Tarih öncesinden beri Dokuz Sefirot’un koruyucuları, Valheria yıldızında evrenin dengesini tutuyordu: Keter başlatır, Gevurah budar, Tiferet dengeler… Ama bir varlık her kuralı yıktı: Valerius. Ölüm enerjisinin kaynağı haline gelen bu asi hükümdar, Valheria’yı yok olmanın eşiğine getirdi. Koruyucular onu mühürledi ama bir gün döneceğine dair korku hiç bitmedi. Binlerce yıl sonra, Malkuth’a savrulan Heissien’ler hâlâ burada. Büyü zayıf, soy tükeniyor, melez çocuklar doğuyor – ve ölüyor. Safkanlardan geriye kalan son ikisi, Victoria ve Varen, umudu yeni doğan bir melezde görüyor. “Boşluk seni izliyor. Ve göz kırpmıyor.” “Yutuyor. Ve doymuyor.” “Her şey bittiğinde, hiçbir şey kalmayacak.”

Zaman her yerde aynı şekilde akmaz. Bazı yerlerde yavaşlar, bazı yerlerde susar. Mutlu, Kuşadası’ndan çıkan sıradan bir Efes gezisine katıldığını düşünürken, antik taşların arasında açıklayamadığı bir sessizliğin içine çekilir. Dokunduğu her taş, bastığı her adım, ona ait olmayan bir geçmişi fısıldamaya başlar. Bu bir rüya mıdır, yoksa zaman gerçekten kırılmış mıdır? Geçmiş mi bugüne sızmıştır, yoksa Mutlu mu zamanın içine düşmüştür? Zamanın Gölgesinde – Efes, tarihin, insan bilincinin ve sessizliğin kesiştiği yerde geçen; zaman yolculuğunu makinelerle değil, mekânın hafızasıyla anlatan gizemli ve edebi bir romandır. Bazı yolculuklar bir yere değil, insanın kendisine çıkar.

geçmiş, bir saate benzer, sen geçti zannedersin ama o döner dolaşır yine seni bulur.