Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

Acı, ne kadar acı çekersen çek yolun sonunda ya oturup ağlarsın ya da intikam alırsın. İntikam, alınması zor olur verilen kayıpla huzurlu olur alamazsan kayıplar daha çok olur. Yaşatılanlar çoğu zaman değişmenizi sağlar iyi şeyler yaşanırsa prenses olunur; kötü şeyler yaşanır ise olmak istemeyeceğiniz kişilere dönüşürsünüz. Gökçe Akay ise Acı çekti ama gülümsedi, İntikam aldı ama kayıplar verdi, kötü anıları oldu ama iyilerle üstünü örttü güçlü olmak zorundaydı çünkü hayat acımazsızdı.

"Senin sadece gülüşün değil,varlığın ötüken,nar güzeli." "Sanırım Allah dualarımı kabul ettiği için şükredip çocuk sevindirmeliyim. Ne diledin ki bu kadar minettarsın? "Seni diledim sevgilim,sadece seni"

Yaşam neydi tam olarak, özgür olmak için yaşamak yeterlimiy di, birinin seni anlaması "Senin yanındayım " demesi için ne kadar bedel ödemek gerekirdi. Kimdim ben benliğinde yok olan mı küllerinden yeniden doğan mı

Ben Dila... Mahpare olan Adıma yaraşır, güneş gibi olmayı ister miydim bilmiyorum. Belki başkası için güneş kadar aydınlık biriyimdir demek isterdim ancak başka kimsem yoktu ki benim Yaşım bilmem kaç ama bu hayata kırk yıldır dargınım. Yetimhane kapısından çıktıktan sonra, ne yedim ne içtim hatırlamıyorum. Hep bir hedefim vardı, hep bir can borcum vardı. İki kırık kalp... İki kırık bakış