Bir ölüm ve bir enkazı aldı içine sessizlik, sonra onu büyüttü ve bir kız çocuğunun saçlarına serpti yıldızlar. Adına Ayperi değil Lavinia dedi karanlık kalpler, soy adına da Niran değil, Soylu dediler. O kız çocuğu büyüdü, hayır büyütülmedi. Büyüdü. İlk adımlarını attı, annesi ve babası yoktu. İlk kez beş yaşındayken konuştu o da tek bir kelimeydi; Git. Annesi ve babası yanında değildi, olsaydı zaten ilk kelimesi ne bu kadar geç olurdu ne de "Git" olurdu. Sonra okula başladı, arkadaşı olmadı çünkü sustu. Konuşmayı çok nadir tercih etti, anne ve babası yine yoktu yanında. Sonra sessizlik o oldu; Lavinia Soylu. Hayır çizemezsin üstünü, yerine yazamazsın; Ayperi Niran. Çünkü o büyüdü, daha çok büyüdü Lavinia Soylu olarak büyüdü, babası onu magazin kanallarından izledi, yanına gidemedi, elini tutamadı. Lavinia`da onu gördü televizyonda ama babası olduğunu bile bilemedi. O Lavinia Soylu dedi herkes, Şeref Soylunun torunu. Babası yok. Annesi yok. O Lavinia Soylu, annesi Lavin Soylu`nun kaderi çeyizi olan kadın... mı?

Aden Defne, çocukluğunu görkemli Karahan Köşkü`nde geçirdi. Ailesi o evde çalışırken o, köşkün ikiz çocukları Yaman ve Yaren ile birlikte büyüdü. Aynı bahçede koşup oynadılar, aynı anıları paylaştılar ve yıllar boyunca birbirlerinden hiç kopmayacaklarını sandılar. Fakat bir gecede her şey değişti. Ardında cevapsız sorular, kırık dostluklar ve kapanmayan yaralar bırakan o geceden sonra Aden, geçmişini geride bırakmak zorunda kaldı. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde ise bazı gerçeklerin unutulmadığını, bazı ihanetlerin ise zamanla silinmediğini öğrenecekti. Çünkü bazı yaralar kabuk bağlar, ama asla iyileşmez.