Öyle karanlık ve kalabalıktı ki, ordayken kendimi unutmuş gibiydim; kafam uyuşuktu ve elerimin dokunduğu yüzlerce vücut olmasına rağmen, bilincimin kimin kafasının içinde olduğu çok bulanıklaşmıştı. İşte ben o gün anladım ki, kendimiz olduğumuz bilgisi öznel ve kanıtlanamaz bir yanılsamadan ibarettir.

Kafamdaki sesler susmuyordu. Biliyordum ki hiç susmayacaktı. Düşünmekten yorgun,bir o kadar da bıkkındım.Yaptığım en ufak hatayla çevremdeki herkesi kendimden uzaklaştırıyor,sonrasında yalnızlığın esiri oluyordum.Yaşama amacımı sorgulamaktan da öte kendimi sorguluyordum. Ben kimim, ve neden yaşıyorum? Bir insanın kendini tanıması o kadar zor olmasa gerek değil mi? Maalesef benim için hayattaki en zor şey. Hayata 0`dan değil 6 yaşından başlamış olmamdan dolayı sanırım...

Dünya artık bambaşka bir yer. Eskiden doğasıyla, sularıyla canlılara yuva olan bu gezegen artık ölmek üzere. Doğa çoktan yok oldu. Dünyada ki yeşillik ciddi anlamda azaldı. Okyanuslar denizlere dönmeye başladı. İnsan nüfusu kontrol altına alınmaya çalışırken, insanlık bu gezegende mahsur kaldı. İnsanlık Dünya`nın onlara verdiği şansını kaybetmişti. Peki ya, aralarından birinin bir şansı olsaydı? Ana karakterimiz Nathan yine sabaha doğru uyuya kaldığında, bu sefer geceye değil bambaşka bir dünyaya gözlerini açacaktır.

Bu kitap, kutsalı korumak için yazılmadı. Bu kitap, kutsala dokunmak için yazıldı. İnanç, çoğu zaman sorgudan kaçırıldı. Kutsal olan; düşüncenin, aklın ve itirazın üstüne yerleştirildi. Çünkü sorgulanan şey zayıflar, sorgulanmayan ise iktidara dönüşür. Burada hiçbir din hedef alınmıyor. Ama hiçbir din de dokunulmaz değil. Kutsal, insanın yarattığı en güçlü fikirlerden biridir. Ve her güçlü fikir gibi, hesap vermek zorundadır. Soru sorulmadığında inanç değil, dogma doğar. Bu sayfalar rahatlatmak için değil, rahatsız etmek için var. Çünkü düşünce, konfor alanında gelişmez. Eğer kutsala dokunmak sizi huzursuz ediyorsa, bu kitap tam olarak olması gereken yerdedir. İlayda Ayaz