ZKOX Sirki’ne hoş geldiniz. Burada herkes gülümser. Palyaçolar güldürür, akrobatlar nefes keser, alkışlar hiç susmaz. Çadırın altında her gece kusursuz bir gösteri sergilenir. Seyirciler eğlenir, çocuklar kahkahalar atar ve perde her zaman alkışlarla kapanır. Ama hiçbir seyirci, perde kapandıktan sonra içeride neler yaşandığını bilmez. Çünkü bazı gösteriler yalnızca sahnede oynanmaz. Rictus, sirkin en sevilen göstericisidir. On dakika boyunca ince bir ipin üzerinde yürür, tek kelime etmeden binlerce insanı büyüler. Fakat gerçek gösterisi, alkışlar sona erdiğinde başlar. Perdenin arkasında herkes bir rol oynar. Kimi seyircidir. Kimi oyuncu. Kimiyse… bir sonraki gösterinin başrolü. Bu hikâye; deliliğin sessizce büyüdüğü, güven duygusunun yavaş yavaş parçalandığı ve insan zihninin en karanlık köşelerine yapılan rahatsız edici bir yolculuktur. Çünkü bazı sirklerden çıkabilirsiniz. Ama bazı gösteriler… Ömür boyu zihninizden çıkmaz.

Dünyaca ünlü “Hayalet Sirk”, ışıkların altında büyüleyici bir gösteri sunarken, gölgelerinde kanla yazılmış sırlar saklar. Burada gerçek isimler unutulur, maskeler asla çıkarılmaz. Penny… ya da sadece ona verilen o sahte isim, sirkin en parlak yıldızı. Herkesin kahkahalarına güldüğü o kız, aslında bir maskenin ardında geçmişini bile hatırlamayan bir hayalet. Bay Somurtkan tarafından yetiştirilen Penny, kendisine verilen her görevi sorgusuzca yerine getirir. Ta ki ikinci kez Limbus arenasına çağrılana dek… Bu sefer hedefi, gizemli ve ürkek bir gençtir: Kahram Azrağ. Onu öldürmesi emredilir ama bu ölüm, sadece bir başlangıçtır. Gerçek oyun şimdi başlamaktadır. Sirkin lideri, yüzünü kimsenin görmediği o yaşlı adam, sahneye kendi kurallarını koyar. Penny’nin maskesi kırılmadan önce, izleyici karar vermelidir: Gerçeklik mi daha korkunçtur, yoksa gösteri mi?

"Karanlık Festival`e hoş geldiniz. Eğer adrenalin isterseniz hız trenimize bine bilirsiniz ya da daha iyisi Sırlar Sirk`ini izlemeye ne dersiniz?"

Bu şov devam etmeli... Kaçıyorum ama nereye kadar. Arkama bakıyorum ve daha hızlı koşarak önüme bakıyorum. Yerlerdeki kanları, cesetleri, bıçakaları görüyorum daha da korkuyorum. İçimden yine aynı soruyu soruyorum kendime. Ben bir kukla mıyım?

Çocukken yetimhanede yaşayan üç çocuğun beraber sirk kurma hayallerini anlatan bir hikaye ama bir partnerin gelmesiyle herşey bozulur

Onlar sahnede güldürüyor, perde arkasında ise kayboluyorlardı. Bu sirkte artık hayvanlar değil, insanlar eğitiliyordu. Alkışların ardında saklanan karanlık bir düzen vardı: zorla çalıştırılan, duyguları ellerinden alınan ve yalnızca seyircileri eğlendirmek için birer “gösteri”ye dönüştürülen insanlar… Kukla kızımız Lalin, ipleri başkalarının elinde olan bir hayatın içinde kendi sesini ararken; palyaçomuz, herkesi güldürürken içinde büyüyen acıyı saklamaya çalışır. İkisi de bu acımasız sirkin kurallarına boyun eğmek zorunda kalmıştır. Ta ki içlerindeki insanlığı tamamen kaybetmediklerini fark edene kadar… Bu sirkte en zor numara ip üstünde yürümek değil; kim olduğunu unutmamaktır.