Seni gördüğüm an anladım; benim için artık yaşamak, seninle olmak demekti...

Ben Dilrûş. Gönül aydınlığı, karanlığa mahkûm. Zehirle, acıyla büyümeye mahkûm edilmiş bir kız çocuğuyum. Hayatım başladığı gibi bitecek belki... Herkese karşı savaştım, engelleri aştım, düşmanları yendim. Ama kendime yenildim Her adımımda geçmişim siliniyor, her zaferim beni biraz daha yalnızlaştırıyor. Ama hayat böyle; ya yaşamaya mahkûm olursun ya da karanlığa teslim...

Sadece bir kadının hayatına bile dokunabilmiş ise ne mutlu biz kadınlara…

BİR KÜÇÜK AYDINLIK MESELESİ