Bu hikaye zümrüt yeşili gözleri olan bir kızın hikayesi... "O tablosu yapılacak kadın!" Dedi biri " *Tch* O tarihe adının altın harflerle yazılması gereken bir kadın" dedi öbürü... ..

Herkes için onlar; adliyenin çelik zırhlı Savcısı Hiranur ve şehrin gözü kara Polisi Yiğit’ti. Birbirini hiç tanımayan iki resmi yabancı... ​Ama kapalı kapılar ardında, sadece ikisinin bildiği tutanaksız bir lise geçmişi saklıydı. Kız onun için her zaman Yağmur’du; çocuk ise onun deli dolu Akgün’ü... ​Yıllar sonra tehlikeli bir cinayet dosyası onları yan yana getirdiğinde, o profesyonel maskeler tek bir kelimeyle çatlayacaktı. ​Hukukta her suçun bir cezası vardır. Ama kalplerinde sakladıkları bu platonik geçmiş, hayatlarındaki en kusursuz KUSUR’du.

"O dudaklarına sahip ol Yankı."dedim. İkinci ismini söylerken sinirleneceğini düşünmüştüm. Ama o ondan beklenmeyeni yaparak. Güldü. Ve elini belime atıp beni dahada kendine çekti. Keskin kahveleri boynumda, çenemede ve sonra dudaklarımda durduğunda uzun uzun baktı. "Dudaklarıma sahip olamıyorum Çilli savcı. Her an senin olmak için can atıyorlar."dedi. Elimi yanağına tamda o gün bıçakla kestiğim ve kesik çizgi halinde duran yaraya elimi koydum. Bastırıyordum. "En son bunları söyleyince başına gelenleri biliyorsun değil mi?"dedim. "Her konuda olduğu gibi o konudada dişlisin Çilli savcı."dedi. Elimi yarasında boylu boyunca gezindirirken yüzünde acıya dair bir ifade yokken "Dişim sadece sen ve sen gibi olanlara."dedim. Az önce yarasına bastırırken buruşmamış yüzü şimdi buruşuyordu. "O siktiklerimi konuya dahil etme."dedi sinirlenmişti. Ve geri çekildi. Boşluğa düşmüş gibi hissediyordum. İçkisinden yudum değil. Boğulacak derecede kafasına dikiyordu. Umursamamıştım doğrusu. İntikamımı almadan durmayacaktım.