O: “Cadılardan nefret ediyorum.” N: “Ne tesadüf. Ben de avcılardan.” O: “Bir gün seni öldüreceğim, Naila.” N: “Önce yakalamayı başar, Owen.” O: “Benimle oyun oynama.” N: “Ya da ne olacak? Bana âşık mı olacaksın?” Owen güldü. Ama gözleri gülmüyordu. O: “Bir cadıya mı? Katiyen.” N: “Güzel. Çünkü ben de sana âşık olmaktansa ölmeyi tercih ederim.” Ne yazık ki ikisi de bir şeyi unutuyordu: İnsan, asla yapmayacağına yemin ettiği şeyin tam ortasında bulabilir kendini.