"Küllerinden doğacak bir dünyanın kahramanları olacağımızı sanıyorduk... Ta ki o kan kokan, paslı Akademi`ye uyanana kadar." Yıl 2026. Nükleer kıyamet gökyüzünü yırtarken, insanlığın kusursuz genetiğe sahip 250 genci "Gümüş Protokol" yalanıyla yeraltına indirildi. Amaç, 500 yıllık bir uykunun ardından yeryüzüne çıkıp medeniyeti yeniden inşa etmeleriydi. Ancak 2526 yılına uyandıklarında, gerçek cehennemle yüzleştiler. Dışarısı ölümcül radyasyonun ve çorak toprakların hüküm sürdüğü bir mezarlıktı. Hayatta kalanlar ise insanlıklarını çoktan kaybetmiş; duvarların ardında "Sürü" psikolojisiyle hareket eden, kana susamış ve mutasyona uğramış acımasız elitlere, yani Alfalara dönüşmüştü. Ve Gümüş Protokol`ün çocukları birer kurtarıcı değil, bu vahşi Yeni Dünya`nın hastalıklı kanını temizlemek için dondurulmuş paha biçilemez "kölelerdi". Eski Dünya`nın gençleri, kendilerini ölümcül bir hiyerarşinin, akran zorbalığının ve vahşi kuralların işlediği karanlık bir Akademi`nin ortasında bulur. Radyasyonlu maden ocaklarında çürümekten kurtulmanın tek bir yolu vardır: Akademi`nin en üst düzey, en tehlikeli liderlerine safkan genetik bir kaynak olarak "mühürlenmek". Bu bir aşk veya evlilik değil; kanla yazılmış, psikolojik bir hayatta kalma anlaşmasıdır. Gündüzleri kana susamış muhafızların ve toksik bir liderin gölgesinde hayatta kalmaya çalışan gençler, geceleri eski dünyadan kalma kırık bir tabletin ekranında kimliklerini gizleyerek fısıldaşır. Texting mesajlarının arasına gizlenmiş şifreler, büyük bir isyanın kıvılcımını taşımaktadır. Bizi gerçekten yaşatmak için mi kurtardılar? Yoksa kendi cehennemlerine kurban etmek için mi? Hayatta kalmak için kuralları yık. Sürüyü alt et. Ve ne pahasına olursa olsun, seni esir alan o karanlığa aşık olma. Yazan: Metin Can Tığlı Kategoriler: Distopya, Psikolojik Gerilim, Karanlık Akademi (Genç Kurgu), Hayatta Kalma, Karanlık Romantizm

Dünyanın bittiğini söylediler. O lüks koridorlar, parlak gelecek planları ve sarı taksilerin gürültüsü... hepsi saniyeler içinde nükleer bir ateşle kavrulacaktı. Babamın "Gümüş Protokolü" devradaydı. Seçkinler dondurulacak, genetik kodlarımız yeraltının soğuk mezarlığına mühürlenecekti. Bize "kurtarıldınız" dendi. Radyasyon ve yıkım içinde uyanacağımız o gri kıyamet gününü beklememiz istendi. Yanıldık. Tam 500 yıl sonra, o bakırımsı radyasyon kokusunu teneffüs etmek için değil; dondurucu, asidik ve klor kokan bir vaftizden uyanmak için mühürlü kapılarımız açıldı. Ama dışarısı cehennem değildi. Küllerin, yıkık binaların ve acı çığlıkların yerine; kristal kubbelerle kaplı, yerçekimine meydan okuyan sarmal kulelerin, süzülen hava araçlarının ve saf, dondurucu bir mükemmelliğin uzandığı tanrısal bir ütopya bulduk. Hastalık yok. Savaş yok. Fakirlik yok. Her şey... mükemmel. İşte o an, asıl kıyametin koptuğunu anladık. Babanın o elitist protokolü bizi sadece yaşatmak için dondurmamıştı. Dışarıdaki milyonlar, bu sahte cennetin kusursuz hava filtrelerini tıkayacak birer "atık" olarak ezilip geçerken; biz, bu ruhsuz, hiçbir şey hissedemeyecek kadar mükemmelleşmiş dünyanın kafesindeki vahşi hayvanlar, antik çağ kalıntıları olarak korunmuştuk. Medeniyet ölmemişti. Sadece bizi, kendi hayvansal hayatta kalma güdümüzü bir deney ya da eğlence aracı olarak saklamak için mühürlemişti. Kıyamet hiç gelmedi. Asıl kıyamet, bu sahte cennetin parlayan camlarını aşağı indirmektir.

Merhaba ben Dolunay. Paylaştığım kurgum Nzambi ve ilerideki kurgularım için kitapların sayfasında paylaşamadıklarımı burada paylaşmak için oluşturuyorum bu kitabı. İçinde bölümlerden kesitler, diyaloglar ve daha birçok şey yer almasını planlıyorum. Bilmiyorum belki de o kadar geniş kapsamı olmaz, her neyse. Eğer bu yazıyı okuyorsun bir yerde bir şeyleri doğru yapmışım demektir. Hoş geldin! Buraya bir şans vermeye ne dersin? Kurgum hoşuna gider belki. Kim bilir:)

Dünya, Erlik`i bir mucize olarak selamlıyordu. Altaş`ın en parlak bilim insanları yıllarca çalışmıştı bunun için - insan ömrünü uzatacak, hastalığı yenecek, ölümü erteleyecek bir retrovirüs. Ve başardılar. Ama bazı mucizeler, yanlış ellere geçtiğinde kıyamete dönüşür. Mitaka bunu biliyordu. Onların lideri Aira Kamosaki için Erlik bir çözümdü - aşırı nüfusun, tükenen kaynakların, çökmekte olan bir dünyanın tek çözümü. Onu durduracak kimse yoktu. Yoktu... Pentago olmasaydı. Beş kişi. Resmi kayıtlarda isimleri yok. Görevleri yok. Hiçbir zaman orada olmadılar. Ama saat işliyordu. Ve Pentago`nun önünde, şimdiye kadar karşılaştıkları hiçbir şeye benzemeyen bir tehdit bekliyordu.

"Beni yemek istiyordu." İstanbul`un ayazında bir taksi koltuğunda başlayan o kabus; zamanın durduğu, insanlığın ise silindiği andı. Sessizliğin çığlığa dönüştüğü "insan" kalmanın en büyük günah sayıldığı o uzun gün başlıyor. Ankara`da deniz yoktu, köprü yoktu. Ama artık kaçacak yer de yoktu. İnsan olarak kalmak için, insanlığını yitirmeye hazır mısın?" Dolunay

Savaş zamanında hayatta kalmaya calışan bir baba ve kızını hikayesi

"Kül Gecesi" adı verilen ve dünyanın dengesini kökünden sarsan tarihi olayın üzerinden 150 yıl geçti. Bu felaketten sonra hayatta kalan insanlar kendi aralarında savaştı ve insanlığın %84`ü yok oldu. Sonunda bu yıkım, tarihe "Büyük Uluslar Savaşı" olarak geçecekti. İnsanlık yine kendi arasında savaşarak kendini yok oluşa getirmişti. Yaşananlar o kadar derindi ki, takvimler bile yeniden yazıldı: Artık yıllar, Savaştan Önce (S.Ö) ve Savaştan Sonra (S.S) olarak yeniden düzenlenecekti.

Bilinen her şey buzun altındaki bir yalandan ibaret. Günlük, karların ortasında donmuş cesetlerin yanında bulunmuştu. Sayfalarca süren bir korku, sistemin kalbine dair yasaklı çizimler ve yarım kalmış bir çığlık... Herkes onun öldüğünü düşündü. Oysa o, nefret ettiği düşmanın kollarında acı dolu bir dönüşümün tam ortasındaydı. Bir sanatçının fırçası, şimdi düşmanının ruhunu resmediyordu. Ancak buzun altındaki sırlar bununla da sınırlı değildi. Chae` nin zihninde yankılanan o ses yalnızca bir hükümdarın emri değil, ruhunun asla kabullenmeyeceği bir aitlikti. Bildiği her şeyin koca bir yalan olduğunu öğrenirken şimdi kime düşmandı? Onu kandıran sisteme mi yoksa mühürlendiği o karanlık tanrıya mı? İki mühür, iki esaret ve tek bir gerçek. Bildiğin her şeyi unut. Hasat vakti yaklaşıyor. Ve Lale şehri şimdi hiç olmadığı kadar tehlikeli. Dolunay

Burası heyecanlı...