O: “Cadılardan nefret ediyorum.” N: “Ne tesadüf. Ben de avcılardan.” O: “Bir gün seni öldüreceğim, Naila.” N: “Önce yakalamayı başar, Owen.” O: “Benimle oyun oynama.” N: “Ya da ne olacak? Bana âşık mı olacaksın?” Owen güldü. Ama gözleri gülmüyordu. O: “Bir cadıya mı? Katiyen.” N: “Güzel. Çünkü ben de sana âşık olmaktansa ölmeyi tercih ederim.” Ne yazık ki ikisi de bir şeyi unutuyordu: İnsan, asla yapmayacağına yemin ettiği şeyin tam ortasında bulabilir kendini.

Bir gün elin kana bulandığında, onu durdurup durdurmamanın sana ait bir karar olmadığını anlarsan ne yaparsın? Kan Sahibi, cadılığın büyü değil taşıma olduğu bir soyun hikâyesi. Bu kanda güç yok. Hatıra var. Günah var. Acele var. Bir adam, aklını ve bilimi siper ederek yaşarken, kendi kanının kendisine ait olmadığını fark eder. Bu fark ediş bir inançla değil, geri dönüşü olmayan bir eylemle başlar. İçinden gelen sesler delilik değildir; susturulmuş bir mirasın sabırsızlığıdır. Bu kitap sana cadıları anlatmaz. Sana, bedenini senden önce tanıyan bir şeyi anlatır. Okurken şu sorudan kaçamayacaksın: Bana ait olmayan bir şeyden sorumluysam, ben hâlâ masum muyum?

Bir zamanlar kendi kalemiyle yazdığı hikâyenin içine hapsolacağını kim bilebilirdi? Yazdığım romanda kötü kadını - kaderi karanlık, lanetiyle anılan düşes Virelya`yı - canlandırmak zorunda kalır. Saray entrikaları, ihanetlerle dolu balolar ve ölümle mühürlenmiş yeminlerin arasında Virelya, kaderini yeniden yazmaya ant içer. Ama yazgının kalemini eline aldığında, aşkı da yeniden yazabileceğini hiç düşünmemiştir. Nefretin küllerinden doğan bir tutku... "Yazgıyı Yazdım" - Kader bazen sadece bir cümleyle değişir.

Büyük halası, anne ve babasıyla birlikte yaşayan kızımız bir sabah kahvaltı sırasında bacadan bir mektubun gelip önüne konmasıyla neye uğradığını şaşırır. Bu mektup kimden geldi kızımızı neler bekliyor hadi birlikte görelim. Tüm Hakları Saklıdır.