü? Ama biz ikimiz bunu hak etmedik. Sonumuz bu olmamalıydı. Elveda benim hızlı Fırtına`m. Elveda..."

Kaç insan daha hayallerine ulaşmak için bu kadar acı çeker ben çok çektim." benim için sadece hayalim olan dans vardı oysaki kimse dokunmasın bana gözlerimi kapatıp kendimi hayalime kaptırmak isterdim, ama hayat o kadar acımasız ki ... Olmadı Oldurmadılar

Defne için hayat, tavandaki rutubet izlerini saydığı o karanlık odadan ibaretti. Bir yanda mutfaktan gelen o sıcacık, umut dolu üzümlü kek kokusu; diğer yanda babasının kapı eşiğinde beliren gölgesiyle gelen soğuk korku. ​O gece o fırın sadece bir keki değil, Defne’nin çocukluğunu da yaktı. Ama Defne o küllerin arasından bir söz verdi: ​"Bu eller bir gün dayak yemekten morarmayacak; bu eller hayat kurtaracak!" ​Rutubetli bir evden, dünyanın en zor ameliyatlarına giren bir cerrahlığa uzanan; acının, kanın ve muazzam bir başarının hikayesi. Geçmişin küf kokusunu, beyaz önlüğün temizliğiyle silmeye çalışan bir genç kızın direnişi başlıyor.

Defne için hayat, tavandaki rutubet izlerini saydığı o karanlık odadan ibaretti. Bir yanda mutfaktan gelen o sıcacık, umut dolu üzümlü kek kokusu; diğer yanda babasının kapı eşiğinde beliren gölgesiyle gelen soğuk korku. ​O gece o fırın sadece bir keki değil, Defne’nin çocukluğunu da yaktı. Ama Defne o küllerin arasından bir söz verdi: ​"Bu eller bir gün dayak yemekten morarmayacak; bu eller hayat kurtaracak!" ​Rutubetli bir evden, dünyanın en zor ameliyatlarına giren bir cerrahlığa uzanan; acının, kanın ve muazzam bir başarının hikayesi. Geçmişin küf kokusunu, beyaz önlüğün temizliğiyle silmeye çalışan bir genç kızın direnişi başlıyor.

Ktiabım bir yarışma üzerinden gidiliyor ve bu yarışma dahilesinde biliyorsunuz ki zorluklarda var dört arkadaştan oluşuyor.Dostluk fazlasıyla vardır.