K:Evet çeyrek komutan timin seni bekliyor A: çeyrek komutan ha Rakabetli gülüş

Bölüm 1: Panik ve Gizemli Kayboluş Sabahın ilk ışıklarında, karargah binasının koridorlarında koşuşturma başlar. Koruma Subayı, telefonda bir yandan Albay Erdem`i aramaya çalışırken, diğer yandan telaşla Tuğgeneral İnci`nin odasına dalar. "Komutanım, Erdem Albay`ı gördünüz mü?" diye soluk soluğa sorar. Tuğgeneral İnci, masasının başından sakince, "Hayır, ne oldu ki?" diye cevap verir. Subay, endişeli bir sesle durumu anlatır: "Komutanım, sabahtan beri Albay Erdem`i arıyorum. Telefonları kapalı. Evine baktım, yoktu. Eşini aradım, o da açmıyor." Tuğgeneral İnci`nin kaşları çatılır. "Teğmen Çiğdem Ülgen`i aradın mı?" diye sorar. Subay, "Evet komutanım, o da açmıyor" diye yanıtlar. Bu durum, yalnızca Albay`ın değil, Teğmen`in de kayıp olduğunu ortaya koyar. Tuğgeneral İnci, subaya bir daha bakmasını emreder, ancak ikisi de içten içe bir şeylerin ters gittiğini anlamıştır. Bölüm 2: Gergin Yüzleşme ve Acımasız Hesaplaşma Bu sırada, terk edilmiş bir deponun karanlık köşesinde, Albay Erdem ve Celal karşı karşıyadır. Ortamdaki gerilim, Albay Erdem`in kesin bir ses tonuyla Celal`e seslenmesiyle doruğa ulaşır: "Bu iş ikimizin arasında bitecek, Celal." Celal, alaycı bir gülümsemeyle Albay`ı sınar: "Emin misin, Erdem?" Albay Erdem`in cevabı sert ve nettir: "Eminim, Celal. Ya sen, ya da ben." Bu sözler, ikisi arasındaki mücadelenin kişisel ve ölümcül olduğunu gösterir. Bölüm 3: Çaresizlikten Umuda Doğru Aynı anda, deponun başka bir yerinde, Albay Erdem ve Teğmen Çiğdem köşeye sıkışmıştır. Kurşun sesleri yankılanırken, Teğmen Çiğdem fısıldar: "Erdem, ne yapacağız? Mühimmatımız azalıyor." Albay Erdem, soğukkanlılığını koruyarak yanıt verir: "Sakin ol meleğim, buradan çıkacağız." Çiğdem`in sesi umutsuzlukla titrer: "Bunu nasıl yapacağız? Şarjörüm de azaldı. İki şarjörüm kaldı, ama herifler üç kişi!" Albay Erdem, hızlıca bir plan yapar: "Sen ikisini indir, sonuncuyu bana bırak." Tam bu sırada dışarıdan bir ses duyulur: "Erdem komutanım! Geldik! Dayanın!" Bu ses, Koruma Subayı`na aittir. Albay Erdem`in yüzünde bir gülümseme belirir ve hafifçe Teğmen`in omzuna dokunur: "İşte bu! Benim aslanlarım geldi!" Bölüm 4: Sona Doğru Kovalamaca ve Zafer Çatışma bittiğinde, Koruma Subayı ve ekibi, Albay ve Teğmen`in yanına koşar. Subay endişeyle sorar: "Erdem Albayım, iyi misiniz?" Albay Erdem ve Teğmen Çiğdem, "İyiyiz, iyiyiz," diye yanıtlar. Ancak Teğmen, zaferin tadını çıkarmadan durumu özetler: "Celal kaçıyor, peşinden gidin!" Albay Erdem, hemen harekete geçer: "Hadi, koşun! Bu adamı hemen buraya getirin!" Kovalamaca başlar. Celal, bir arkadaşına "Hadi heval, gidelim buradan!" diye seslenir. Albay Erdem ise öfkeyle haykırır: "Buraya gel lan şerefsiz! Karı gibi Kaçma lan! Erkek gibi dövüş benimle Celal, yakalanamayacağına inanarak meydan okur: "Kolaysa yakala Albay!" Albay Erdem, telsizden emri verir: "İkinci ekip, önünü kesin!" Bu hamleyle kaçış yolu kalmayan Celal`in sesi duyulur: "Lan hayır!" Albay Erdem son sözünü söyler: "Teslim ol, Celal! Kaçacak yerin kalmadı!" Celal`in mağlup sesi duyulur: "Tamam, teslim oluyorum... Sen kazandın. Bölüm 5: Kaçırılma SAHNE: Terk edilmiş bir deponun içi, loş ve kirli bir ortam. da başlar (Teğmen Çiğdem, ağzı kapalı, elleri bağlı bir şekilde sandalyede oturmaktadır. Ömer Faruk, alaycı bir gülümsemeyle karşısında durur.) TEĞMEN ÇİĞDEM: (Mücadele ederek) Ne yapıyorsunuz, bırakın beni! ÖMER FARUK: (Sakin bir şekilde) Sakin ol teğmen, sana zarar vermeyeceğiz. Bizim derdimiz senle değil, albayla. (Çiğdem`in gözleri şaşkınlıkla açılır.) TEĞMEN ÇİĞDEM: Benim kocamla ne derdiniz olabilir? (Ömer Faruk, şaşkınlıkla arkadaşına bakar, sonra tekrar Çiğdem`e döner. Yüzündeki alaycı ifade daha da belirginleşir.) ÖMER FARUK: Vay, demek Albay Erdem senin kocan. Bak bu bilgi işimize çok yarayacak. Demek ikimizin de kurbanı aynı, ha? TEĞMEN ÇİĞDEM: (Sert ve tehditkâr bir sesle) Bakın bana zarar verirseniz, Erdem sizi yaşatmaz. Kendi ölüm fermanınızı imzalamış olursunuz. ÖMER FARUK: (Gülerek) Bize bir şey olmaz. Celal abimi bırakırsanız, seni de bırakırız. (Çiğdem`in yüzünde şok ve tiksinti dolu bir ifade belirir. Aklında bir şimşek çakar.) TEĞMEN ÇİĞDEM: He, demek meşhur o şerefsiz Celal`in kardeşi Ömer Faruk sensin. (Ömer Faruk`un yüzündeki gülümseme anında silinir. Gözleri tehlikeyle parlar.) ÖMER FARUK: Adımı nereden biliyorsun? Neyse... (Yüzüne tekrar alaycı bir ifade yerleştirir.) Şimdi albay Erdem`i ara ve kaçırıldığını söyle. Bölüm 6: Tehlikeli Müzakere SAHNE: Karargah, Albay Erdem`in ofisi. (Erdem, masasındaki evrakları incelerken telefonu çalar. Arayan Çiğdem`dir. Yüzünde bir gülümseme belirir.) ERDEM ALBAY: Alo, hayatım, duyuyor musun beni? TEĞMEN ÇİĞDEM: (Titreyen bir sesle) Erdem, hemen bana yardım etmelisin! (Erdem`in yüzündeki gülümseme anında kaybolur. Endişeyle ayağa kalkar.) ERDEM ALBAY: Hayatım, ne oldu? Neredesin? (Telefon el değiştirir. Ömer Faruk`un sesi duyulur.) ÖMER FARUK: (Kaba bir sesle) Ver şu telefonu! Bana bak albay, eşin elimde. Abim Celal`i getirmezsen, eşin ölecek! (Erdem`in gözleri öfkeyle kararır. Masaya yumruğunu vurur.) ERDEM ALBAY: Ulan Ömer Faruk, bittin oğlum sen! Abini getireceğim, ama eşimi bana sağ salim teslim edeceksin. ÖMER FARUK: (Ciddiyetle) Kabul. Bölüm 7: Son Dakika Kararı SAHNE: Karargah, Tuğgeneral İnci`nin ofisi. (Erdem, nefes nefese Tuğgeneral İnci`nin odasına dalar.) ERDEM ALBAY: Komutanım! TUĞGENERAL İNCİ: (Sakin bir sesle) Erdem, ne oldu? Bi sakin ol, yavaş. ERDEM ALBAY: Zaman yok komutanım! Eşimi rehin almışlar! (Tuğgeneral İnci`nin kaşları çatılır. Yüzü ciddileşir.) TUĞGENERAL İNCİ: Nasıl yani? Çiğdem Teğmen`i mi? ERDEM ALBAY: Evet komutanım! Celal`i götürmezsem eşimi öldürecekler! (İnci, derin bir nefes alır. Zor bir karar vermesi gerektiğini anlar.) TUĞGENERAL İNCİ: (Masasındaki telsizi eline alır.) Herkes dinlesin! Tüm birimler alarma geçsin! Önceliğimiz rehin kurtarma! Erdem Albay`ın emirlerini uygulayın! ERDEM ALBAY: (Hızlıca) komutanım. Teşekkürler. Telsizdeki Askerler: emredersiniz komutanım (Erdem ofisten hızla çıkar. Yüzünde kararlılık ve öfke dolu bir ifade vardır. Bu savaş kişisel bir hal almıştır ve Erdem, eşi için her şeyi yapmaya hazırdır.) Bölüm 8: Anlaşma ve Gergin Değişim SAHNE: Terk edilmiş bir deponun dışında, gece karanlığında. Gergin bir bekleyiş hakimdir. Askerler, pozisyonlarını almış, teçhizatları kuşanmış bir halde beklemektedir. (Albay Erdem, telsizini kulağına götürür, gözleri deponun girişindedir.) ALBAY ERDEM: (Kısık sesle) Hazır mısınız beyler? ASKERLER: (Telsizden, aynı anda) Hazırız komutanım! ALBAY ERDEM: (Nişancıya seslenerek) Nişancı, yerini aldın mı? KESKİN NİŞANCI: (Telsizden) Evet komutanım, yerimi aldım. Görüş alanı net. ALBAY ERDEM: Tamamdır, benden haber bekle. NİŞANCI: Anlaşıldı. (Albay Erdem, Celal`in tutulduğu araca doğru ilerler. Askerler, arkasında tetikte bekler.) ALBAY ERDEM: (Sesini yükselterek) Oğlum, Celal`i getirin! (İki asker, elleri bağlı olan Celal`i Albay Erdem`in yanına getirir.) CELAL: (Alaycı bir gülümsemeyle) Ne oldu? Sana gününü göstereceğimi söylemiştim. Şu anda eşin, kardeşimin elinde! ALBAY ERDEM: (Öfkeyle Celal`in yüzüne doğru eğilir) Konuşma lan, konuşma! Yürü hadi! (Ömer Faruk, Teğmen Çiğdem`i depodan dışarıya, yanlarına doğru iter. Teğmen`in yüzü bitkin ve korkuludur.) ÖMER FARUK: Abi, hoş geldin! CELAL: (Rahatlamış bir şekilde) Hoş bulduk kardeşim. ALBAY ERDEM: (Gözleri Çiğdem`de) Kavuşmanızı sonraya bırakın! Ömer Faruk, eşim nerede? ÖMER FARUK: (Yanıltıcı bir sakinlikle) Sakin ol albay, eşin burada. Al bakalım. (Ömer Faruk, Teğmen Çiğdem`i bir adım öne iter. Çiğdem korkuyla titrerken, Albay Erdem hızla ona doğru koşar.) ALBAY ERDEM: (Çiğdem`e sarılarak) Hayatım, iyi misin? TEĞMEN ÇİĞDEM: (Albay`a sarılırken fısıldar) İyiyim hayatım, lütfen buradan gidelim. (Erdem, Çiğdem`in yüzüne dokunur, rahatlamıştır.) ALBAY ERDEM: Tamam hayatım, gidelim hadi. (Askerlere döner) Tim, toparlanın, dönüyoruz! (Askerler, Celal ve Ömer Faruk`u gözaltına alırken, Albay Erdem ve Teğmen Çiğdem yavaşça olay yerinden uzaklaşırlar. Bu, bir çatışmanın sonu ve yeni bir başlangıcın habercisidir.)

16 yıl önce yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen Gece Soydemir ve Kerem Kurt`un yıllar sonra doktor ve yüzbaşı olarak karşılaşması... "Yüzbaşı Bey." & "Doktor Hanım" 🤍&🖤

Mardin’in savaşla iç içe geçmiş topraklarında, Yaz öğretmen bir yandan öğrencilerine umut aşılamaya çalışırken, diğer yandan komutanın kızı olarak askeri dünyanın karanlık gerçekleriyle yüzleşir.Yaz’ın dünyası, Yüzbaşı Yağız Demir İlkan’ın varlığıyla altüst olur.Aşk ve savaşın arasında sıkışmış, fedakarlık ve vatan sevgisiyle sınanmış bir ilişki onları beklemektedir. Gölge Timi’nin komutanı olan Yağız, hem askerlerine hem de vatanına sorumluluk taşır.Yaz ise, vatan sevgisini ve bağlılığını öğretmen olarak kendi yöntemleri ile yaşar…

zincir timi ve Derin Sezar.

Yade babasını ve eski Tim arkadaşı Çağlar`ı bir bina patlatarak şehit düşürür...

6 Ay boyunca askeriyeye gitmez ve bir sabah Albay Selçuk Ertem onu arar ve onu askeriyeye gelmesini söyler.

Üsteğmen Yade Korkmaz o gün yeni timi olan Pençe Timiyle tanışır ve sonrasında ise Pençe Timi komutanı Yüzbaşı Yamaç Yılmaz ile operasyon gereği evlenmek zorunda kalır ve yeni bir aşk filizlenmeye başlar

Biri deliydi fakat öbürü Zır deliydi....Ve onların aşkı herkese illallah ettirmişti....

Hakkâri`nin sert dağlarında görev yapan bir Komando Timi... Görevle şekillenmiş hayatlar, söylenmeyen korkular ve dağların ortasında sessizce filizlenen beklenmedik bir bağ. Yüzbaşı Tolga, sınır hattında görev yaparken disiplinin dışına çıkmamayı öğrenmiş bir subaydır. Onun dünyasında duygular, ertelenmesi gereken ayrıntılardır. Ta ki yolu, çocuk seslerinin azaldığı bir köyde görev yapan öğretmen Zehra ile kesişene kadar.Bir yanda operasyonlar, sorumluluk ve askerî gerçekler vardır. Diğer yanda tebeşir tozu, umut ve hayata tutunma çabası. Bu hikâye; Hakkâri`nin sertliğinde sınanan bir timin, yarım kalmış hayatların ve görevle kalp arasında kurulmaya çalışılan kırılgan bir dengenin hikâyesi. Bir tim. Bir yüzbaşı. Bir öğretmen.

"En sevdiğin çiçek ne peki?" Hiç düşünmeden cevapladım: "Lavinia Çiçeği." "Anlamını biliyor musun?" Kafa salladım. Lavinia, ölümün çiçeğiydi. Güzelliği için seven çoktu. Ama ben… anlamını öğrendiğimde sevdim onu. O, Gölge Timi’nin içindeki iki kadından biriydi. Ama karanlıkta en çok o fark edilirdi. Gözleriyle karar verir, kurşunlarıyla mühürlerdi. Geçmişinden kaçmıyor, onunla savaşıyordu. Dişi Kurt — Karşısına geçmeye cesaretin var mı?

Nil Arslan, babasının yıllar önceki ölümüyle hayatının en büyük yarasını almış genç bir subaydır. Yeni göreviyle birlikte Karan Timi`ne katıldığında, geçmişinin sandığından çok daha büyük sırlarla bağlantılı olduğunu fark eder. Görevler ilerledikçe Nil, babasının ardında bıraktığı izleri takip etmeye başlar. Gizemli belgeler, unutulmuş dosyalar ve yıllardır saklanan gerçekler onu geçmişiyle yüzleşmeye zorlar. Bu süreçte Karan Timi`nin komutanı Kaya ile birlikte hem tehlikeli görevlerin hem de güven sorunlarının içinde kalır. Nil`in tek amacı vardır: Babası hakkında gerçeği öğrenmek. Ama gerçeğe yaklaştıkça, geçmişin hiç de düşündüğü gibi olmadığını anlayacaktır. Bazı sırlar yıllarca saklanabilir… ama sonsuza kadar değil.

Yeniyim yeni görev ve yavaştan ateşlenen aşk karşınızda Ateş timi

Küçük bir mesaj sayesinde adam sevmeyi kadın ise sevilmeyi öğrenmişti. Adam Yüzbaşı kadın ise doktordu, kadının doktor olması belki kaderiydi bilinmez ama Yüzbaşının kaderi daha onbeş yaşındayken başlamıştı ve seçilmişti. . . . (ASKER KURGUSU umarım beğenirsiniz) . . .

Yetimhanede birlikte büyüyen Defne ve Boran, birbirlerinin tek sığınağıdır. Defne, Boran’a , Boran ona derin ve sessiz bir bağlılık besler. Ancak bir sabah Boran, Defne’ye hiçbir haber veremeden yetimhaneden götürülür. Götürüldüğü sırada geçirdiği kaza sonucu kafa travması alan Boran, çocukluğunu, yetimhaneyi ve Defne’yi tamamen unutur. Defne ise onun kendisini terk ettiğini sanarak kırgınlık ve yalnızlık içinde büyür; yıllar sonra başarılı bir genel cerrah olur.
Aradan geçen 20 yılın ardından Boran, hafızasız bir geçmişle büyüyüp Pençe Timi`nin soğukkanlı yüzbaşısı Boran Kunt olmustur ancak esir düşmüştur kurtarıldığı zaman Defne’nin çalıştığı hastaneye getirilir.

Nereden bilebilirdi ki Efsun babasının yanına gittiği gün kalbinin kapılarını aralayacak bir adamla tanışacağını?O adama karşı hislerinin olacağını?O gün hayatındaki dengelerin yerle bir olacağını?

Nereden bilebilirdi ki Yüzbaşı Karan Mert Çelik,albayından aldığı emrin ardında aslında aylardır uzaktan uzaktağa kalbine gömdüğü o alımlı,başa bela kadını koruma görevi olduğunu?

Biri içindeki hırçın sesle,ormanda yolunu arayan Firuze Efsun;diğeri onun kılına zarar gelmemesi için canını ortaya koyan Sancak Timi’nin sert komutanı Yüzbaşı Karan Mert Çelik..

"Biri ölümü göze alır korumak için, Biri hayatını adar yaşatmak için. Aynı bayrağın altında, aynı kaderde buluşurlar. Çünkü bazı çizgiler, sadece toprakta değil; Vicdanda, yürekte, onurda çizilir."

Sevdiklerini kaybetmelerine rağmen birbirlerine tutunan abi kardeş. Asker abi hemşire kardeş. Asker abisinin asker arkadaşının ona abi demesini istememesinden şüphe eder ve gerçekleri anladıgında tatlı bir aşk başlar. İyi okumalar..

Yüzbaşı uzun süre sustu. Sonra gözlerini avukata çevirdi. “Bazen insan, sevdiği kişiyi gerçekten tanıdığını sanıyor.” dedi. Avukat kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsunuz?” Yüzbaşı, bakışlarını kaçırmadan cevap verdi. “Hiç düşündün mü, Avukat? Ya bulduğun kişi, aradığın kişi değilse?” Avukat bir an sustu. “Onu bulacağım.” dedi kararlı bir sesle. “Ya bulduğunda her şey değişirse?” Avukat gözlerini Yüzbaşı’ya dikti. “Değişse bile onu bulacağım.” Yüzbaşı derin bir nefes aldı. “Umarım bulduğunda, hâlâ aynı gözlerle bakabiliyor olursun.” Avukat, o an bu sözün ne anlama geldiğini bilmiyordu. Ama birkaç saat sonra öğrenecekti. Ve öğrendiğinde, ağzından yalnızca şu cümle çıktı: Benim gözümden sakındığım adam, benim vatanıma göz dikmişti.

Bir askerin ardında bıraktığı tek emanet, soğuk bir hastane koridorunda İlay’ın avuçlarına düştüğünde, sadece bir kimlik künyesi değil, iki hayatın hikayesi de birbirine mühürlendi. Mutfağından cephe hattına uzanan bu öyküde İlay, bir künyeyle avunmaya çalışan bir kadının değil; enkaz altında kalan umutlarını, vatanı için vazgeçilen bir aşkın külleri üzerinde yeniden inşa etmeye çalışan bir direnişin adıdır.

-ASKERİ KURGU- "Sevgiden yana zaten renksiz olan gözlerimle, hayatın geri kalanını da gri ve puslu görmeye razıydım. Kördüm; bunu kabul ediyordum. Ama artık sevgi için dilenen biri değildim." Dar bir zindanın içine hapsedilmiştim. Duvarlar üzerime eğiliyor, demirlikler pas tutmuş, kelepçelerim bileklerime değil, ruhumu delip geçecek kadar sıkı bağlanmıştı. Gözlerimin gördüğü toprak da, soluduğum hava da burnumda kalıyordu. Sanki ciğerlerim nefesi tanımayı unutmuş, her soluk alışım yarım, her verişim eksikti. Dizlerimin üzerine çöken o görünmez ağırlık, yumruklarımı toprağa gömdürüyor, gözyaşlarım benden habersiz hep aynı yere akıyordu. Toprak artık beni tanıyordu. Yetmedi bu hayatın zalimliğini de omuzlarımda taşıdım. Gülmeyi bilmeden büyüdüm, güldürmeyi öğrenemeden sustum. Ağladım ama kimseyi ağlatmadım. Acının en yakıcı ateşini tattım, küllerimi avuçlarımda sakladım. Ben Efsun. Hayatın ateşinden en ağır darbeyi alan, yine de yanmaktan vazgeçmeyen Efsun. --- "Sanmıyorum," dedim kısık bir sesle. "Sanmak ziyan eder," dedi. Çenemi tutup başımı kaldırdı. "Ziyan etme güzelim."

İlk Gün: Kahramanımız askerî eğitim merkezine gelir ve yeni arkadaşlarıyla tanışır.

Kopan bir ipe sımsıkı bir düğüm atarsanız, ipin en sağlam yeri artık bu düğümdür. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan tek nokta yine o düğümdür

Vatanın içindeki adalet adaletin içinde vatan Bir asık dönüm noktası burda baslar.

Bazı infazlar bir kurşunla biter bazıları ise bir kalpte başlar.idil,babasının ölümünün ardındaki gerçeği ararken nefret,ihanet ve aşk arasında seçim yapmak zorunda kalacaktır.çünki bazen en tehlikeli sır,en çok güvendiğin insanın gözlerinde saklıdır

Kafamı sırayan o taşın rüzgarı saçlarımı havalandırdığında, sert bir göğse yaslandım. Burnuma dolan o keskin koku, Ağrı`nın dondurucu ayazından daha yakıcıydı..." ​Şehirdeki kriz acil servisi kilitlediğinde, Doktor Cemre bir gecede hayatının sınavıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Dışarıda gözü dönmüş bir kalabalık, peş peşe patlayan camlar ve içeri yağan taşlar... ​Ve tüm bu dehşetin ortasında, Cemre’yi göğsüne siper eden o sert bakışlı komutan: Yavuz Yüzbaşı. ​Biri hayat vermeye ant içmişti, diğeri korumaya... Yolları bir kriz anında kesiştiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Hayat bazen en ummadığınız anlarda sizi bir kalabalıktan alır ve asıl kalabalığın neresi olduğunu gösterir... *Aynı mahallede yaşayıp birbirlerinden uzak olan iki kişi. *Biri mahallenin en sevilen bakkalı Yavuz Karacan. *Diğeri mahallenin en büyük neşesi Umay Alkan. *Ama onlar hakkında kimsenin bilmediği şey Milli İstihbarat Teşkilatı`na mensup iki asker olmalarıydı.

Not; Kitap ismi değişmiş olup, yeniden düzenlenmiştir. YENİ ROTA/Ç.ROTA/S.ROTA Bir vatan... Bir kadın... Ve kaderin rotasını kanla çizenler. 2000 doğumlu Sudem Duman, Rize`nin Güneysu ilçesinde mütevazı ama onurlu bir hayat sürerken, annesini görevi başında kaybeder. Olay dışarıdan sıradan bir ölüm gibi görünse de, gerçekte bu sadece ustaca hazırlanmış bir perde, karanlık bir planın ilk adımıdır. Babasıyla birlikte Kocaeli`ye taşınan Sudem, acılarına rağmen ayakta kalmayı başarır. Yıllar sonra üniformasını giyip Üsteğmen rütbesiyle Hakkâri / Şemdinli`ye tayin olduğunda, bu görevin sadece bir başlangıç olmadığını anlar. Geçmiş yeniden karşısına çıkacak, sırlar tek tek ortaya dökülecektir. Seçkin askerlerden oluşan Bozkurt Timine dâhil edilen Sudem, artık sadece bir görevli değil; karanlığın tam ortasında yürüyen bir savaşçıdır. Aynı timde yer alan Altay Kutlu ile yolları kesiştiğinde ise bazı gerçekler kaçınılmaz hale gelir. Çünkü bu rota, yalnızca bir görev yolu değildir. Bu rota, geçmişle yüzleşmenin bedelidir