Bir menajerin hikayesi.

[ (Visal: Sevdiğine kavuşma, vuslat.) Bu hikayede de karakterler sevdiklerine kavuşmaya çalışıyor. ]

Tüm hakları saklıdır. 2024 Haziran *hikayede argo, şiddet vb.+16 sahneler vardır dikkate alarak okuyun.* 🥀 “Ayça öldü İlyas! Onu sen öldürdün.” Diye konuştuğumda hıçkırarak ağlıyordum. Ellerini saçlarından geçirdiğinde “Onu ben öldürmedim!” dedi. Sinirlenmişti. Sinirlenmeye hakkı var mıydı? “Onu sen öldürdün. Kardeşimi sen öldürdün.” Dedim inatla. Aramıza koyduğum o iki adımı kapatarak bana daha da yaklaşarak elini yüzüme götürdü. Geri çekilmek istedim. Engel olmak için diğer elini de belime yerleştirip beni yakınında tuttu. “Bırak beni!” diyerek dişlerimin arasında konuştuğum da gözlerim iyice bulanık görmeye başladı. “Sen her zaman neye inanmak istediysen ona inandın Azra.” Baş parmağını yanağımda hareket ettirdiğin de yüzümü omzuma yatırdım. Eli boşta kalınca çenemi tuttu bu seferde. Acı çekiyordu ama bende acı çekiyordum. “Kaçma artık! Yapma bunu bana. Yapma kendine. Bırak beraber yaralarımızı saralım.” Dediğinde gülmeye başladım. Ağlarken güldüğüm için gözlerini kısarak beni izliyordu. Gülmeyi kesip “Benden ve Ayça’dan uzak dursaydın zaten iyi olurdum.” Dediğim de derin nefes alıp alnını alnıma yasladı. Geri çekilmek istiyordum ama gücüm bitmişti. Beni resmen onun elleri ayakta tutyordu. “Senden uzak durmam.”

Her bir son, bir başlangıçtır. Demir ailesi içinde hayal ettikleri son bir başlangıç olacak. Peki bu hikayenin sonu hayal edilen gibi olabilecek mi?