D�zlem; zaman?n d�z bir �izgide akmad???, an?lar?n?z?n g�vende olmad???, bedeninizin bile size ait olmad??? bir yer.
Sizi bekleyen, izleyen ve hayatlar?n?zla kumar oynayan renklerin masas?na ho? geldiniz. Travmalar?n?z? kendi e?lenceleri u?runa size kar?? kullanan bu renklerin masas?ndan sa? �?kabilir misiniz?
Nermin ve �zer 200 y?l boyunca bu sorulara cevap ararken sizi de onlara kat?lmaya ve bu hikayenin i�inde kaybolmaya davet ediyorum. ?yi okumalar.

Bazı hikâyeler anlatılmak için yazılmaz. Bazıları sadece okunur, hissedilir ve son sayfaya gelindiğinde insanın zihninde bir soru bırakır. Bu kitapta cevaplardan çok sorular var. Belki bazı şeyleri ilk okuyuşunda fark etmeyeceksin. Belki de fark ettiğini sandığın şey, aslında hiç düşündüğün gibi değildir. Sayfaları çevirdikçe tek bir şeyden emin olacaksın: Her şey göründüğü gibi değildir. 💗🌸✨️

Bazı mekânlar yalnızca insanları ağırlamaz; anıları, sırları ve unutulmuş hayatları da içinde saklar. Unutulmuş anılar, eski defterler, kilitli kapılar ve cevabı verilmemiş sorular... Gerçek bazen hatırlamaktan değil, neden unuttuğunu öğrenmekten geçer. Şehrin kalbinde yükselen 88, yalnızca seçkin insanların uğrak noktası değil; geçmişin asla gerçekten gömülmediği bir yer. Duvarları unutulmuş anılarla, masaları yarım kalmış hikâyelerle, koridorları ise kimsenin açıklayamadığı bir bekleyişle dolu. Fakat bazı gerçekler hatırlanmaya başladığında, yalnızca geçmiş değil, bugünün de temelleri sarsılır. Çünkü unutmak bazen bir ceza değil, insanın kendine verdiği son şanstır. Ve 88, bazı kapıları kapatmak için değil, açmak için vardır. 88, aşkı, gizemi ve psikolojik gerilimi karanlık fantastik bir atmosferde buluşturan; geçmiş ile bugünün, hafıza ile kaderin iç içe geçtiği sürükleyici bir roman.

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

Devletin geliştirdiği bir cihaz, insanların acı, suçluluk ve pişmanlık gibi yoğun duygularını silmek için kullanılıyor. İnsanlar cihazı kullanınca iç sesleri susturuluyor; vicdan, empati ve kendini frenleme yetisi kayboluyor. Kadın karakterimiz 12 yaşında gizli bir deneye katıldı; cihaz arızalıydı ve o günden sonra sessizliğe geçen insanların silinen iç seslerini duyabiliyor. İnsanlar suç işledikleri için sessizliğe kaçmıyor, sessizliğe kaçtıkları için suç işliyor. Kadın karakter bu gerçeği fark ediyor ve sistemin tehlikesini ortaya çıkarmak zorunda kalıyor.

Kapattı dudaklarını, uzandı koltuğa. Küçüktü, minikti, tatlıydı ama hiç de kıyılası değildi. "Senin gibi çok akıllı olmak istiyorum. Saf olmak istemiyorum ben." Mırıldanışıyla gözlerim yandığında tavana diktim gözlerimi. "Her istediğimiz olmuyor ki Küçüğüm." "Zaten hepimizin hiçbir istediği olmadı. Ya bundan sonra da olmazsa?" "O zaman hepinizi bırakırım, sonra da gideriz hep beraber bu gezegenden. Belki bizi bekleyen başka gezegenler vardır, ha?" "Var mıdır gerçekten? Kahramanımız da orada mıdır?" Son sorusunu duyunca gözümün önüne gelen adamla kaşlarımı çattım. Aptallaşma, Derin. O adam ne alaka şimdi? O bizim kahramanımız falan değil. Değil. Değil. **** Yaşamak için *topluma göre* yanlış yollar deneyen bir kızın hayat hikayesi... **UYARI: Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır.**

"Eğer cennete gitmek istiyorsan, Aden..." Kıkırdaması kulaklarıma kazanırken gözlerim doldu. "İşte o zaman, Cehennemi yaşayıp kurallarını öğreneceksin."