Esma, zenginlerin olduğu o okula gider. Bursludur ama orası pek de bursluları seven bir yer değildir. Aslında çok da fakir değildir; orta halli, herkes gibi. Altında araba yoktur, otobüsle gider. Ama bu, okuldakilerin sevdiği bir şey değildir. Esma da yalan söyler. Kendini zengin biri gibi gösterir, sırf onlar onu aralarına alsınlar diye. Esma’nın bir sürü arkadaşı vardır ve hepsine yalan söylemiştir. Ama artık buna dayanamaz ve okulun sert, sessiz, arkadaşı olmayan zengin diğer bir çocuğunu görür. O hep arka sıralarda oturur. Genelde kimse onunla konuşmaz, o da kimseyle konuşmaz. Ama o, diğerleri gibi değildir; yani kötü biri değildir. Esma, artık bu yalandan sıkıldığı ve sıkıştığını hissettiği için dayanamaz ve o çocuğun numarasını bir şekilde bulur. Ve ona yazmaya başlar…

Gerçeklerden saklandım ve saklanmaya devam edicem. Sonuçta gerçekler acı vermez miydi? Bende daha fazla acı istemiyordum. Ailem için şu ana kadar bir çok şey yaptım ama onlar benim hayatımı aptal bir kağır parçasına imza attırarak bitirdi. Peki şimdi ne yapacaktım. Elimde iki seçenek vardı; Ya ailesine yine itaat eden uslu bir kız olacaktım ya da uslu kız rolü ile onlardan intikamımı alıcaktım. Ve ben tabi ki ikinci seçeneği seçtim. Hikaye asıl şimdi başlıyordu...