Her türlü anımda yanımda olamayan hayatın kaderime yaptığı cilveyle dönülmez bir yola girmiştim. Bu yol, kendim sandığım benliğimi kaybettirip yeni bir benin arayışına çıkmama neden olmuştu. Arayışla birlikte; hiç istemediğim bir yolda, hiç istemediğim bir adamı sevmiştim…

Yarım kalan bir aşk devam ediyor

Yarım kalan ve tamamlanan bir aşk.

Bazen nefesim olsun dediğin kişi seni bogabilir.

EBEDİYET ÇARKI "Sessiz bir söyleniş dudaklarımda; korku uğruna nice kadınları suçlayıp yaktınız. Ben de annemin mukadderatı gibi yakıldım, yıkıldım. Lakin yüreğim diri kaldı, zira zırhım örülmüş bir aşktan, ruhum tatmamış bir sevgiden ibaret. Şimdi yaktığınız bu kadına iyi bakın; bir sonsuzluk çarkı ellerimde. Seç diyor bana kader; aşkın mı, itirafın mı?" Bazı yaralar zamana değil, bir insana emanet edilir. Geçmişin karanlık yüzüyle küçük yaşlarda yüzleşen Eva Güneş Kunt, annesinin onu terk etmesiyle hayatı altüst olur ve gençliğinin baharında yaşamak için kendine nedenler bulmaya başlar. Ancak bir Kasım günü henüz yirmi üç yaşındayken tanık olduğu olayın etkisinden kurtulmak için kaçmaya başlar ancak yüksek bir yerden düşer ve gözlerini açtığında kendini hiç bilmediği bir kasabada, karanlığın ortasında bulur. Çünkü benliği dahil geçmişine dair hiçbir şeyi hatırlamamaktadır. Yüreği yalnızca geçmişi hatırlamak için çarpan Eva`nın kalbine başka bir kalp dokunur: Kutlu Han`ın kalbi. Ancak Eva`nın asıl sınavı tam da bu zamanda başlar. Bir seçim yapmak zorundadır: Aşk ya da itiraf... Beyazın ve siyahın, gecenin ve gündüzün, ışığın ve karanlığın aşkın ve itirafın dans ettiği bu büyüleyici müzikte "Ebediyet Çarkı" dönmeye devam ediyor... ‣Tetikleyici unsurlara yer verilmiştir. ‣ +15 yaş için uygundur.

Rabia okulun ilk günü okula yeni gelen Ezel Emre ve Umutla tesadüf üzerine tanışır çok yakın olurlar filmlerdeki arkadaş grupları gibi olurlar peki ya bu tanışma tesadüf değilse...

Bu hikâye; acının değil, dayanmanın adını anlatıyor. Okuyan herkes kendi karanlığıyla yüzleşecek.

Asker elindeki biletle bankta oturuyordu. Kız karşısına oturduğunda göz göze gelmediler. Sadece aynı anonsu dinlediler. Kız bir süre sonra fısıldadı: — “Gidiyorsun, değil mi?” Adam başını salladı. — “Evet.” — “Dönenler daha zor bakıyor hayata,” dedi kız. — “Gidenler daha zor bırakıyor,” dedi adam. O an ilk kez göz göze geldiler. Ne isim vardı ne söz. Ama ikisi de bu karşılaşmanın tek seferlik ama gerçek olduğunu biliyordu. 11.01.26

Bir ailenin hayatı...

Beyaz gri, size hayatı, aşkı, güveni, sadakati, öz güveni, başarmayı öğretecek...

Gerçek hayat hikayesi

Bir gölgede ışık aranabilir mi? Bir ışıkta gölge bulunabilir mi? Bu kitabın ilk satırlarını okuduğunuzda bir gölgede ışık, bir ışıkta gölge, yağmurlu havada güneş, ilkbahar zamanı fırtına olabileceğini anlayacaksınız. Bu satırları okuduğunuzda Gölge`nin Işıl`ını bulmasına, karanlığın yerini aydınlığa bırakmasına ancak daha sonra olayların sarpa sarmasına tanık olacaksınız. Peki, onların hikayesini okumaya var mısınız? Cevabın evet ise durma, ilk bölümü okumaya başla ...

Küçük kızın yasama dağir gercek hayat ile yüzleşmesi

Hayatını normal bir genç kız olarak geçiren Efsal bir gece evine giderken kapısında karşılaştığı bir adama ilk görüşte aşık olur ancak bunun sadece bir hoşlantı olduğunu sanır ve bir süre sonra unutur ancak o günden sonra hayatı yavaş yavaş değişmeye ve hiç düşünmediği bir şekilde kendiside değişmeye başlar ancak bu değişimin sebebini sonradan öğrenir ancak artık çok geçtir ve bir seçim yapması gerektiğini anlar..... Efsal`in bu değişen hayatının nelere mâl olduğunu birlikte göreceğiz ve her okuduğunuzda daha da şaşıracaksınız her sayfasında ayrı bir eğlence,gerilim, aşk ve yolun sonu... İyi okumalar....

Hayatın kime ne getireceği bilinmezdi. Bir çöl çiçeğinin Karadenize açmasını imkansız olduğu kadar imkansızdı hayatın getirecekleri akılda. Nankördür insan. Ve her insanda vardır biraz bencillik. Bencil insan kendinden başka kimseyi düşünmez derler. Hayır düşünür. Bencil insan aslında kendini düşünen kimse olmadığı için kendiyle birlikte onu düşünmeyen herkesi düşünür. İşin özü bu masal, masal çünkü akla sığmayacak kadar bilinmez. Karedeniz topraklarında açması zor ipek bir çiçek, oğuz bir Karadeniz taprağında açmayacaksa ne anlamı var kavuşmanın? Ne kazanır bu karadelik onları içine çektiği zaman? Kader düğümü çözülürse ne anlamı var aşkın? Bir insanın içindeki benliği giderse ne derdi kalır? Cevaplarını merak ediyorsun değil mi? Kendin ver o zaman. Çünkü asıl gerçek her zaman insanın kalbinin derinliklerinde bir oyukta saklıdır. Önemli olan ise o oyuğun kim tarafından açıldığıdır...

Yaşamak bazen yanmayı göze almaktır. Ve insan göze alabildikleri kadar var olur. Ferda Çakır, göze aldıklarıyla kendini var eden değil, sonunu getiren o kadındı. Yanması gerekiyorsa o ateşe elleriyle odun atardı. Çünkü ona göre ne geçmişi silebilir ne de kaderden kaçabilirsin. Ferda Çakır, adının anlamı kıyamet olan kadın. Korhan Emir Ataman, kıyameti kucaklayan, o yangının tam ortasına bile isteye atlayan o adam. Kader onların yolunu bir köprü başında kesiştirdi. Artık gitmek de mümkün değildi kalmak da. Tıpkı yanmanın da sönmenin de mümkün olmadığı gibi.

İki imkansız aşkın yaşadığı birleşme

Zengin bir ailenin kızı olan Avery liseye geçtiğinde teyzesinin yanına, İspanya`ya taşınır ancak üniversitede kasten öldürüldüğünü düşündüğü arkadaşı üzerine psikolojik depresyona girerek New York`a geri döner. Hayatını yola sokmaya çalışırken daha da dibe batarken dolaylı yoldan ona el uzatan Christopher O’Connell ile uzun zaman sonra tekrar karşılaşır. Birbirinin çocukluk arkadaşları olsalar da asla iyi anlaşamazlardı. Peki yılların ardından beraber çalışabilecekler miydi? Avery üniversitesine devam etmek için kendini toparlamaya çalışırken yüksek lisanstaki Christopher onu yalnız bırakmaya da pek meyilli değildi. (Kitap 1. kişi ağzındandır)

5 yaşındaki kız çocuğunu lunaparkta Babası tarafından terk edilmesi

Aralarında dostluk olan kızın çok sevdiği ama erkeğin bunu bilmediği bi hikaye

Okuyup anlayabilirsiniz henüz bulamadım ama mafya&katil ilişkisi

Avukat ve suçlusu

Herkes yer içer, hesabı mazlum öder.

Ruhlar tesadüfen buluşmaz; kalplerin unuttuğu, kaderin hatırlattığı bir yer illaki vardır... Karanlık sırlarla örülü bir geçmiş, birbirine görünmez zincirlerle bağlanmış genç hayatlar ve adı bile korku fısıldatan bir düşman... Her biri farklı yaralarla büyümüş, ama aynı kaderin ağırlığını taşıyan bir grup insanın yolu kesişiyor. Seçimler, sadakatler ve ihanetlerle dolu bu yolda, kimi dostluklar güçlenecek, kimi sırlar kanatacak. Gerçekle yüzleşmek, bedel ödemeyi göze almak demektir. Peki ya intikam, yalnızca kalpleri değil ruhları da tüketirse? Orada gerçekler fısıldar, yüzleşmeler başlar. Ve intikam ile hayatta kalma arasındaki çizgi, hiç olmadığı kadar incelir. Çünkü ruhlar tesadüfen buluşmaz; onları bir araya getiren, çoktan yazılmış bir kaderdir.

Dört yaşındaydım. Bunu hatırlamam garip. İnsan bu kadar küçükken her şeyi hatırlamaz derler. Ama bazı anlar vardır; zamanın içinden kopup gelir, yaş almaz, silinmez. Benimkisi o gecedir. Bağırışlar… Kırılan camın sesi… Ve annemin beni dolabın içine iten elleri. Nefesimi tutmayı o gece öğrendim. Karanlıkta beklerken, ayak seslerini sayıyordum. Kaç taneydi bilmiyorum. Sadece ağır olduklarını hatırlıyorum. Kararlı. Acele etmeyen. Bir işi bitirmeye gelen insanlar gibi. Sonra silah sesi. Bir tane değil. Birden fazla. Çığlık atmadım. Ağlamadım. Çünkü korku bazen sesi keser.