Lunaris Bahal, çoklu kimlik bozukluğu ve şizofrenik belirtiler yaşayan ve iyileşmeye çalışan bir klinik psikolog. Bir gün kendini tedavi etmek ve zihnini anlamak için düşüncelerini kaydetmeye başladı. Ama sonucunda bunun yerine, kendi çöküşünü belgeledi. Bunlar, Lunaris Bahal’ın, yani benim bilincimin ham ve filtresiz kayıtlarıdır. Zihnim çözülürken, kendinizi asla açılmaması gereken bir labirentin antik ve dijital koridorlarında yürürken bulacaksınız. Eğer zihnine güvenmiyorsan, bu kitaptan uzak dur. Eğer güveniyorsan… içindeki karanlık derinleştiğinde dolunayı takip et. Eğer ben bu labirentten çıkış yolunu bulduysam, sen de bulacaksın. Bu sadece bir roman değil. Metnin içine ve onun dışındaki dünyaya dokunmuş gizli mesajlar, şifrelenmiş web bağlantıları ve şifrelerle kodlanmış bir zihin deneyidir. Bu, okunacak bir kitap değil deneyimlenecek bir zihin deneyi. Anlatı doğrusal değildir. Anlatıcı güvenilmezdir. Kodlar gerçektir. Katmanları çözdüğünüzde, deneyim sayfaların ötesine geçer. OKUMANIN OLASI YAN ETKİLERİ: • Gerçeklik algısında bozulmalar • Zamansal kopmalar & deja vu • Akut içsel çatışma • Artmış paranoid farkındalık durumları Okumak dönüşümü başlatır. Ve dönüşüm geri döndürülemez. Ve son olarak; Bu sadece bir kitap değil. Bu bir ARG’dir. Onu gerçekten anlamak için, bu zihin labirentinin içine davetlisiniz.

İnsan yaratıldı. Hiçbir şey bilmiyor. Karşısında Tanrı`yı buldu. Tanrı, insanla bir oyun oynamak istiyor. "Ebelemece". Her kaybında yeni bir tecrübe kazanan insan hedefi "Hakikate" ulaşabilecek mi?

Bazı yolculuklar uzaklara değil, derine gider. Aderin, geçmişin bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmiştir artık. Ama izler geçmez; sadece insanı durdurur. Bu hikâye kaçmanın bittiği yerde başlar. Ne bir yüzleşme, ne bir hesaplaşma… Sadece dönüş. Aderin: Eve Dönüş, insanın kendine yaklaşırken ne kadar yabancılaşabildiğini anlatır. Çünkü eve varmak, bazen en zor adımı atmaktır. (Aderin`in hikâyesinin son bölümüdür.)

İnsan bazen en çok kendine yabancı olur. Aderin artık kaçamıyor. Ne geçmişinden, ne pişmanlıklarından, ne de aynada ona bakan o tanıdık yabancıdan… Sessiz bir odada, tek bir bakışta başlayan bu hikâye; insanın kendi zihninde kayboluşunu, gerçeğin yerini şüpheye bıraktığı anları ve bastırılmış benliğin gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Aynadaki yansıma artık sadece bir görüntü değil; konuşan, sorgulayan ve hesap soran bir varlığa dönüşüyor. Bu bir korku hikâyesi değil. Bu, insanın kendinden kaçamayacağını anladığı anın hikâyesi. (Aynadaki Yabancı, Aderin`in hikâyesinin ikinci bölümüdür.)