Regina ablasının ölümünden sonra, ablasının yerine kralığının başına geçmek zorundadır. Kraliçe olmayı istemese bile bu zulme katlanmak zorunda olduğunun farkındadır. Ancak kaderin farklı bir planı vardır. Düşman krallığın kralı Rex, Reginayı kaçırdığında, Regina yepyeni bir hayata başlamak zorunda olduğunun farkındadır. Aralarındaki düşmanlık yavaş yavaş başka duygulara yer verirken kaderin ve şansın onlarla hiçbir zaman barışık olmayacaklarının farkındalardır.

Bu kitap hayal ürünüdür. Ece güneş 26 yaşında küçük yolun kenarında kafesi var kafenin adı Elfer kafe Ve düşmanı Color Krap tehlikeli, güçlü,soğuk, zeki ve özel güçlere sahiptir.Ve 1458 yaşındadır. Color Krap solive `de şehir yönetiyor. Ece ve Color birkaç bölüm sonra yakın bir arkadaş oluyorlar

Kral ve Kraliçe

Konu; Babası ve diğer kraliyet üyleri tarafından kadın olduğu için hor görülen Arden kendi hayali olan ama herkesin bir kadın için gereksiz olan şövalye olmak için kendini kanıtlamak için gizlice anrenmanlar yapıyor ve bu sırada kadınların şövalye olmasını destekleyen saray öğretmeni de onun yolunda eşlik ediyor

Bir gün gözlerimi açtığımda, bana ait olmayan bir bedende nefes alıyordum. Aynaya baktığımda gördüğüm yüz benim değildi. Herkes bana başka bir isimle sesleniyordu. Sorun şu ki, o isim bana yabancı gelmiyordu. İçimde, çok derinlerde unutulmuş bir parçaya dokunuyordu. **Adelaide.** Ama ben Adelaide değildim. Ben Asya`ydım. En azından öyle olduğuma inanıyordum. Kendi dünyamda sıradan bir hayat yaşarken, şimdi büyünün, ihanetin ve kanla yazılmış yeminlerin hüküm sürdüğü Sylvaran`da hayatta kalmaya çalışıyorum. Üstelik bana sürekli seslenen biri var. Kim olduğunu bilmiyorum, ama her fısıltısıyla gerçeklik biraz daha bulanıklaşıyor. Gördüğüm rüyalar anı mı, yoksa hiç yaşanmamış bir hayatın hatıraları mı, ayırt edemiyorum. Her geçen gün bu dünyanın bana sandığımdan daha yakın olduğunu hissediyorum. Sanki bu topraklar beni benden daha iyi tanıyor. Sanki içimde, benim bile adını bilmediğim bir güç uyanmayı bekliyor. Ve korkuyorum. Çünkü ya Asya`yı yavaş yavaş kaybediyorsam? Ya bir gün aynaya baktığımda Adelaide`den başka kimseyi göremezsem? Belki de bu dünyanın en büyük sırrı, beni neden seçtiği değil... Benim aslında kim olduğumdur.

Yazdığım kehanetin bedeli kitabımın tanıtımını yapıyorumm

Nesilden nesile aktarılan bir lanet... Kontrol edilemeyen bir güç ve ona yardımcı olabilen tek erkek. Fedakarlıklar ve çok daha fazlası...

Onların hayatı💛❤️

Dünya, tek bir isimden korkuyordu. Zero. Kimi için bir terör örgütü... Kimi için ise yalnızca bir söylenti. kimi içinde yalnızca kurtarıyıcıydı Başka bir dünyadan yeniden doğan Rezin Viktorya, bu ismin peşine düştüğünde, öğrendiği her gerçek onu bir öncekinden daha büyük bir yalanla karşılaştıracaktır. Çünkü bazı hikâyelerde... Kahraman ile kötü adam arasındaki çizgi hiç var olmamıştı

Açıklamayı da bilmiyorum

arkadaşlarımla bir tatile gittik en fazla ne olabilir ki ???

Uzak mı uzak diyarların birinde adını kimsenin ağzına almadığı,orada yaşayanların yaşadıklarını susarak bastırdıkları bir şehir varmış.Elbet burası da dışarıdan bakıldığında süslü,cansız binaların;çocuk sesleri ile çınlayan parkların,kalabalık sokakların hayat verdiği bir yaşam merkeziymiş.Oysa buranın gizini sadece gece o soğuk duvarların arkasına sığınanlar hissedermiş.Gündüz güneşin sıcak ışıkları ile parlayan sokaklar,geceleri en korkunç kabuslara sahne olurmuş…

🌙 GECEYE AİT Bazı köylerde geceler yalnızca karanlık değildir… Defne, yaz tatilini geçirmek için babaannesinin yaşadığı İncirli Köy’e geldiğinde, onu sadece sessiz bir köy hayatının beklediğini sanıyordu. Fakat bu köyün geceleri başka birine aitti. Fısıltılar… Cevabı olmayan kurallar… Kimsenin yaklaşmadığı dev incir ağacı… Ve karanlığın içinden onu sessizce izleyen gizemli bir adam… Korku, gizem, romantizm ve zaman zaman yüzünüzü gülümsetecek sıcacık anlarla örülü bu hikâyede, her bölüm sizi biraz daha derine çekecek. Çünkü bazı sırlar yalnızca gece ortaya çıkar… Ve bazı aşklar… Geceye aittir.

Hayat, kimimiz için bir amaç uğruna yolda olmak zorunda kalmaktır. Ben ne yazık ki seçim yapma şansı olmayan, her daim bir şeyler için mecbur olan kişi oldum. Fantastik bir evrene hoş geldinizzz umarım okurken benim yazarken aldığım kadar zevk alırsınız 🙏🏻

Sanki çok mutsuzum ve ölüyorum bu sahil kasabasında aklımı kaybedeceğim en çok geceleri ağladım hiç tanımadığım senin gelmeni beklerim umarım beni daha çok bekletmeden sahilden gelen esintili rüzgarı arkanıza alarak beni bulursunuz

Diğer kitaptan sıkıldım öylesine başladım. Düşmandan aşka Zorla birbirdrler Noah ve lavinia.. Olan üstü varlıklar

DİĞER KİTAPTAN SIKILDIMMM FANTASTİK VE ROMANTİK ZORLA EVLİLİK FÜŞMANDAN AŞKA

Kimsenin bir daha açılmayacağını düşündüğü bir dosya… Yıllar önce, üniversitenin unutulmuş arşiv kütüphanesinde eski ansiklopedilerin arasına saklandı. Ardında ne bir not bırakıldı ne de bir açıklama. Dosyayı saklayan profesör ise o geceden sonra ortadan kayboldu. Aradan yıllar geçti. Üniversite öğrencisi Noah, sıradan bir araştırma ödevi için girdiği eski kütüphanede kırmızı kapaklı bir dosya bulur. İlk bakışta yalnızca unutulmuş belgeler gibi görünen sayfalar, kısa sürede onu açıklanması imkânsız olayların merkezine sürükler. Bazı gerçekler unutulmaz. Bazı dosyalar ise asla açılmamalıdır. Peki ya yanlış kişi o dosyayı açarsa?

Mutlu bir o kadarda vizdansız bir ailede doğup zorla evlendirilirken rastgele bir kaleye sığınan prenses

İsim henüz yok, yazım yanlışları olabilir lütfen kusura bakmayın iyi okumalar

Ejderhaların hâlâ gökyüzünde uçtuğu bir çağda, büyü nadirdi ama efsane değildi. Beş kişi bir köyün ateşler içindeki gecesinde yollarını kesiştirdi. Hiçbiri kahraman olmaya çalışmıyordu — biri savaşın ortasında bile tembelliğinden vazgeçmiyor, biri her sorunu tek bir yaratığın gücüyle çözebileceğine inanıyor, biri sürgün edildiği damgayı hâlâ üzerinde taşıyordu. O gece kimse birbirini tanımıyordu. Ama alevlerin ortasında buldukları şey — nabız gibi atan, sıcacık bir yumurta — beşini de aynı kadere bağladı. Halk onları serseri sandı. Baş belası dedi. Kimse onlara efsane demeye cesaret edemedi. Sonra gökyüzü ikiye bölündü. Melekler ejderhalara savaş açtı. Alev ve kanat, bir çağın sonunu getiren bir kıyıma dönüştü — gökten düşen bir ırkın son çığlığı oldu. Bir daha hiçbir ejderha aynı gökyüzünü göremeyecekti. Ve o beş kişinin koruduğu yumurta, o kıyımdan kurtulan tek şeydi. Bir tarafta gökten inen bir ordu, diğer tarafta dünyanın son geleceği — küçücük, nabız gibi atan bir kabuğun içinde. Beşi de bilmiyordu artık serseri olmadıklarını. Bir ırkın sonunu, belki de yeniden başlangıcını ellerinde tutuyorlardı. Onlar Mytherio`nun Beş Ekol`üydü.

Öylesine yazılmış

Çok uzaklarda bilinmeyen bir diyarda yaşayan Kutsal Ejderhalarla dolu bir dünya…

22 yaşındaki Eftelyaninbir barda işe başlamasıyla Aras karataşla tanisir

1580`lerde, Osmanlı İmparatorluğu`nun denizlerde hüküm sürdüğü bir dönemde, cesareti ve keşif tutkusu ile tanınan genç bir kadın kâşif olan Ahu Hümâ, babasından miras kalan yarım kalmış bir yolculuğu tamamlamak için denize açılır. Amacı, yüzyıllardır denizcilerin korkuyla fısıldadığı, haritalarda yer almayan ve yalnızca belirli gecelerde sislerin arasından ortaya çıktığı söylenen gizemli bir adayı bulmaktır. Halk arasında "Lanetli Ada" olarak anılan bu yerin, ona ulaşmaya çalışan gemileri sonsuza dek yuttuğuna inanılır. Kimileri adada canavarların yaşadığını, kimileri ise oranın ölülerin diyarına açılan bir kapı olduğunu söyler. Ancak efsanelerin ardında, dünyanın geri kalanından yüzyıllardır saklanan bambaşka bir gerçek vardır. Adanın gerçek adı Vespera`dır. Üç soylu hanedanın yönettiği bu kadim vampir krallığı, varlığını koruyabilmek için gölgelerin ardında yaşamayı seçmiştir. Fakat Ahu Hümâ`nın bu gizli dünyaya adım atmasıyla birlikte, yalnızca Vespera`nın değil, hem insanların hem de vampirlerin kaderi geri dönülmez biçimde değişmeye başlayacaktır. 🦇 🌕🌹 "Karanlıktan hiç korkmadın mı?" Diye sordu Arvel. Bir kaptana sorulmaması gereken bir soruydu. "Hayır." "Neden?" Bunu sorarken alacağı cevaba olan merakını gizleyememişti. Arvel karanlık demekti ve karanlık o varken güzeldi. "Çünkü karanlığın içinde sen varsın." Arvel uzun süre sustu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir tebessüm oluştu. "Peki ya bir gün gölgeler beni senden alırsa?" Söylediği şey içindeki sıkıntıya tercüman olmuştu. Gözlerimi ondan ayırmadan gülümsedim. "O zaman ben de gölgene mahkûm olurum."