Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

“Onu ilk gördüğümde hayatımın değişeceğini bilmiyordum… Ama o, herkesin korktuğu biriydi. Peki ben ondan uzak durabilecek miydim?”

Bazı insanlar deniz gibidir. Uzak durman gerektiğini bilirsin… ama yine de yaklaşmaktan vazgeçemezsin. Bala, hayatını kurallarla yaşayan bir doktordu. Ta ki bir gün, acil servisin kapısından içeri giren o adamla karşılaşana kadar. Kuzey Konkar. Adı bile mesafe koymak için yeterliydi. Bala onun dünyasına ait değildi. Kuzey de onu hayatına almak istemedi. Ama bazı kaderler… insanın seçimine bırakılmaz. İki düşman ailenin susması için, bir imza yeterliydi. Ve o imza… Bala’nın hayatını Kuzey’e bağladı. İstemediği bir evlilik, geçmişten gelen bir reddediliş, ve hâlâ hayatında olan başka bir kadın… Bala için bu sadece bir evlilik değildi. Bu… bir savaşın ortasında kalmaktı. Çünkü bazı denizler… seni önce iter, sonra geri alır. Ve bir daha asla bırakmaz.