"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

"Sesini kaybettiğinde, kelimelerin çığlık olur." Kendi hayatının figüranı olmaktan yorulan Arin’in, sakladığı mühürlü şiirleriyle bir sahafın kapısını çalmasıyla başlar her şey. ona sadece bir sırdaş değil; karanlığına ışık tutan bir gölge olur. Şiirlerin, sahaf kokusunun ve kaçınılmaz bir yakınlaşmanın ortasında Arin, en zor soruyla yüzleşmek zorundadır: Başkalarının çizdiği sınırlarda ezilmeye devam mı edecek, yoksa kendi hikayesinin yazarı olmayı mı seçecek? "Sahaftaki Gölge, başkalarının gölgesinde ezilen genç bir kadının, edebi bir sığınakta kendi sesini ve ruhdaşını bulma yolculuğunu anlatan psikolojik bir edebi kurgudur."

Bazı insanlar hayatımıza girmek için yıllarca bekler. Bazıları ise yalnızca birkaç saniyede bütün hayatımızı değiştirir. Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil... Bu hikâye, cesaret edemeyen bir gencin yıllar boyunca omuzlarında taşıdığı "keşke" yükünün hikâyesidir.

Ay`ın çocuğunu gördünüz mü? Yine bir köşede ağlıyormuş. Peki Ay nerede? Neverland… Yüksek surlarla çevrili, dış dünyadan izole edilmiş bir ülke. Sur halkı güven içinde yaşarken, surların ötesindeki karanlık topraklarda düzeni sağlayan iki güçlü aile vardır. Bu aileler hem krala bağlıdır hem de Neverland’in görünmeyen koruyucularıdır. Birinci ailenin varisi olan Dmitry, kaderinin onu sürüklediği yolu henüz bilmemektedir. Babasının onun için seçtiği Savaşçı`yı almak üzere, unutulmuş yeraltı şehri Sky’a gönderildiğinde her şey değişir. Sky, yalnızca toprak duvarlardan ve karanlıktan ibaret değildir; aynı zamanda geçmişin gömüldüğü, sırların saklandığı bir yerdir. Sky’ın karanlık sokaklarından kurtulduğunu sanan Moon, özgürlüğüne kavuştuğunu düşündüğü anda geçmişiyle yeniden yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü Dmitry’nin koruması olmak, onu yıllardır kaçtığı yere geri götürür. Tozlu raflara kaldırılmış anılar birer birer gün yüzüne çıkarken, ikisi de şunu fark eder: Bazı sırlar yalnızca geçmişi değil, Neverland’in geleceğini de değiştirecek kadar tehlikelidir. Ve bazen kader, insanı en çok kaçtığı yere geri götürür.

Hayat bir satranç tahtasıysa, ben piyon mu olacağım yoksa hamle yapan mı? Gerçek sandığım her şey, belki de en büyük yalandı. Yalanların içinde yüzüp gerçeğe ulaşabileceğimi mi sandım? Yoksa asıl yanılgım, gerçeğin sandığım kadar gerçek olması mıydı? Seçimlerim ya beni kaderimin mahkûmu yapacak ya da ipleri elime alıp oyunu yeniden kuracağım. Çünkü biliyorum ki kader ağlarını her zaman tesadüfen örmez. Bazen, en büyük sırlar en açık oynanan kartların arasındadır. Peki, ben gerçekten kendi oyunumun içindeyim mi, yoksa çoktan bir başkasının hamlesi mi oldum? -Kitap tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. -İnstagram hesabımız @mahperi00_

Nerden bilebilirdimki yeni okulumun bana hem imkansız aşk hemde gerçek ailemi geitreceğini. Bu benim hikayem. Bu ben ile 6 aydır sevdiğim çocuğun beni sevmemesinin hikayesi. İmkansız olduğumuzu bildiğim halde onunda beni sevmesini beklediğim hikaye. Bu hikaye gerçek ailemin hiç ummadığım anda karşıma çıkmasının hikayesi. Bu kitabı yazıyorum evet belki bir çok kişi okumayacak ama benim yaşadıklarımı yaşayanların yarasını da merham gibi saracak bu kitap. Kim bilir belki bir gün imkansızlıklarda imkan dahilinde olur... Belki beni sevmeyeceğini düşündüğüm gerçek ailemin beni sevmesinin ve benim hayatta ilk defa gerçekten sevilmemi hissedeceğim hikayedir.

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

"Tek bir yasak var ölemezsiniz! O zaman başlıyoruz .Görev 1..." ---- Hızlı hızlı adımlarken kulağımda onun sesini duydum. Ölümcül bir saklambaçtı bu. O saydı ben nefes nefese tamamladım. Bir Ruhum kir İki Kayboldu seninki Üç Onu bulmak güç Dört Bütün günahları ört. Beş Seçtin onu eş Altı Gözlerimi kapattı Yedi Bekledi Sekiz Geçmişten eskiz Dokuz Artık sıkılmaya başlıyoruz On Son Bağlantı kesildi. Bu sefer gelen ses arkadaşımındı. "Sana tek başına gitmemeni söyledim. Budalalık bu!" "Çok geç!" Hızlı adımlarım karşımdaki kişiyi görmemle durdu. "Onu buldum!" Şaşkınlıkla dudaklarımdan firar eden kelimeler boğazımda düğümlenmişti. "Ne!" Birkaç saniyelik sessizlikten sonra endişeli bir ses tekrar kulağımı tırmaladı. "O burada..." "...çıkın ikinizde hemen oradan çıkın çabuk!" Sırılsıklam olmuş halimi umursamadım. Kulağımda bana bağıran arkadaşımın sesi artık çok uzaktan geliyordu. Yavaş yavaş ona yürürken ayaklarım beni zar zor tutuyordu. O da bana benimkinden daha hızlı adımlarla yaklaşmaya başladı. Aramızdaki sadece bir mesafe değildi yıllardı acıydı... Tam ortada buluşup göz göze geldiğimizde dudaklarından bir kelime döküldü lakin tam o sırada kaderin cilvesi olsa gerek büyük bir şimşek çaktı. Kelimesi fısıltıya dönüştü. Dudaklarını okuyamadım. Yağmur sesimizi bastıracak derecede yağıyordu. Ona ne dediğini soracakken gözlerimin önünde bir perde belirmişti. Başım döndü, dengemi sağlayamadım. Görüş alanım bulanıklaşmıştı. Bana neler olduğunu anlayamıyordum. Onun bakışları mı değişti? Çok bulanıktı ayırt edemiyorum fakat bu gördüğüm korku mu? Sırtımda bir sızı hissediyorum bedenim beni tutmuyordu yere düşerken beni tutan parmakları hissettim. Birlikte mi düştük? Sanırım bilincimi kaybediyorum. Ona sormam gerek ne demişti?

Dokuzuncu sınıfa yeni geçmesinin ardından rehber öğretmeninin verdiği proje ile tanımadığı dört kişi ile birlikte eski ve ıssız bir okulu araştıracaklarını öğrenen Umay, aşkın, maceranın, umudun ve gerilimin onu bulacağını bilmiyordu. Başta birbirine zerre güvenmeyen bu beş kişinin arasında zamanla derin ve kuvvetli bir bağ oluşur. Araştıracakları okul hakkında daha da fazla bilgi edinmek isteyen bu grupsa sarmaşıklarla kaplanmış o okula giderler. Gittiklerindeyse bulunan eski bir öğrenciye ait günlük, onlara yeni maceraların kapılarını açar. Bunların yanı sıra yeniden başladığı ve devam etmesi için elinden geleni yaptığı kitabını yazan Umay, yeni tanıştığı kişilerle gizlenen ve zincirlenen hayallarini de açığa çıkarmaya başlarlar. ”Zincirlenen hayalleri gizleyende sarmaşıktı, açığa çıkaran da.”

Kitabıma bir göz atarsanız gerçekten çok mutlu olurumm🫶❤️

Merhaba bir şans verir misiniz? Gerçek hayattan alınmıştır...🥀🥀

Geçmişin tozlu hırkasından sıyrılıp parlak rugan ayakkabıların içine sıkışanlar, hırsla gökyüzünü daraltanlar ve balıklara şemsiye açacak kadar kibirle dolup taşanlar... ​ Bu kitap; sınırları insan eliyle çizilmiş daracık kafeslerin içinde, kendi okyanusunun ağırlığıyla ezilen ruhların sesi oluyor. İçindeki iyiliği usulca kaybedenlerin, zamansızca çürüyenlerin ve kendi kanından izler kovalayanların dürüst bir vesikası. ​ Sığamadığımız her gökyüzüne ve sığdırılamadığımız her kafese dair...

Beklemediği anda ihanete uğrayıp yaşadıklarını kaldıremeyıp şehri terk eden kızın akademik hayatına yöneldiğini aşka küsüp istemeye istemeye birine aşık olup ikinci defa yüzüstü bırakılınca bu sefer hayatına son vermeye karar vermişti taki onu görene kadar

Bazı duygular söylenemez, sadece yazılır. Bu kitap; aşkın, ayrılığın, özlemin ve umudun dizelere dönüşmüş hâlidir. Her şiir, geçmişte yaşanmış bir sevdanın izlerini ve kalpte kalan duyguları anlatır. Bu eser, yalnızca bir kişiye yazılmış şiirlerden değil; sevmiş, kaybetmiş ve yine de sevmekten vazgeçmemiş herkesin duygularından oluşuyor. Çünkü bazı aşklar biter, ama bıraktığı izler dizelerde yaşamaya devam eder.

"Gece karanlıktı, Kurşun hızlıydı… kader onları aynı yolda buluşturdu..." ​"Dağların koynunda, gecenin sırrında bir çiçek açar adı Kadupul... Bir de yiğitler durur sınır boyunda, adı vatan sevdası. İkisi de şafağın şahididir."

Abisi ile birlikte İzmir`e taşınan Defne`nin bütün düzeni bozulmuştur.taşındıklarıyeni şehirde hiç aşık olmam dediği kişiyeabisinin arkadaşına aşık olur, Demir onun çocukluk aşkıdır,ama maalesef ki Demir ona o gözle bakmaz onun için minnoş Defne olmuştu her zaman,onun ne kadar güzelliğini ve çekici bir kadın olduğunun farkına sonradan varır, Demir`in sevgilisi var Sinem,Demir`i hiç paylaşmaz onu deli gibi kıskanır kendi gölgesinden bile,Demir,Sinem`in çok kıskanç ve çekilmez olduğunu bildiği halde ona çok kez şans verir, Defne bu olaya çok üzülür ve Demir ile kurduğu planları alt üst olmuştu,ona oyun oynamak için en yakın arkadaşı Poyraz`ı kullanır ama onda da çuvallar, Poyraz,Defne`yi öpünce o ara Demir`in yüzünü görür ve yaptığı bu oyuna pişman olur,Defne ona aşıktır ne yapıp edip onu elde etmek ister,ama tek sorun Demir`in onu kardesi gibi görmesidir, Demir,Defne`yi mı yoksa Sinem`i mi seçecekti bu savaşta kim galip kim kalıp olacaktı acaba???

Bir çocuk düşünün. On bir yaşında. Annesi gözlerinin önünde bıçaklanarak öldürülmüş. Ve toplum ona tek bir damga vurmuş: “Katilin oğlu da katildir.” Yedi yıl boyunca okulda, mahallede, sokakta bu cümleyle yaşamak zorunda kalan Araz’ın hikâyesi bu. Bir gün, hayatına Mina giriyor. Çok konuşan, çok ısrar eden, çok fazla ışık taşıyan bir kız… Ve Araz’ın yıllardır unuttuğu bir şeyi hatırlatıyor: İnsanlığın hâlâ var olabileceğini. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, toplumun bir çocuğu nasıl öldürmediği halde öldürdüğünü anlatan bir hikâye. Bu, travmaların, suskunluğun ve iyileşmeye direnen karanlığın hikâyesi. "Çünkü bazen, suçlu olan babadır. Ama bedeli hep çocuk öder."

Eski bir müzik kutusundan yükselen yarım melodi, Linda’yı unutulmuş bir sırrın peşine sürükler. Çıktığı yolculukta müziğin yalnızca seslerden değil, umut ve sevgiden oluştuğunu keşfeder. Çünkü bazı melodiler, insanın kalbinde sonsuza dek yaşamaya devam eder.

Kuraklık yüzünden umudunu yitiren bir köyde yaşlı bir kadın küçük bir tohum eker. Filiz büyüdükçe insanlar yeniden inanmayı, birlikte çalışmayı ve hayatı yeşertmeyi öğrenir. Çünkü gerçek mucize, toprağa değil, insanın yüreğine ekilen umuttur.

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

`` Herkesin bir Akşam Yıldızı vardır değil mi? `` Peki ya kaybolmuş bir yıldızın , ışığını geri getirmek mümkün mü? Bu hikaye ; mesleğinin esiri olmuş , hayatın içinde kaybolmuş bir yüzbaşı ve onun ışığını tekrar kazandıracak bir öğretmeni anlatıyor... Bazen umutların tükendiği , cesaretlerin bittiği anlar olacak ama onlar için akşam yıldızı hep yol gösterici olacak... `` Bir yıldız ne kadar parlak olursa olsun , bazen kaybolur. Ama bir kalpte yeniden parlar.`` Bu kaybolmuş hayatlarınızın içinde kendi Akşam Yıldızınızı bulmak için hazır mısınız?

Ejderhalar yıkım getirenlerdi. Azuritler yok olanlar. Cadılar yalnızca kendi çıkarlarını düşünenlerdi. Orklar hilekârlıkta ustalaşmıştı. Elfler yarım bırakanlardı. Kalsenler dışlananlardı. Ve büyücüler… Dengeyi korumaya çalışanlardı. En azından… Yüzyıllardır anlatılan hikâyeler böyle söylüyordu. Peki ya gerçekler anlatılanlardan farklıysa? Peki ya geçmiş, huzurun değil; yalanların üzerine kurulduysa? Bilinmeyenler, kadim sırlar, dostluklar, ihanetler, savaşlar ve unutulmuş gerçekler… Herkes zirveye ulaşmak isterken, kimse kartları kimin dağıttığını sorgulamıyordu. Çünkü bazı sırlar gün yüzüne çıkmamalıydı. Ve bazı yanlışlar… Ancak bedeli ödendiğinde telafi edilebilirdi. Her son yeni bir başlangıçtır. Ve ilk adım… Çoktan atılmıştı.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Bir serseri de olsa..en yakın arkadaşımın abisi de olsa..düşmanımda olsa..aşk..aşktır.

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını sağlamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)