Kusuru bir insanın bedeninde aramak en büyük kusurlardan biridir. Görünüşü kusursuz olan, ama kalbi kusurlu olanı neyler ki insan? Kusurumu kusursuz bir şekilde gizledim utandım, çekindim. İnsan kusurlu diye utanır mı? Ben utandım. Ama ne vardı bilir misiniz? Kusursuz bir adama aşık oldum... Avucumun içinde fırlattığım zar, ya altıya altı olup kazanacaktım, yada bir de üç olup kaybedecektim. Başlangıç tarihi ; 07.03.2025 @Tüm haklar şahsıma aittir, çalıntı kopyalama işlemi ile yasal işlem başlatılacaktır.

"En doğru an hissettiğin ilk andır." Bunu yıllar önce bir yerde okumuştum. Ne kadarda haklı bir sözmüş. Ben yeni fark ediyordum. Bir süredir benim için zaman durmuş aklım yargılarından tamamen arınmıştı. Gözlerim bana hayran hayran bakan insanların arasında dolandı. Derinden gelen bir fısıltı gür çıkan çığlık misali doldu taştı içimde. Başardın dedi içimdeki o küçük kız. Alkış sesleri ruhumu okşayan birer melodi gibi geliyordu. Sahi başarmış mıydım gerçekten? Yıllar önce buraya üzerimde kana batmış bir tişört, yorgun ve bitkin bir ruhla gelmiştim. Şimdi ise üzerimde milyon dolarlık ipek bir elbise içimde tarifsiz bir aşk almış olduğum intikamın haklı öz güveni vardı. Ama son değildi benim için henüz son gelmemişti. Henüz benden alınan hayatın kefareti ödenmemiş, Nemesis rahat bir nefes almamıştı.

Merhaba arkadaşlar yeni yazdım oy beliyorum

Herşeye karşı zorlukla geçen gökçe acaba gerçekailesinde negibi şeyler bekliyor

Herkes için onlar; adliyenin çelik zırhlı Savcısı Hiranur ve şehrin gözü kara Polisi Yiğit’ti. Birbirini hiç tanımayan iki resmi yabancı... ​Ama kapalı kapılar ardında, sadece ikisinin bildiği tutanaksız bir lise geçmişi saklıydı. Kız onun için her zaman Yağmur’du; çocuk ise onun deli dolu Akgün’ü... ​Yıllar sonra tehlikeli bir cinayet dosyası onları yan yana getirdiğinde, o profesyonel maskeler tek bir kelimeyle çatlayacaktı. ​Hukukta her suçun bir cezası vardır. Ama kalplerinde sakladıkları bu platonik geçmiş, hayatlarındaki en kusursuz KUSUR’du.

Kendini kusurlu hissedenlere; Bir gece gözlerini açtığında, babasının bileklerine kelepçeler vurulan Sare’nin hayatı altüst olmuştu. Onu hayatta tutan tek şey, geçmişinden gelen insanlardı. Sare, daha önce hiç görmediği ve gitmediği insanlarla eğitim alacaktı. Bu yolculukta onu aşkın kusuru, dostluğun acımasızlığı bekliyordu. Ama hafızasına kazınan tek şey; kusursuz insanın olmadığıydı.