"Bana acı Belgin," diye fısıldıyordu bilincim her an kapanmak üzereyken. "Sen artık bana acı, çünkü benim canım çok acıyor."

Belgin değilim ben.

Belgin, benim adım değil.

Bu kadının isminden nefret edemedim, ben onun ağzından çıkan bir isime imrendim.

Belgin... Bu kadın kim Kutay? Bana başka bir adının adıyla sesleniyorsun, Belgin denilen kadın kim ki beni ona benzitiyorsun?

"Işığımı kaybettim, izimi kaybettim..." Fısıltısı kalbimdeki kör ateşi körüklüyor sanki, canım öyle bir yanıyor ki kendi içimde ondan uzaklaşabilmek için adeta çırpınıyorum.

Ancak kırılmış bir kelebeğin kanatları, bir kargaya karşı çıkabilecek kadar güçlü olabilir miydi ki?

"Kutay," Diye mırıldandım. Bilir misiniz? Aydınlık kör edici bir gerçekliğe sahiptir. "Canımı yakıyorsun." Hayır canımı yakan tutuşu değildi. Canımı yakan, o gerçegi fısıldayan sözleriydi.

"Bir bakışın bile," dedi. "Şu yabancı bakışın bile bana acı veriyor artık." Ve sonra öyle bir cümle duydum ki nefesim kesildi. "Kelebeğimi," diyen acı dolu sesi kulaklarımda çıkarken kaskatı kesildi bedenim. "Kelebeğimi kaybettim..."