Elinde tuttuğu silah titreyerek havaya kalktı. Derin bir nefes verdi. Ela gözleri yavaşça gözlerimle buluştu. Ve o saniye tetiği çekti. Silahtan çıkan kurşun sağ göğüsümü delip geçti. Vücuduma yayılan acı onun gözlerinde gördüğüm duygu kadar ağır değildi. Pişmandı, gözlerinde gördüğüm tek şey koca bir pişmanlıktı. Hangimiz pişman değildi ki yaptıklarından. Ben değildim. Ve bundan sonra yapacaklarım da benim değil çevremdekilerin acımasızlığının yansıması olacaktı.

Dokuz yıllık kinin, nefretin bugün son olacağı gündü ama bundan o dahil benim haricinde kimsenin haberi yoktu.

Eskişehir`in ayazında, geçmişinden kaçıp kendine kelimelerden yeni bir sığınak kuran İzgi`nin tek amacı, o akşam karnını doyurmaktı. Ancak internetteki küçük bir teknik hata, bu sıcacık poğaça siparişini mahallenin fırınına değil; İstanbul`da hayatın ve yıkıntıların arasında kök salmaya çalışan Mimar Arel`in telefonuna düşürdü. Biri geçmişi sayfalarla tamir ediyordu, diğeri geleceği çizgilerle inşa ediyordu. Yanlış bir numara, doğru bir adam ve fırından yeni çıkmış bir hayat hikayesi...