Hatun, en değerli hazine demektir. Değerli olan ise ya çok zor bulunur ya da bulunacağı sırada zorluklara göğüs gerenler o değerli hazineye sahip olur, veremeyenler ise bir ömür yarım umutlarda kaybolur.

Sabahları mahallede ilk açılan yer fırın değildir. Yanlış bilinir. İlk açılan yer Rüştiyenin Kuaförüdür. Kepenk yarıya kadar kalkar, içeriden makas sesi gelmez daha ama laf sesi gelir. Çünkü Rüştiye uyanır uyanmaz konuşur. Aynaya bakar, konuşur. Çayı karıştırır, konuşur. Hayata bakar, yine konuşur. “Bu mahallede kim ne yaşıyorsa önce ben bilirim,” der. Abartmaz. Gerçekten bilir. Kuaför küçüktür ama içinde dört kardeş, bin dedikodu, sayısız iç çekiş vardır. İşçi yoktur; çünkü Rüştiye’ye göre “yabancı insan saç kesemez.” Kesen keser ama dinleyemez. Remziye kasanın başındadır, parayı sever. Zülfiye aynanın karşısında kendi saçını fönlerken kahkaha atar. Zeliha köşede sessizdir, ama gözleri her şeyi yakalar. Bir de çırak Merve vardır; süpürgeyi tutarken hayal kurar. Ve Rüştiye… Rüştiye ortadadır. Hem koltukların, hem lafların tam merkezinde. Bedri o gün yine kapının önünden geçer. Her geçişinde Rüştiye’nin kalbi ara makasa girer. Kesilir mi? Yok. Sadece kısalır. “Bedri çocuk sonuçta,” der Rüştiye kendi kendine. Ama “abla” lafını her duyduğunda, içinden bir yer saç gibi dökülür. Mahalle bunu bilmez. Bilse de konuşmaz. Çünkü bu mahallede bazı duygular yüksek sesle söylenmez; fön beklerken, ara makasta yaşanır. Ve herkes bilir: Bir kuaförde saç kısalırsa kalpte kısalır. Ama hiçbir şey, Rüştiye’nin ağzı kadar açık olmaz.