Bazen en büyük siper, sevdiğinin duasına sığınmaktır..." Babasının toprağına sarılıp fısıldadı genç kız: "Saudade..." Hiç gelmeyecek birini, hiç geçmeyecek bir özlemle sevmekti bu. Ancak biliyordu ki; yaraya merhem olan da, hüznü imtihan eyleyen de Allah`tı. Babasının yokluğuyla açılan o derin yaraya, kader Rize’nin sert rüzgârını, vatan aşkıyla tutuşan Bordo Bereli Kaptan Metehan’ı çıkardı. Rizeli Metehan... Dağlarda bir fırtına, yüreğinde ise vatan ve Allah sevgisi taşıyan sert bir asker. O, kalbine düşen bu helal sevdayı dualarına gizledi ve kıza peygamberane bir nezaketle seslendi: Lübbetü`l-Ayn. (Gözümün Bebeği) Metehan her göreve gittiğinde, arkada seccadesinin üzerinde gözyaşlarıyla dua eden kapalı bir genç kız ve semaya yükselen tek bir cümle kalıyordu: "Sensedim..." Aşkın hemen tüketilmediği, edeple ilmek ilmek işlendiği, fırtınalarla sınanan helal bir vuslat hikayesi.

Şehrin karanlık dünyasında herkes bir şeyden korkar. Ama bazı insanlar korkunun ta kendisidir. Kunt Santoro… Acımasız, soğukkanlı ve kimseye merhamet etmeyen bir mafya lideri. İnsanlar onun adını bile fısıldayarak söyler. Gece Vitale ise bambaşka bir dünya… Güzelliğiyle sahneleri büyüleyen bir model. Güçlü, cesur ve kimseye boyun eğmeyen bir kadın. Ama Gece’nin bir sırrı vardır: O, yeraltı dünyasının önemli isimlerinden biri olan Karan Vitale’nin kardeşidir. Bir toplantıda kesişen bakışlar… Bir defilede başlayan merak… Ve giderek tehlikeli bir takıntıya dönüşen bir çekim. Çünkü Kunt Santoro’nun hayatında ilk kez biri korkmuyor. Ve belki de bu yüzden onu bırakması imkânsız hale geliyor. ****** “Ben romantik biri değilim,” dedi sessizce. “Peki nesin?” diye sordum. Gözlerini gözlerime kilitledi. “Takıntılı.” Sonra fısıldadı: “Ve sen… benim kıymetlimsın.” Gece Vitale & Karan Santoro

Gözlerini açtığında yavrunun kâbus ya da gerçeğinden geriye kalan pustu. Ölüm ya da yaşamından kalan maphustu.