Çocuklukta yolları kesişen Firuze ve Yaman’ın, kaderin bir oyunu ile yıllar sonra yeniden karşılaşmasını anlatıyor. Bir ameliyat masasında kurtarılan bir hayat, unutuldu sanılan anıları gün yüzüne çıkarır. Dostluklar, yaralar ve yarım kalan duygular eşliğinde, bazı kalplerin zamanı olmadığını fısıldayan dokunaklı bir hikâye…

Yataktan sıçrayarak uyandım. Ter içinde kalmıştım, kalbim göğüs kafesimi zorluyordu. Elim refleks olarak yüzüme gitti; o darbeyi yediğim yer hala sızlıyor gibiydi. Ama oda sessizdi. Lüks, ruhsuz ve soğuk... Doğrulup komodinin üzerindeki bardağa uzandım. Ellerim titriyordu. Aynaya baktım; Afra orada değildi. Karşımda sadece piyasanın en çok aranan, en pahalı "Afrodit"i duruyordu. Bakışları boş, duyguları nasır tutmuş bir kadın.

İkimizde evlenmek istemiyorum sevmediğimiz insanlarla hare ne olur teklifimi kabul et. Hare “ cihangir bir anda hayatıma girdin ve şimdi bana evlenme teklifi ediyorsun seni tanımıyorum bile.” “ tanıman önemli değil hayatlarımız kurtarıyorum ben istemiyorum amcamın kızıyla evlenmek sende istemiyorsun anladığım kadarıyla ama sen dersen ki ben sana aşık olmaktan korkuyorum orasını bilemem.” Hare kaşlarını çattı sinirle baktı nekadar kabul de etmese hare Cihangir’e çoktan aşık olmuştu..

Ben Dilrûş. Gönül aydınlığı, karanlığa mahkûm. Zehirle, acıyla büyümeye mahkûm edilmiş bir kız çocuğuyum. Hayatım başladığı gibi bitecek belki... Herkese karşı savaştım, engelleri aştım, düşmanları yendim. Ama kendime yenildim Her adımımda geçmişim siliniyor, her zaferim beni biraz daha yalnızlaştırıyor. Ama hayat böyle; ya yaşamaya mahkûm olursun ya da karanlığa teslim...

Sadece bir kadının hayatına bile dokunabilmiş ise ne mutlu biz kadınlara…

BİR KÜÇÜK AYDINLIK MESELESİ