Ülkenin karanlık çağında var olmak isteyen Leyla, düşündüğü kadar yalnız değildir. Çoklu kişilik bozukluğuna sahip olduğunu 26’sında ülkenin korkulan seri katili peşine takıldığında öğrenmiştir. Katil aslında hangisinin peşindeydi; Leyla’nın mı, yoksa içindeki diğer kadınların mı? Gelin ve Gece Kütüphanesi’nde bir kitap alıp okuyalım.

Seni yazdım… ama aslında en baştan beri sen beni yazmışsın. Ela, hayatını kuralların ve sessizliğin içine saklamış bir polis olarak büyümüştür. Kimsesiz olduğunu düşünerek kurduğu bu düzen, onun tek gerçeği olmuştur. Ta ki bir gün karşısına çıkan eski bir dosya, kendi adına kayıtlı ama hiç yaşamadığı bir geçmişi ortaya çıkarana kadar. O andan sonra Ela için hiçbir şey aynı kalmaz. Bildiği hayat çatlamış, kimliği parçalanmıştır. Artık sadece bir polis değildir; kendi geçmişinin izini süren bir gerçeğin peşindedir. Bu yol onu Bora Ateş’e çıkarır. Yıllar önce yarım kalmış bir hikâyenin ortasında, hem tanıdık hem yabancı bir adam… Ama mesele sadece eski bir bağ değildir. Bora, Ela’nın aradığı gerçeğin tam merkezindedir. Ve saklanan sırların en sessiz tanığıdır. Ela her yeni bilgiyle birlikte, hayatının kendi iradesi dışında şekillendiğini fark eder. Sanki birileri onun kaderini çok önceden yazmış, ona sadece okumayı bırakmış gibidir. Ama artık hikâye değişiyordur. Çünkü Ela, kendisine anlatılan geçmişi kabul eden biri değildir. Soru şudur: Gerçekler ortaya çıktığında, insan kimi affeder… kimi siler? Ve en önemlisi: Bir insan, kendi yazılmamış hayatını yeniden yazabilir mi?