Kapıyı çalmadan içeri daldım. Asil, yatağının kenarına tünemiş, tek eliyle gömleğinin düğmeleriyle boğuşuyordu. Gömleği omuzlarından aşağı süzüldüğünde, mum ışığının altında parlayan o kusursuz sırt kaslarını ilk kez bu kadar yakından görüyordum. Her bir hattı, titizlikle işlenmiş bir mermer heykel kadar güçlü ve muntazamdı; geniş omuzları ve beline doğru daralan o atletik yapısı, odadaki loş havayı bile ağırlaştırıyordu. Bakışlarımı bir an bile olsa o mükemmel görüntüden çekmekte zorlandım. "Nihayet," dedi, sesindeki o kadifemsi ama iğneleyici tonla. "Ben de burada kendi kanımda boğulmamı bekliyordum Asmin. Şifacı yeteneğin gözlerimi yaşartıyor," dedi dalgacı bir ses tonuyla. "Abartmayın bayım," dedim, tepsiyi komodinin üzerine gürültüyle bırakırken. "Alt tarafı bir hançer yarası. Ölecek olsanız bu kadar çok konuşamazdınız." Yanına oturdum. Gömleğini omzundan aşağı tamamen sıyırırken parmaklarımın ucuna çarpan o teninin sıcaklığı, bir an için nefesimi kesti. Sağ omzunun hemen altındaki kesik, bir hançerin izini taşıdığı için beklediğimden daha derin ve vahşi görünüyordu. Kalbim bir an tekledi ama ona bunu belli etmeyecektim. "Canınız yanacak," dedim buz gibi bir sesle. Pamuğu alkole bulayıp yarasına bastırdım. "Ah! İnsafsız..." Dişlerini sıktı, boynundaki damarlar birer halat gibi gerildi. "Pansuman mı yapıyorsun yoksa yarım bıraktığın işi mi tamamlıyorsun? Eğer beni öldürmek istiyorsan söyle, bu kadar zahmete girmeyelim." "O zaman sizin yüzünüzden yaralandım diyerek beni gecenin bu vakti odanıza çağıramazdınız bayım," dedim, sargı bezini açarken. "Sırf bana bu işkenceyi çektirmek için o hançerin önüne atladığınıza yemin edebilirim ama kanıtlayamam." Asil aniden hafifçe bana doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, nefesinin sıcaklığını yanağımda hissettim. Gözleri, zifiri karanlık bir kuyu gibi beni içine çekiyordu. "Belki de haklısın," dedi fısıltıyla. "Belki de senin o buzdan duvarlarını yıkmanın tek yolu, kanımın akmasıdır. Bak, ellerin titriyor. Yoksa koskoca sivri dil, bir parça kandan mı korkuyor?" "Kandan korkmuyorum bayım, sizin bu bitmek bilmeyen oyunlarınızdan yoruluyorum sadece," dedim ama sesimdeki titremeyi gizleyemedim. Sargı bezini omzunun etrafından dolamak için kollarımı boynuna dolamak zorunda kaldım. Çok yakındık, bu yüzden onun kalbinin ritmini duyabiliyordum. "Şimdi, kıpırdamayın da şunu bağlayayım." "Kıpırdamıyorum zaten. Ama sen, sanki kaçacakmışım gibi bana sarılıyorsun," dedi muzip bir gülüşle. Sol elini belime yerleştirip beni kendine biraz daha çekti. "Yaralıyım Asmin. Savunmasızım. Bu halimden faydalanmayacak mısın?" Elini yerleştirdiği yere, yani belime baktım şokla. Bu adam ne yaptığını sanıyordu? Amacı beni kışkırtmaktı adım kadar emindim. "Savunmasız mısınız? Siz bir kaplan kadar `savunmasızsınız` bayım," dedim, düğümü biraz sertçe sıkarak. İnledi ama bu seferki acıdan çok, keyif alan bir inlemeydi. "Bitti işte. Şimdi uyuyun ve yarın sabaha kadar sakın beni çağırmayın." Kalkmaya yeltendim fakat izin vermedi. "Gitme," dedi eli belimde sabitlenirken. Sesi artık dalga geçmiyordu; daha koyu, daha davetkar bir tona bürünmüştü. "Yaram sızlamaya başladı. Belki de pansumandan daha etkili bir tedaviye ihtiyacım vardır. Mesela, yanımda kalmana?" "Asil, elini çekmezsen o yarayı tekrar açarım." "Denesene," dedi meydan okurcasına, dudakları kulağımın hemen dibindeyken. "Bakalım ellerin o kadar ileri gidebilecek mi, yoksa yine beni kurtarmaya mı çalışacaksın?" Bakışlarımızı kilitledik. Odanın içindeki hava o kadar ısınmıştı ki, mumların eridiğini hissedebiliyordum. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

Bu dünyada sırlar sadece saklanmaz. Beslenir. Lira, herkes gibi bir gölge mühürle doğduğunu sanıyordu. Ama onun mührü bir sır saklamıyordu — bir gerçeği kilitliyordu. Sessiz Muhafızlar’ın sırları kontrol ettiği, gerçeğin fısıltıyla bile yasaklandığı bir dünyada Lira’nın içindeki karanlık uyanır. Bu karanlık bir düşman değildir. Konuşur. Korur. Ama bedelsiz değildir. Her müdahalesinde Lira’dan bir parça ister. Her kurtarışında kim olduğunu biraz daha siler. Geçmişin küllerinden yükselen gerçekler, annesinin ölümüyle başlayan sessizlik ve dünyanın kaderini değiştirebilecek bir sır… Lira bir seçim yapmak zorundadır: Gerçeği öğrenip kendini kaybetmek mi, yoksa susup herkes gibi yaşamaya devam etmek mi? Gölgenin Sırrı, karanlığın içinden doğan umudu, kimlik arayışını ve gerçeğin bedelini anlatan çarpıcı bir fantastik roman. Bazı sırlar açığa çıkmak için değil… uyanmak için vardır.

Shun, çocukluğunu sokaklarda geçirmiş; yemediği dayak, azar kalmamış ve rezil bir çocukluk geçirmiş bir adam. Çocukluğunu büyük zorluklarla, acılarla yaşamış ve artık duygusuz bir hayata mahkûm olmuş. Güçlerine duyduğu merak, duygulara duyduğu özlem ve içini kemiren nefretle varlığını sürdürüyor. Bu orta çağ dünyası acımasız, karanlık ve aksiyonla dolu. Shun`un henüz tanımadığı, öğrenmediği sırlarla, tehlikelerle ve güçlerle dolu bir dünya onu bekliyor. Bu hikaye grafiksel şiddet, gore, organ parçalanması, uzuv kaybı gibi ağır şiddet içerir. -HATED

Kadim çağlardan beri anlatılır… Dört büyük hanedanlığın savaşını ne krallar bitirebilir, ne de tanrılar. Çünkü bu savaş, öfke ya da ihtirastan değil, dengenin kırılmasından doğmuştur. Ve denge… dünyanın unuttuğu bir sır gibi, tek bir varise mühürlenmiştir. Onun nefesi çağları ayakta tutar, onun kaderi hanedanlıkları zincirler. Yaşadığı sürece savaş varlığını korur, düştüğü gün ise yazgılar yeniden şekillenir. O kız, bir varisten fazlasıdır. O, başlangıcın sessiz yankısı, sonun kaçınılmaz gölgesidir.

Bazı kehanetler geleceği kurtarmaz; sadece kimin feda edileceğini söyler. Thalvoria`da ışık ve gölge birbirini yok etmek için değil, birbirini tamamlamak için var olmuştur. Bu denge, gölgelerin kanla beslendiği bir çağda sarsıldığında, adı fısıltıyla anılan bir kehanet ortaya çıkar. Laryndis, ışık ve gölgenin soyundan geldiğini öğrenirken, taşıdığı gücün bir kurtuluş mu yoksa bir lanet mi olduğunu ayırt edemez. Karanlıklar Efendisi ise, geçmişinin yaralarıyla hükmeden, sevmenin bile karanlığa bulaştığı bir ruhtur. Birbirlerine çekilirler; çünkü aynı anda hem şifa hem de yıkımdırlar. Kırılma, kehanetlerin yanlış okunduğu, ihanetin sevgiyle iç içe geçtiği bir dünyada geçiyor. Güç, sadakat ve aşk; burada kurtarmıyor, daha derine batırıyor. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Ve Thalvoria`yı değiştirecek olan şey, bir zafer değil, bir kırılma anı.

Herkesin Tanrı’dan bir iz taşıdığı bu dünyada, insanlar derilerinin altına kazınmış sembollerle doğar. Sembol, ruhun yansımasıdır; gücün ve kaderin sessiz hükmüdür. Yüzyıllar önce Tanrı’nın kurduğu düzen ilk kez sarsıldığında dünya ikiye bölündü. Ruhunun kusurlu olduğuna inanılan insanlar doğduklarında, sembolleri okunamayacak kadar silikti. Rivayet edilir ki bu ruhlar, cehennemin bekçisiyle anlaşma yaptı ve yıkım böyle başladı. Dünya, anlamlandıramadığı gücü felaket ilan etti. Zamanla bu yıkımın izleri zihinlerden silindi. Ta ki ormanın karanlığında terk edilmiş bir bebek bulunana kadar. Kaira, tüm dünyanın kaderini değiştirmeye, kahkahalar eşliğinde geldi. O, bir sembolle değil; gerçeğini yalnızca Tanrı’nın bildiği kadim bir mühürle hayata tutundu. Kaira büyüdükçe saklanmayı, susmayı ve görünmez olmayı öğrendi. Çünkü bu dünyada farklı olan ya gizlenir ya da yok edilir, ancak bazı güçler vardır ki karanlıkta büyür. İnsanların şeytan olarak gördüğü Kaira, ruhunda kusur arayanlara cehennemi vaat etti. Onun adını fısıldayanlar korkuyla sustu, onu gölgeye itenlerse neyle karşı karşıya olduklarını henüz bilmiyordu. Aydınlığın hükmettiğini iddia eden bu düzende; lordlar, leydiler, asiller ve halk kutsal sembollerin arasında yürürken, dünya göründüğü kadar masum değildi. Ve Kaira… O ne aydınlığa aitti ne de karanlığa. O, ikisinin arasındaki çatlağın ta kendisiydi. Bir katil mi, bir kurtarıcı mı, yoksa yüzyıllar sonra gelen ikinci bir felaket mi olduğu sorusu yalnızca onun vereceği bir karar değildi. Çünkü bazı ruhlar kaderi seçmez; kader, onları seçer. Düşmüş Melek: Bir Yanılgının Doğuşu Ruhların yalanlarla dans ettiği, iyiliğin kirlenmiş olduğu ve karanlığın bazen tek sığınak haline geldiği bir dünyanın hikâyesi.

Ashkareth’te pas hayatta kalmanın bedelidir. Aurelion Akademisi’nde ise gümüş. Aria, ait olmadığı bir dünyaya zorla sürüklendiğinde tek bir gerçeği öğrenir: Bu akademi öğretmez. Öğütür. Kadim Duman, sırlar, gözetmenler ve tehditler arasında; Aria hayatta kalmak için ya sessiz kalacak… ya da her şeyi yakacaktır. Burada herkes izler. Ve bazı bakışlar, kılıçtan daha keskindir.

Bu krallıkta gölgeler sessizdir. Ama asla masum değildir. Nocthera’da güç, bir armağan değil; hatırlamanın bedelidir. Büyü kullananlar anılarını bırakır, duygularını unutur, insan olmaktan vazgeçer. Ben gölgelerle yürümeyi öğrendiğimde ilk kaybettiğim şey adım oldu. Sonra yüzler… sonra sesler… en son da kendim. Herkes kehanetin beni kurtarıcı ilan ettiğini söylüyor. Ama kimse kurtuluşun neye mal olacağını anlatmıyor. Eğer bu sayfaları açıyorsan, bil ki artık sen de bu evrendesin. Ve burada tek bir gerçek var: Gölgeler hatırlamaz. Ama bedelini mutlaka alır.

“İsimlerin unutulduğu bir dünyada, hatırlamak ölümcül bir ayrıcalıktır.” Bir şehir unutmaya başlamıştı. İsimler siliniyor, yüzler yabancılaşıyordu. Miyera, rüyalarında başkalarının anılarını taşıyordu ama her hatırlama, bedeninden bir parça alıyordu. Bu bir hastalık değildi. Bu, kırılmış bir yasanın kanıtıydı.

Bir kasaba sular altında kaldı. Okyanusun derinliklerinden gelen karanlık, sadece evleri değil, hayatları da yuttu. Babası bu felakette kayboldu, annesi sustu… Ve o, geriye kalan tek cevap için denize yürüdü. Ama suyun altındaki dünya… Masallardaki gibi değildi. Burada taçlar kanla, sözler yalanla, prensler ise kendi geçmişleriyle kirliydi. Kimin dost, kimin düşman olduğu belli olmayan bir krallıkta, Bir kız hem kendi gerçeğini, Hem de onu öldürmek isteyen karanlığı keşfetmek zorunda. "Su Altı Krallığı", her dalganın ardında bir sır, her bakışın gerisinde bir tehdit saklayan soluksuz bir yolculuk...

Karmen Esen sıradan bir liseliydi ta ki o geceye kadar. Uyarı: Bu kitap şiddet içerir!!!!!

Bir kasabada en fazla ne olabilir ki?...

Kayıp Zamanın Peşinde Zamanın kaybolmuş parçaları, evrenin her köşesine yayılmış, bilinmeyen bir boşluk yaratmıştı. Bu boşluk, geçmişin ve geleceğin birleşim noktasıydı; fakat kimse bunun farkında değildi. Tıpkı hayatta olduğu gibi, her kayıp bir arayışa dönüşür. Ve bu kayıp, evrenin en derin sırlarının saklı olduğu bir yolculuğa dönüşecekti. Liora, Aric ve Eldrin, zamanın eksik olan parçalarını bulmak için bir araya geldiler. Her biri, kendi içsel karanlıklarıyla yüzleşmek zorundaydı. Ancak bu yolculuk sadece dışsal düşmanlarla değil, içsel engellerle de doluydu. Zamanın kapılarını aralamak, onları geçmişin kaybolan izlerine ve geleceğin belirsiz potansiyellerine sürükleyecekti. Evrenin derinliklerinde kaybolmuş bir zaman dilimi, sadece geçmişin hatalarını düzeltmekle kalmayacak, aynı zamanda evrenin dengesini yeniden kurmanın anahtarı olacaktı. Ama bu dengeyi sağlamak, her adımda daha da tehlikeli bir hale gelen bir oyun gibiydi. Kayıp Zamanın Peşinde; zamanın kaybolan yönlerini bulma, içsel huzuru ve dengeyi sağlama mücadelesinin hikâyesi. Her anı, her adımı, her kararın yankılarını hissetmek... Zamanın gerçek doğasını keşfetmek, sadece geçmişin kaybolmuş izlerine değil, aynı zamanda insan ruhunun derinliklerine de bir yolculuk olacaktır.

"Bir insan, yabancı bir gezegende yalnız kalırsa, hayatta kalmak için nelere tutunabilir?" On yedi yaşındaki Okan, evinde yaşadığı gizemli bir saldırının ardından kendisini farklı bir gezegende, savaşçı bir türün arasında bulur. Velocironix Semdralak ırkı, onu bir süper asker deneği olarak kullanır, ancak deneyin beklenmedik sonuçları Okan’ı bir muamma haline getirir. Velocironixler ve Tarnoklar arasındaki savaş şiddetlenirken, Okan hem bir müttefik hem de bir yabancı olarak bu düşmanca dünyada sıkışıp kalır. Bedeninde uyanan yeni güçler ona hayatta kalma şansı verse de, kontrol edemediği vahşi içgüdüleri, insanlığını kaybetme korkusuyla birleşir. Artık yalnızca Tarnoklar’a karşı değil, kendi içinde yükselen karanlığa karşı da savaşmak zorundadır. Bir insan, bir silah olabilir mi? Peki ya bu silahın bedeli, insanlığını kaybetmekse? (Kan, Vahşet, Saldırganlık, Sigara ve Alkol benzeri madde kullanımı, Argo kelimeler vb. Bu tür şeyler hikayede geçme ihtimali yüksek. Karanlık Fantazi (dark fantasy) türünde, fantastik bilimkurgu kitabı gerçeğe yakın yapmaya çalışıyorum. Bundan dolayı 18 yaşının altındakilerin okumasını tavsiye etmiyorum)

İki ay daha yaşam için yapılan bir pazarlık… Daryon’un gizemli varlığı ve geride bıraktığı kolye, Lira’yı beklenmedik bir maceraya sürüklüyor.