Ufak bir çocuk en fazla ne yaşayabilir ki? Çalıştırılabilir, taciz edilebilir ve annesinin ölü bedenini mi bulabilir? Peki ya sonra... Bu Barlas'in hikayesi rutubet kokulu evde başlayan bir öykü. Sonu nerede bitecek? Bizim adını bile bilmedigimiz yerlerde bizi bekleyen sandalyelere.

**"Kimi zaman bir insan girer hayatına. Adını bilmiyorsundur, geçmişini bilmezsin... ama kalbin bir şekilde tanır. Seni en derinden anlar, hiç sormadan yanına oturur, susar ama sessizliğiyle sarar. İşte ben onu bir otobüs durağında tanıdım. Yağmur yağıyordu, içim daha da ıslanmıştı. O konuşmadı. Ama ben ilk defa biriyle kendimi güvende hissettim. Kan bağımız yoktu. Ama gözleri, yıllardır görmediğim bir şeyi gösterdi bana: "Kardeş" olmak için aynı evde büyümek gerekmez... bazen sadece aynı yarada titremek yeterlidir." Biz birbirimizin `kardeş olmayan`larıydık. Ama bu hikâye, gerçek bir kardeşliğin en sessiz, en derin tanımıdır."**