"Kafka’nın dediği gibi, çaresizlik bazen insanın kendi kalbinin gürültüsünden başka bir şey duyamamasıdır. Ve Woolf’un hatırlattığı üzere; en büyük yalnızlık, sığındığın her gökyüzünde biraz daha yabancılaşmaktır. Bu roman; çaresizliğin içinden geçerek kendi kalbine mülteci olanların hikayesidir." "Aşk, her şeyin bittiği yerde başlayan o sarsılmaz inattır; insan unuttuğu şeyleri bile kalbiyle hatırlar. Çünkü mesafe ve zaman sadece teni ayırır, birbirine mühürlenmiş ruhları asla." "Büyük bir acı, ruhun göç etmesidir. İnsan yaşarken de mülteci olabilir; kendi bedeninden, kendi geçmişinden ve kendi ülkesinden kaçmak zorunda kaldığında..." — Stefan Zweig

Sevmek Zordur.. Kayıp Olanı Sevmek Daha da Zordur...