Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.

Biri vatanı korumak için ant içti, diğeri hayatı yaşatmak için...

Bir öğretmen bir özel harekatçı..

" Eğer beni koruyacaksan, bırak ben de seni koruyayım..geçmişin yüzünden bizi mahvetme"

İleride evleneceğiniz kişiyle nasıl tanışmayı hayal ettiniz? Bir kafede, lisede, iş yerinde veya klasik olarak çarpışarak olabilir değil mi? Ama kesinlikle dağ başında, gecenin zifiri karanlığında, bir mayının üstüne basmış halde karşılaşmayı hayal etmemişsinizdir değil mi? Neredeyse imkansız bir tanışma hikayesi... İşte o imkansız tanışma hikayesini gecenin karanlığında, sadece yıldızların ve ayın aydınlattığı gecede, arkamda duyduğum tok, kalın sesiyle imkansız olmadığını anladım. İlk olarak zifiri karanlıkta bile belli olan yeşil gözleri dikkatimi çekti. Elindeki silahı bana doğrultmuş, bu zifiri karanlıkta bile belli olan keskin yüz kartlarıyla, sinirli yüzüyle bana bakıyordu. Sol elini temkinli bir şekilde havaya kaldırdı, kafasındaki askeri kaskına götürdü, kasktaki el fenerine dokunup açtı, bu sayede beni daha net görmeye başladı. Bir süre bana baktı, hareket eden adem elmasından yutkunduğunu anladım. Bizim hikayemiz bir dağ başında yıldızların altında başlamıştı. Hayalet ve Ateş Parçası`nın hikayesi... TELİF HAKKI BANA AİTTİR. İZİNSİZ KAPAK VE İÇERİK ALINAMAZ!

Asena, Türklerin türeyişini sağlayan dişi kurt.Ailesini kaybetmiş ve intikama bürünmüş bir asker. Hayatını vatanına ve intikama büyümüş bir kızın hayatı ve onun yanındaki Tuna ,Asenayı hayatının merkezine koymuş olan Tuna. Bu hikaye aşkın, intikamın ve savaşın kitabı. Vatan aşıkları için.

Ben Efsun, Efsun Kara. Hayatım boyunca annemi ve babamı görememiş bir kız çocuğuydum, ta ki abimin bana hem anne hem de baba olarak benim ailem olmuştu. Babam ben doğmadan önce şehit düşmüştü,annem ise...annem beni doğururken ölmüş. Onlar benim için her zaman kahraman olarak kalbimin hor köşesinde hep yer alacaklar. Abim Kutay Kara benim ailem olan abim. O beni hayatım boyunca asla yalnız bırakmamıştı. Abim annem ve babam öldükten sonra bana onları hiç eksik hissettirmemişti. Abim Yüzbaşı Kutay Kara. Abimde babamı örnek alarak asker olmuştu. Ben de ikisini de örnek alarak Kıdemli Üsteğmen olmuştum. Sonra bir erkeğin hayatıma girerek bana tekrar abimden sonra nasıl aile oluşumu bana öğretmesiyle hayata o gözle bakmamı sağlayan adama ben tekrar tekrar âşık olmuştum...

Bir yemin, bir kardeşlik ve suskun kahramanların hikâyesi... Gökyüzü bazen sadece bir uçuş rotası değildir. Bazen kaçıştır, bazen kader, bazen de geri dönülmesi en zor yerdir. Toprak ise her şeyi hatırlar... Üzerine düşenleri, gömülenleri ve susarak ayakta kalanları. Sare Türkyılmaz, gökyüzünü mesken tutmuş bir savaşçıdır. ✈️ F-16`sının kokpitinde soğukkanlı, yerde ise sert ve affetmeyen... Onu tanıyanlar bilir: Bakışları insanı diri tutar ama merhameti yoktur. Yerde ise başka timler, başka yaralar ve başka sessizlikler vardır. Bazıları şehit düşer, bazıları hayatta kalır ama bedel öder. Ve bazen... Bir insanın ölmesi gerekir ki gerçekler yaşasın. Bazen hain damgası, bazen yalnızlık, bazen de herkesin sırtını dönmesi gerekir. 🔹 Kardeşlik 🔹 Sadakat 🔹 Fedakârlık 🔹 Sessiz direniş 🔹 Görevle vicdan arasında sıkışan kalpler Bu kitapta kimse kusursuz değil, kimse tamamen masum da değil. (Kitaptaki herşey tamamen kurgudur ve gerçeklerle ilişkisi yoktur. Kurum, kişi ve olay benzerliği var ise tamamen tesadüftür.)

Siz: Bir gelsen Siz: bir görsen Siz: sersefil haliiiimiii Siz: heryerde hüzün var Siz: hayalin yetmiyor 05**: Kimsiniz?

Bu vatan öyle kolay kolay yıkılmaz, bizi bitirmek isteyenler olucak, içimizdeki insanlar bizi birbirimize düşürüp savaş çıkarmaya çalışır ama çok beklerler.

İnsan yedisinde ne ise yetmişinde de odur,diye bir söz vardır.Kimileri bunu harfi harfine kabullenirken kimileri de hayatın bunun tam tersi olduğunu,insanın zevk ve huylarının bir süre sonra değişkenlik gösterebileceğini savunur. Fakat kimse bu iki grup dışında olan grubu düşünmez. Peki,düşünülmeyen o grup neydi? Sizler düşünmeden ben söyleyeyim. Onlar,kendini tanımayanlar,kısaca kim olduğunu bilmeyenlerdi.Aynaya bakınca yalnızca dışını gören ve herkese yalnızca o dışı göstermeye çalışanlar. İşte ben de tam olarak böyleydim. Ta ki beni benden iyi tanıyan yedi insan ile tanışana kadar. Bana sen kendini tanıyor musun,diye soran insanlar ile karşılaşana kadar. İçimde bir şeyler yer değiştirmişti sanki.Duygularım sanırım ilk defa su üstüne çıkmıştı. Sevgi,dostluk,arkadaşlık,mutluluk... Ve aşk. İçimi kıpır kıpır ettirecek,beni hiçbir zaman rahat bırakmayacak o duygu. İlk başlarda güzeldi ama sanki benlik değildi. Fakat onun sayesinde her duygu gibi aşk da tam benlik hatta tam bizlik oldu. Hani saatler çarkları dönünce çalışmaya başlar ya.Benim de çarklarım işte bu zaman dönmeye başlamıştı. Bunları sizlere anlatırken kendimi tanıtmayı unuttum sanırım.Merak edilmedi hiçbir zaman ama olsun,ben gene de demek isterim. Ben Kamer Keskin. Adında ay,geçmişinde kan,geleceğinde aşk olan. Şimdi sizler de bizimle misiniz?

Akgün ailesinin babası tarafından istenmeyen bir kız çocuğu olarak dünyaya gelen Ayça, hayata bir sıfır geride başladı. Daha doğduğu anda hissettiği yalnızlık, onun kaderi gibiydi. Babasının gözünde değersiz bir yükten ibaretti. Bu acı gerçek, Ayça`nın kalbine derin bir yara açmıştı. Henüz dokuz yaşındayken, babası onları terk etti. Zaten yeterince sevilmemiş hissederken, şimdi bir de babasının yokluğuyla sınanıyordu. Annesiyle birlikte, tutunacak tek dalı olan anneannesinin yanına sığındılar. Bu süreçte Ayça büyüdükçe içindeki vatan sevgisi de arttı. Yüreğinde filizlenen bu sevgi onu asker olmaya itti.

Bazı şehirler insanı çağırmaz… insanı değiştirir. Bengü, İstanbul’da düzenli bir hayat kurmaya çalışan genç bir doktordu. Ta ki bir gün, Trabzon’un sisli dağlarında görev yapması için gelen teklif masasına bırakılana kadar. Bir yıl boyunca bu şehre alışmış olan en yakın arkadaşı Çiçek, onu kendi dünyasına çağırıyordu. “Burada hayat başka,” diyordu. “Gel, gör.” Bengü sonunda “evet” dediğinde, bunun sadece bir görev değişikliği olduğunu sanıyordu. Ama Trabzon’a vardığında her şey düşündüğünden çok daha farklıydı. Dağlar, köyler, ulaşılması zor yollar… Ve o yolların içinde sürekli karşısına çıkan bir adam: Hazar. Disiplinli, sert, susmayı bilen bir asker… ve bir timin komutanı. Bengü ile Hazar’ın yolları ilk başta sadece görevlerde kesişti. Ama zamanla, her karşılaşma bir şeyi değiştirdi. Bir bakışı anlamaya, bir sessizliği çözmeye, bir mesafeyi yok etmeye başladı. Çünkü bazen insan bir şehre gitmez… bir insana gider. Ve bazı hikâyeler, sislerin en yoğun olduğu yerde başlar.

Gerçek ailem, askeriye ve aşk hikayesidir.

Kim olduğunu bilmediğim bir adam... Mezun olduğum gün adıma Türk Silahlı Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfına bağış yaptı. Mesajının altına ise sadece tek bir cümle bıraktı. *"Mezuniyetin kutlu olsun, Tabip Teğmen Berfin Demir."* İsmi yoktu. İmzası yoktu. Sadece bıraktığı merak vardı. Ben onu aramıyordum. O da kendini göstermiyordu. Ama kader, bizi aynı yolda yürütmeye çoktan karar vermişti. Ben; renkleri, sarı laleleri ve kahkahaları seven inatçı bir askerî hekimdim. O ise karanlıkta kalmayı seçen bir yabancı... Bir bağışla başlayan hikâye, zamanla bir sırra... Bir sır, yıllarca sürecek bir bekleyişe... Ve bir bekleyiş, ömürlük bir aşka dönüştü. Çünkü bazı insanlar hayatına kapıyı çalarak girmez. Sessizce gelir. Ve bir gün, kalbinin en güzel yerine adını yazar. **Benim adım Berfin Demir.** Ama onun gözünde... **Ben hep "Sarı Lalem" olarak kaldım.**

Vatanını korumak için çıktığı bu yolda hayatın acı gerçeklerinin yüzüne bir tokat gibi çarpacağını bilmiyordu Ateş Alaz. Kitap kapağı Pinterest’ten

Hayat... Kimini aynı şehirde büyütür, kimini kilometrelerce uzağa savurur. Bazı insanlar sevdiklerine her akşam sarılabilir. Bazıları ise bir mesajın, bir telefonun ya da gelecek güzel bir haberin umuduyla yaşar. Bu hikâye, birbirini sevmeyi seçen ama hayatın sürekli sınadığı insanların hikâyesi. Kimi ailesi için mücadele eder, kimi hayalleri için, kimi ise tek bir "İyi misin?" cümlesini duyabilmek için. Bazen en büyük mutluluk aynı masada toplanabilmektir. Bazen de sevdiğin insanın gözlerinin içine bakıp hiçbir şey söylemeden onu anladığını hissettirebilmektir. Her sayfada yeni bir bağ kurulacak, her vedada biraz eksilecek, her kavuşmada yeniden tamamlanacaklar. Çünkü bazı insanlar kaderle karşılaşır... Bazıları ise birbirlerinin kaderi olur. Ve belki de bu hikâyenin sonunda anlayacaksın; İnsan, en güvenli yeri bazen bir evde değil, sevdiği insanın kalbinde bulur. Kalbimdeki Karargâh`a hoş geldin. 🤍

Çocukluk aşkıyla kaçtığı yerde karşılaşan Hare’nin ne yaşanmıș olursa olsun meslektaşına yardım etmesi

Asena üsteğmen hayatı ve çocukluk aşkıyla aynı timde tekrar karşı karşıya gelmeleri...

“Korel dur.” sözlerimle adımları bıçak gibi kesildi ve durup bana döndü.Gözlerinde o kadar çok duygu vardı ki nefret,hayal kırıklığı ve bitmek üzere olan bir aşkın kırıntıları. “Nasıl yapabildin Lalin ben senin için canımı vermeye hazırken,aşkınla yanıp tutuşurken, sen nasıl bizim saf ve temiz duygularla inşaa edilmiş aşkımıza ihaneti bulaştırabildin?” söyledikleriyle yapmadığım birşey yüzünden başımı öne eğdim.Elini kaldırdı ve yüzüme dokunmak istedi ama dokunmadan elini yumruk yaparak aşağıya indirdi. “Yüzüme bak yaparken utanmadın şimdi mi utanıyorsun?” dediğini yaptım ve ona baktım gözlerim dolmuştu. “Korel ben-“ susmam için elini kaldırdı. “Tek kelime etme çünkü inanırım.Sen bana bir kere yapmadım desen ben bütün gördüklerime rağmen yine sana inanırım,yine seni evim,yurdum bellerim.” söyledikleri boğazımda bir yumru oluşmasına sebep oldu.Yutkunamadım canım yandı.Cevap vermeyişime karşılık yüzünde buruk bir tebessüm oluştu. “Diyemiyorsun çünkü yaptın.Söylesene Lalin ağır mı geldi sana sevgim? Sen sevilmeyi bilmeyen bir kadınken,hiç sevilmemişken,benim seni canımdan çok sevmem sana ağır mı geldi?” Çağan birşey söyleyeceği sırada susması için kolundan tuttum.Korel Çağan’ın kolundaki elime bakıp gülümsedi. “Değmezmişsin sen sevilmeyi hak etmiyorsun hele ki benim tarafımdan sevilmeyi hiç hak etmiyorsun.Sana şehit haberim gelirse sakın cenazeme gelme.Varlığımda yanımda olmayan yokluğumda hiç olmasın.Sen varlığımın canını yaktın,yokluğumda senin canını yaksın Lalin.” *** 15.09.2025✨ Kapak tasarımı @yazarinbahcesi’ne aittir.

Efsel & Uras Bizimle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Bu yolculukta onları neler bekliyor hep beraber yaşamaya ne dersiniz? Ressam kızımız ve Asker erkeğimiz ile farklı tutkular farklı sevgiler bu hikayede her şey mevcut o zaman geçelim mi ön izlememize ... ------------------------------- "Uras!" diye yüksek sesle inlemiştim o ise gülerek "Abi demeyi bıraktın mı sonunda Güzelim, adımı o dudaklardan duymak nasıl hissettiriyor bilmek ister misin?" demesi ile sinirlenmiştim ağzıma geleni tekrar söyleyecektim. "Sen bana hiçbir şey hissedemezsin tamam mı?! Bana dediklerini unutma Uras beni küçük kız çocuğu olarak gördüğünü ve başka kadınların hissettirdiklerini yaşatamayacağıma dair sözler mesela tanıdık geldi mi?" O ise daha çok sırıtarak duvara sıkıştırmıştı beni nefesi suratıma vuruyordu ve bu his beni zorluyordu. "Tüm öfkeni aynı bu şekilde yüzüme söyle Efsel. Hepsinin bir açıklaması var zamanımızda var her şeyi anlatacağım ama önce yapmam gereken bir şey var." Demesiyle dudaklarıma kapanan dudaklar oldu... ------------------------------- Onlarla beraber bu ateşte yanmaya hazır mıyız bakalım bizi neler bekliyor hep beraber yaşayacağız...

Gözlerimi,deniz ve toprak karışımı gözlerine çevirdim. "Beni hala seviyor musun yüzbaşı?" "Seni sevmeseydim, şu an bu odada bir saniye bile durmazdım. Biliyorsun, ben arkama bakmadan gitmeyi iyi beceririm. Ama buradayım." Sözleri kalbime bir nakış gibi işlenmişti.

Mafya bi ailede ve 4 abi bi ikiz erkek kardeşi ile büyüyen ve evin tek kızı olan Sancak düşmanı tarafından kaçırılır ve ailesine terk etmiş gibi gösterilir ailesi ona kin ve nefret besler ama bilmedikleri kızının 2 ay boyunca işkenceye uğradığıydı. *** Sancak oradan kaçtığında sevdiği çocuk Alperen ile karşılaşır ve daha fazla gücü olamadığı için yere, daha doğrusu Alperen`in kucağına yığılı. Alperen ise 1 yıldır Sancak`a plotonik aşıktır ve sevdiği kadın kucağın yığılınca ani tepkiyle onu belinxen tutar ve haykırır. "Hayır,hayır gitme. Seni seviyorum kızım gitme!" Bu sözden sonra Sancak`da kendini tutamaz ve oda aşkını itiraf eder. "Bende seni seviyorum Alperen."diye ama beklenmedik şey Sancak taburcu olduktan sonraki akşam telefonuna gelen mesaj ile birlikte Sancak`ı terk etmesiydi...

ARHAN ALP KURT 2019 “Vatan sağ olsun…” Söylemesi kolaydı. Duyması ise insanın içini parçalayan cinsten. Arhan, hastane odasında başı öne eğik oturuyordu. Gözleri duvara bakıyordu ama zihni orada değildi. Arkadaşlarını düşünüyordu. Başının üzerinden geçen mermileri… O kara günü… Herkes biliyor muydu? Ülkenin haberi olmuş muydu? Bir haber kanalında, kırk beş saniyeliğine bile olsa adları geçmiş miydi? AY YILDIZ Timi kahramanca şehit olmuştu.

Anlaşmalı evlilikten aşka