İSİMSİZLER: GERÇEK AİLEM

Onlar isimsizdi. Ama yürekleri vatandı.

Başkan Umay Viran'ın kurduğu Kale'de bir yemin edilmişti. Vatan için toprağa düşen 16 şehidin hesabı sorulacaktı. Uzay Kılıç, Altay Konak, Tomris Kaya ve Sttela Kılıç... Dört asker, dört isimsiz, tek bir aile.

Uzay Kılıç yıllardır bir mezar taşına konuşuyordu. Sinem'i toprağa vermişti ama acısını toprağa verememişti. Cebinde taşıdığı yüzük, yüreğinde taşıdığı vicdan azabıydı. Ta ki Makedonya'dan gelen o istihbarat her şeyi değiştirene kadar.

Goran Petrovski bulunmuştu. 12 şehidin daha intikamı alınacaktı. Kale yeniden göreve çağrılmıştı.

Ama bu sefer savaş meydanı farklıydı.

Uzay, operasyonun ortasında yıllardır kaybettiğini sandığı şeyi buldu. Gerçek ailesini. Sinem'in de gerçek ailesini. Kan bağının ötesinde bir bağın var olduğunu öğrendi. Ve en karanlık gecede, bir ışık çıktı karşısına.

Nayra Işık Kılıç.

Karanlığın içindeki en güzel ışık, 5 yaşında küçük bir kız çocuğuydu. Elinde pembe çantası, yüreğinde kocaman bir sevgisi vardı.

Bu bir intikam hikayesi değil.

Bu bir silahın değil, bir babanın elini tutan küçük bir kızın hikayesi.

Bu Sttela Kılıç'ın yalnız bir anne olmaktan, bir yuvanın direği olmaya geçişinin hikayesi.

Sinem'in hatırasına sahip çıkamadı belki...

Ama bu sefer yemin etti.

"Size sahip çıkacağım. Sana ve sevgimize. Gerçek ailemize sahip çıkacağım."

"Benden ne istiyorsun?" Boğucu sessizliğin hüküm sürdüğü odada, tam karşımdaki kameraya bakıyordum. Merceğin ardındaki kişiyi göremiyordum. Ama o hareketsizlik bile üzerimde görünmez bir baskı kurmaya yetiyordu. Karanlığın içinde sadece birbirine kenetlenmiş elleri hayal edebiliyordum. Ardından o boğuk, mekanik sesi duyuldu. "Seni." Kaşlarım çatıldı. Soğuk terler şakaklarımdan süzülürken, gözlerimi o tek noktadan ayıramıyordum. "Benden... beni mi istiyorsun?" Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki hava sanki daha da ağırlaştı. "Hayır. Sen zaten benimsin. Ben, bana ait olanı istiyorum." Boğazımdaki düğüm büyüdü. Yalnızdım; ama görünmez bir baskı göğsümü ezmeye yetiyordu. "Bizi buraya neden getirdin? Bizden ne istiyorsun?" Sesim istemsizce yükseldi, duvarlarda çaresiz bir çığlık gibi çınladı. Kameranın arkasındaki kişinin cevabı ise fısıltı kadar sakindi. "Ölmenizi." O an donup kaldım. Nefes bile alamıyordum. Sanki zaman durmuş, tüm dünya o küçücük kameranın içine sıkışmıştı. Onu göremiyordum. Ama başını hafifçe eğdiğini, yüzündeki küçümseyici gülümsemeyi neredeyse görecek kadar net hissediyordum. "Ama..." Kısa bir duraksamanın ardından devam etti. "Aranızdan yalnızca biriniz bunu hak etmeyecek." Kalbim göğüs kafesime sığmıyor gibiydi. Korku iliklerime kadar işliyordu. "Kazananı istiyorum." Kameranın altındaki kırmızı ışık biraz daha güçlendi; yüzüme ürpertici bir aydınlık vurdu. "Kazan. Özgürlüğünü al. Dünyana dön. Sonra da her gece, burada bıraktıklarının yüzlerini hatırla. İşte o zaman gerçekten özgür olup olmadığını anlayacaksın." Robotik sesi tekdüzeliğini hiç bozmadı. "Çünkü bu oyunda ödül özgürlük değildir. Ödül... suçlulukla yaşamaktır." Oyun başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. & TARİH:24/07/2026 Kitap Adı: OYUN ADI: SESSİZLİK RESİTALİ Yazar: KARMEN Durum:Askıda

5. Bölüm: Soğuk Hava Deposu Temmuz, 2020