Üsteğmen Aybüke Ulu için hayat, en yakın arkadaşını kucağında şehit verdiği o puslu gecenin karanlığında asılı kalmıştı. İçindeki yangını söndürmek, sarsılan dünyasını yeniden kurmak için izne ayrıldığında, tek istediği biraz olsun huzur bulmaktı. Ancak kaderin onun için hazırladığı plan, dinlenmesine izin vermeyecek kadar büyüktü. Eski bir tanıdık. Aynı gölgenin altında yeni bir görev. Yeniden göreve çağrıldığında atandığı özel tim, Aybüke’yi sadece yeni bir çatışmaya değil; on dört yıl önce askeri lisenin koridorlarında bıraktığı o sert ve aşılmaz adamın tam önüne çıkardı: Barlas Soykan. O zamanlar disipliniyle nam salmış bir üst dönem olan Barlas, şimdi operasyonun beyni; Aybüke ise ondan emir alması gereken bir subaydı. Aradan geçen yıllar karakterlerini çelikleştirmiş, ruhlarını yaralamıştı ancak aralarındaki sert gerilim ve yarım kalmış hesaplar hâlâ canlıydı. 🎗️ Soğumuş Küller; bir şehidin ardından tutulan yasın, on dört yıl sonra yeniden alevlenen bir geçmişin ve vatanın bekası için kendi hayatlarından vazgeçen ik subayın nefes kesen mücadelesi. “Her şey yanıp biter ama gerçeği sadece soğumuş küller anlatır. Ve bazen o küller, dindiği sanılan bir yangını yeniden başlatmaya yeter.”

Hiç bir zaman ailesi olmayan, amaçlarını belirlemeyen Biray`ın karşısına vatan için savaşma seçeneği çıkar ama bilmez ki bu vatan görevinde acısıyla tatlısıyla bir aileye sahip olacağını...

2 yaşında kaçırılan Yüzbaşı Tomris`in meslek aile ve aşk hayatını yer alan bir kitaptır.

Merhabalar ben Umay Aydoğan 26 yaşında Özel kuvvetler de Astsubay çavuşum. Kumral, kahverengi gözlü başörtülü normal bir askerim. Şimdiler de nefret ettiğim saçlarım stres ve sinir başta olmak üzere birçok sebepten griye çalan bir beyaz olmuştu. Saçlarımdan nefret ettiğim için onları siyaha veya başka bir renge boyamayı hiç düşünmedim ve düşünmüyorum da. Sevdiklerimin yanında çoğu zaman eğlencenin dozunu kaçırıyordum. Gerçekten de sevdiğim insanların yanında yanında çok cıvık, herşeyin dozunu abartan biriydim. Özellikle de Rüzgar komutanımla beraberken birbirimize söylemiyorduk ama birimize bir şey olsa yardıma ilk biz koşardık. Ama sevmediğim bir kişiye karşı alaycı ve çok soğuk davranırım. Çünkü o kişiyi sevmiyorum bence gayet makul bir sebepti. Çocukluk hayalim olan mesleği yapmak için çok şey çektim küçükken ama hiçbiri beni yıldırmadı ve ben ailemin beni sileceğini bilerek ailemdeki herkesten gizli kuzenimin yardımıyla askeri lise seçmelerine katıldım ve kazandım.Geçen seneye kadar hiçbiri benimle konuşmuyor benden nefret ediyorlardı. Ta ki şehadete çok yaklaştığım o ana kadar... Onun sayesinde şehit olmamış, şehadet haberim aileme ulaşmamıştı. O, Miraç komutanımdı. İyileştikten sonra onun timine verildim ama o yoktu. Esir düşmüştü. Onu timiyle onu kurtardığımızda içimden bir ses onunla aramızın diğerleri gibi olmayacağını söylemişti. Öyle de olmuştu. Asla diğerleri gibi değildik. Karşılıklı olarak birbirimizi biraz yıprattık. Fakat yine de birbirimizden vazgeçmedik.