Bir sabah her şey hâlâ yerindeyken, akşam olduğunda dünya sessizce çökmeye başladı. Ne sirenler vardı, ne net açıklamalar. Sadece kopan şebekeler, kararan şehirler ve artık insan gibi davranmayan insanlar… Umut, Kerem ve Arda hayatta kalmak için kaçarken, Zeynep ailesini korumak için karanlığa sığınır. Bir baba kaybolur. Bir ev son sığınak olur. Bir kapı açılır… ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Son Umut, zombi kıyametinin ortasında geçen bir hayatta kalma hikâyesi değil sadece. Bu; aile olmanın, kaybetmenin, ve hâlâ umut etmeye cesaret etmenin hikâyesi. Sessizliğin en tehlikeli olduğu bir dünyada, gerçek soru şudur: İnsan kalmak mı daha zor, yoksa hayatta kalmak mı?

Midesi hasas olanlar okumasın! İşkence ve argo içerir. YETŞKŞN İÇERİKLİDİR ! O bir melekti. “ İşkence meleği.” “ SEN BENİM MAVİMSİN, HIRÇIN MAVİM.” Midesi hassas olanlar okumasın. :)

Her sır bir bedel ister. Bu oyunda herkes masum görünür… ta ki ışıklar sönene kadar. Kaçmaya çalıştılar… ama oyun zaten çoktan başlamıştı. Sekiz arkadaş. Bir oyun. Bir ölüm. Ve sadece biri kurtulabilir.

Hayatının her kısmında zorluklarla karşılan buse,sıkıntılarından kaçarak kurtulmaya çalışıyordu.Taki o lanet güne kadar...O gün hem aşık olacağı adamla tanışacaktı, hemde korkularından kaçmayan bir buse doğacaktı... Artık kaçmak yoktu...Artık savaş zamanıydı...Ve bizimde savaşımız burada başladı...