Küçük kız, yıllarca boş bir odada büyür. Oda öylesine sessizdir ki, insan kendi nefesini bile yabancı sanır. Duvarlar çıplaktır, eşya hiç yoktur, ama odanın asıl ağırlığı sessizliktedir. Çünkü o odada ona öğretilen ilk şey konuşmak değil, susmaktır. "Ses çıkarma." Bu söz, ninnilerden daha sık tekrar edilir. Çocuk zamanla öğrenir. Boş odalarda en küçük ses bile yankılanır. Bir kalemin düşüşü, bir hıçkırığın titremesi, bir nefesin düzensizliği... Hepsi duvarlardan geri dönüp büyür. Ve o yankılar birilerinin hoşuna gitmez. Bu yüzden çocuk canı yansa da susar. Bir yerine vurulduğunda gözleri dolar ama ağlamaz. Korktuğunda köşeye çekilir ama yardım istemez. Çünkü bilir; acının sesi vardır ve o ses duyulursa yankı yapar, Bir gün küçük kızın kalbi kırılır. Nedenini tam anlayamaz. Belki sert bir söz, belki görmezden gelinen bir bakış, belki de yalnızca çocuk kalbinin taşıyamadığı bir ağırlık... Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar. Ama ses çıkaramaz. Küçücük ellerini ağzına bastırır. Titreyen parmakları dudaklarını kapatırken, omuzları sessizce sarsılır. Çığlık olmak isteyen acı, boğazında düğümlenir. Gözyaşları akar ama odada tek bir ses bile duyulmaz. Çünkü küçük kız, ses çıkarmaması gerektiğini mâlesef acı çekerek öğrenmiştir. Ve bir süre sonra sessizlik onun hayat düzeni olmuştur,

Nehir, sessizliğe gömülmüş bir geçmişin izlerini taşırken sakin bir hayat kurduğunu sanıyordu. Ta ki isimsiz bir zarf, eski bir yansımanın kapısını aralayana kadar. Şimdi hem kendi zihninin hem de geçmişin labirentlerinde kaybolmadan, gerçekleri bulması gerek. Ama bazı yankılar susmaz... bazı geçmişler asla geçmez.

KİTAPTAKİ BAZI İSİMLERİ ÇALMADIM AMA BAZI KİTAPLARDAN AKLIMA GELMİŞTİR BİLGİNİZE