"Dostumun kızı değil, cehennemimin en tatlı meyvesiydi." Ezel, kırk yaşın getirdiği o buz gibi soğuklukla ve yurt dışındaki bitmiş hayatının enkazıyla döndü. Sığınacağı tek liman kadim dostu Fuat’tı. Ama o kapıdan içeri girdiğinde, sığındığı limanın aslında kendi felaketi olacağını bilmiyordu. Armina... Yirmi yaşın o yakıcı, taze ve durdurulamaz enerjisiyle Ezel’in hayatına sızdı. Aralarındaki yirmi koca yıl, Ezel’in sert parmakları Armina’nın ince beline dolandığında anlamını yitirdi. Ezel için o, dokunulması imkansız bir emanetti; ama Armina’nın dudakları Ezel’in boynundaki o dövmelerde gezindikçe, "emanet" yerini "sahiplenmeye" bıraktı.

İki en yakın arkadaş... Aynı kıza âşıktılar. Ama bilmedikleri bir şey vardı: O kız masum değildi. Tehlikeliydi. Alara, herkesin gözünde mükemmel bir öğrenciydi. Güzel, zeki, masum görünen bir genç kız... Eren ve Mert, onu sevdiklerini sanıyorlardı. Ama Alara`nın sevgisi... öldürücüydü.