Eğer kötülük dünyadan yok olsaydı dünya cennetin ucuz bir kopyasına benzerdi

Bazen gerçekler kaçınılmaz olur... Barlas... Hiç beklemediği anda beklenmedik bir gerçekle yüzleşmek zorunda kaldı, bir insan olmadığı gerçeğiyle... Hiç bilmediği bir evrende, hiç bilmediği insanlara güvenmek zorunda kaldı lakin bu yolda yalnız değildi. Prenses Slestya daima yanındaydı ama hep yanında olabilecek miydi? Bu savaştan sağ çıkabilecekler miydi?

MELEZ PRENSES: GİZLENEN Solaria (Güneş Krallığı) ve Noxis (Gece Diyarı) asırlardır birbirine zıt iki dünyadır. Solaria’nın asil Prensesi Alessa ile Noxis’in Gizemli Prensi Valerian, bu amansız mücadelenin ortasında her şeyi karşılarına alarak büyük bir aşka yelken açarlar. Ancak bu yasak bağ, krallıkların büyük sırlarıyla birlikte derin bir sessizliğe gömülür.Aradan uzun yıllar geçer. O gizemli geceden sonra her şeyden uzaklaştırılan bir bebek, tarafsız sınır kasabasında sıradan bir demircinin yanında büyümüştür. Adı Luna’dır. Kendini sıradan bir kasaba kızı sanan Luna, içindeki iki zıt gücün (yaşam veren saf şifa ışığı ve gölgelerin fısıltısı) uyanmasıyla hayatının en büyük dönüm noktasına ulaşır. En büyük sığınağı ise fırıncının oğlu olan sıradan sevgilisi Elias’tır.Luna’nın kasaba meydanında patlak veren o muazzam melez gücü, yıllardır geçmişin yasıyla yaşayan iki krallığın liderlerini aynı anda bu küçük kasabaya çeker.Geçmişin küllerinden doğan Luna, öz babası Valerian ve sevgilisi Elias ile omuz omuza vererek ailesini kurtarmak ve iki dünyayı birleştirecek olan Üçüncü Krallık`ı kurmak için geri dönüşü olmayan bir yolculuğa adım atar. İki dünyanın kaderi, artık unutturulmuş bu melez soyun ellerindedir.

"Gözlerimle, yıllar önce o lanetli sekiz yaşımda yalvardığım gibi yalvarıyordum. Ve ben, kendimi bildim bileli bu zayıflığımdan nefret ediyordum." ​Elysian Krallığı`nın parıltılı surları ardında, adalet sadece bir illüzyondan ibarettir. Bu görkemli dünyada Başkomutanlık koltuğunda oturan Brandon içinse hayat, her gün taşımak zorunda olduğu ağır bir "lanetli" damgasından farksızdır. Öz dedesi olan Kralın bitmek bilmeyen nefreti, Ak Konsey`in acımasız haksızlıkları ve her adımda üzerine çöken o ağır baskı... Sırf onu korumak uğruna sürgünleri göze alan abisinden başka, bu koca krallıkta sığınacak tek bir gölgesi bile yoktur. ​Ancak Edwards Malikanesi`nin karlı ve labirent gibi koridorlarında saklanan şey, sadece sekiz yaşındaki bir çocuğun geçmişteki sessiz feryatları değildir. ​Brandon`ın yüzündeki o sessiz boyun eğiş, aslında bu krallığın görebileceği en tehlikeli maskedir. Kalbinin hemen altında sinsice kanayan gizli yaralar sızlamaya, krallığın tam kalbinde karanlık bir tohum filizlenmeye başlamıştır. ​Herkes onun diz çöktüğünü ve yok olduğunu sanırken, sarayın aydınlık ışıklarının arkasında büyük bir fırtına büyümektedir. ​Kefaret günü yaklaşıyor. Işığa tapan bu krallık, kökleri derinde olan o karanlıkla yüzleşmeye hazır mı?

​"Ben Ötüken`in kadim topraklarından gelen bir tanrıçayım; sen ise yeryüzünün en karanlık dehlizlerinde kanla beslenen bir fani..." Beş bin yıllık bir uykudan, modern dünyanın kalbi İstanbul’a uyanan efsanevi bir tanrıça: Göksunay. Damarlarında akan altın renkli mucizevi kanıyla yaraları saniyeler içinde iyileştiren, attığı her adımla doğayı kutsayan, Gök Tanrı Kayra Han’ın öz kızı. Dünyanın en pahalı kıyafetlerinin bile onun güzelliği karşısında bin kat parıldadığı, aynaların bile bu ilahi zarafete dayanamayıp çatladığı saf bir ışık... Ve o ışığın tam karşısında, karanlığın ta kendisi: Görkem. Altı yaşında annesini kanlar içinde kaybeden, merhametini o mutfakta bırakıp yeraltı dünyasının, organ mafyasının acımasız kralı olan bir fani. Yaz kış elinden çıkarmadığı siyah deri eldivenlerinin altında, kutsal dişi kurt Asena’nın mirasını taşıdığından habersiz, kalbi buz tutmuş bir lider. Onun kitabında aşka, zayıflığa ve merhamete yer yoktu; ta ki o gizemli kızı kollarının arasında bulana kadar. Şanlıurfa’nın namluların gölgesindeki aşiret masalarından, tarihin sıfır noktası Göbeklitepe’deki kadim "T" sütunlarının gizemine uzanan bu hikayede; kader iki zıt dünyayı birbirine mühürlüyor. Görkem’in düşmanları, polis kuzeni Mehmet ile olan ölümcül çatışmaları ve yeraltı dünyasının acımasızlığı, Göksunay’ın göksel korumasıyla çarpışıyor. Bir tarafta her tetiği çektiğinde ruhu biraz daha kararan bir mafya patronu, diğer tarafta onun kabuslarını taze sıkılmış limon suyuyla dindiren, yaralı kuşları sihirli dokunuşuyla iyileştiren Ötüken’in prensesi... Görkem, "Benim kitabımda aşk yok," diye haykırırken; kalbi çoktan bu tanrıçanın esiri olmuştu. Peki, bir tanrıçanın ilahi sevgisi, elleri kanlı bir faninin ruhunu günahlarından arındırmaya yetecek miydi? Yoksa yeraltı dünyasının karanlığı, göklerin ışığını da beraberinde mi yutacaktı? "Kaderin çarkları Ötüken`den İstanbul`a doğru döndü. Asena`nın torunu, Gök Tanrı`nın kızıyla karşılaştı. Artık hiçbir fani kural bu aşkı durduramaz!" Tür: Fantastik, Mitoloji, Mafya, Romantizm, Gizem Ve sakın kaçırmayın dedirim bu maceraya siz de ortak olun

Merhaba, Kitabım fantastik–distopik türde, özgün bir evren ve mitoloji üzerine kurulu. Hikâyede bazı insanlar gizemli biçimde kaçırılarak yapay bir evrene götürülür. Bu evrene geçen herkes, dünyadaki insanların hafızasından tamamen silinir. Kaçırılanların ruhları, kimliklerini ve tüm bilgilerini barındıran büyüyle mühürlenmiş kavanozlara hapsedilmiştir. Bu kavanozlar yalnızca güçlü bir büyüyle, belirli kurallar çerçevesinde açılabilir. Ana karakter, kendi kavanozunun çatlamasıyla bu evrenden kaçmayı başarır ve bunun bir kurtuluş olduğunu düşünür. Ancak çatlayan bir kavanoz, özgürlük değil; yavaş bir yok oluşun başlangıcıdır. Karakter dünyaya döndükten sonra zamanla bedensel ve zihinsel yan etkiler yaşamaya başlar: baş dönmeleri, mide bulantıları, fiziksel silikleşme ve açıklanamayan değişimler… Arafta kalmış gibi, iki evren arasında sıkıştığını fark eder. Bu süreçte, kendisi gibi kaçmayı başarmış başka insanlarla tanışır. Ancak onların durumu farklıdır; kavanozları çatlamamış, bir cadının yardımıyla büyü yoluyla açılmıştır. Bu fark, ana karakterin kaderini ve hayatta kalma ihtimalini sorgulamasına neden olur. Paylaşılma tarihi~24.04.2025

“Yağmur Yağınca Değişen Şehir” Yağmur yağdığında şehirdeki herkesin anıları kısa süreliğine değişmektedir. İki kız kardeş yağmurda farklı şeyler hatırlar: biri mutlu bir çocukluk, diğeri ise hiç yaşanmamış bir travma. Zamanla anlarlar ki aslında aileleri büyük bir sırrı saklamıştır ve yağmur, gerçeği açığa çıkarmaktadır.

UYARI YAŞ FARKI VARDIR! UKE JİS SEME MİN

  “Bembeyaz bir yeminle kuşanıp kızıla bulandı tenim; çünkü bir avcının kalbi, en çok nefret ettiği canavarın damarlarında atarmış.” Paris’in gökyüzünü yırtan o uğursuz gri yağmurunun altında, ölülerin sükûnetinden örülmüş gümüş duvarlar sarsılıyordu. Katliamcı’nın ömründen sakındığı tek canı, nefesi olan Vespera’nın bembeyaz tenine, ruhunun haritası olan o zehirli akrep mühürlendi. O gece, karargâhın o buzdan komutanı Cassian’ın göğüs kafesinde sakladığı o yasak, o günahkâr aşkla ısındı etimiz. Biz, gümüşünü geceye bileyen, şafağa sığınan yetimlerdik. Oysa sislerin içinden sızan antik bir intikam, tüm kutsal yeminleri çiğnemek için çoktan pusuda yıllanmıştı. Ruhların zaaflarını bir enstrüman gibi çalan o kibirli iblis, Valerius, geçmişin diyetini kesmek için en pürüzsüz kurbanını seçti. Vespera’yı yok etmedi; onu, babasının hayatı boyunca katlettiği o zifiri karanlığa mahkûm ederek, yaşayan bir ölüye dönüştürdü. Gümüş sustu, namlu kırıldı ve kemik sızlatan o ilk Gece Lekesi sızdı damarlardan. Şimdi, en nefret ettiği canavarla aynı aynada yüzleşen bir avcı, avının silahını kuşanmıştı. Kendi kabusunun tahtına oturtulan Vespera’nın zehri, Valerius’un krallığını yakacak olan o asıl yangını başlatırken; kalbi bir canavar için çarpan Cassian, gümüş duvarların enkazında kendi celladını yaratacaktı. Gümüşün sustuğu yerde, gece damarlardan akar. Şimdi söyle beyaz çocuk; katilini hâlâ sevebilecek kadar delirdin mi?

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Rowenna, Everhart krallığının en küçük kızıdır. Everhart krallığından kral Laden Everhart tüm krallıklara hükmederek imparator olmak ister. Yedi krallıktan altısı ile iyi anlaşan kral bir krallık ile siyasi bir bağ kuramamıştır. Dorian Krallığı. Bu bağı ise kızı Rowenna ile Dorian krallığının varisi Lucien Dorian evlendirerek kurmak ister. Bu bağı kurmak isteyen Kral kanlı taht oyunundan çıkmaya İmparator olmaya çalışır. Rowennanın hikayesi. Fantastik dense de aslında geçmişte yaşanan krallık, taht savaşının yoğun olduğu bir zamanda geçmektedir. Dente ülkesinde.

Güç… bazen bir armağan değildir. Bazen bir lanettir. Siren ona Tanrı tarafından bahşedilen gücü yüzünden yıllarca bir kafeste tutulup işkenceye maruz kalmasına rağmen hayatta kalmayı başarmıştı. Çünkü insanlar onun yeteneğini bir Lütuf olarak değil, kullanılacak bir araç olarak görüyordu. Ta ki yolu Romanov İmparatorluğu ile kesişene kadar… Sargun Rostislav Romanov. Bir imparator. Bir stratejist. Ve insanların zayıflıklarını okumakta ustalaşmış bir adam. Romanov’un dünyasında sadakat kanla ölçülür, ihanet ise ölümle. Siren ise tam ortasında kaldığı bu karanlık oyunda hem gücünü saklamak hem de hayatta kalmak zorundadır. Ancak bazı sırlar sonsuza kadar saklanamaz. Ve bazı oyunlar… başladığında geri dönüş yoktur. Arenalar hazırlanıyor. Yeminler ediliyor. Maskeler takılıyor. Ama herkesin unuttuğu bir şey var: Korku bazen bir son değildir. Bazen… bir çağrıdır.

"Herkes aynı gökyüzünün altında nefes alıyordu, ama herkes aynı havayı solumuyordu." Sonara Başkent Bölgesi... Tek bir şehir, keskin sınırlarla birbirinden ayrılmış dört farklı dünya. En tepede, sarayın gölgesinde lüks ve güç içinde yaşayan Ahenkliler ve Yankılar; Orta Ring`de şehri demir yumrukla tutan Rezonatlar; ve en altta, şehrin tüm yükünü sırtlayan ama varlıkları bir gölgeden ibaret olan Sessizler... Onlar dışarıda değil, tam ayaklarınızın altındaydı. Sadece görünmezlerdi. Leya, Üst Ring’in pırıltılı elitleri arasında, müziğin ve gücün zirvesinde büyüdü. Mira ile paylaştığı bu kusursuz hayat, kaderin iplerini elinde tutanların çizdiği bir senaryodan ibaretti. Saray koridorlarında Kael ve Eryon ile kesişen yolları, yüzeydeki mükemmel uyumu korumaya yetecek miydi? Çünkü yukarısı ne kadar parlaksa, aşağısı o kadar karanlıktı. Ve bazen, en yükseğe çıkanların düşüşü çok daha sert olurdu. Ritüeller, sırlar, sınıf çatışmaları ve bir şehrin dikey katmanlarında yankılanan bir isyan... Güç yukarıda toplanabilir, ama yangın her zaman aşağıdan başlar. Leya: Zirveden düşmeye mahkûm bir Ahenkli. Kael: Orta Ring`in disiplinli ve keskin askeri gücü. Şehir: Yukarısı cennet, aşağısı sessiz bir cehennem.

HANGİ TARAF DAHA GÜÇLÜ? İYİLER YA DA KÖTÜLER

Yalanların, saklanan gerçeklerin ve o ihanetin göbeğinde sessizce kaybolan bir isim: Prenses Elenora. ​Bazen en derin sessizlik bir son değil, sadece fırtınadan önceki o tekinsiz sükunettir. Kulaktan kulağa fısıldananlar bittiğinde, o soğuk küllerin altında asıl neyin saklandığını kimse bilmiyor. Rüzgar tersine dönüp de sis perdesi aralandığında, saklanan o sırların kimleri yakacağını ise sadece zaman gösterecek. ​Geriye dönülmez o sınır geçildiğinde, acaba kim gerçekten güvende kalabilecek?

"Matem Krallığı, sadece uçsuz bucaksız bir sınır duvarıyla değil, yüzyıllardır süren bir nefretle ikiye bölünmüştü: Işığın efendisi soyluların Matem Yıldızı ve gölgelerin efendisi suikastçıların Matem Karanlığı. Ancak, krallığı bir arada tutan o kadim dengeler, yasak bir mühürle doğan Marcus ve sarayın tüm entrikalarına rağmen kendi adaletini arayan Prenses Lili’nin kesişen kaderiyle sarsılmak üzeredir. Biri intikamın, diğeri hakikatin peşindeyken, aralarındaki imkansız bağ hem krallıklarını yok edecek bir savaşı tetikleyecek hem de birbirlerinin dünyasını içeriden dışarıya doğru yakacaktır."

Gece isimli bir kız, yaşadığı zorbalıklar ve aile baskıları yüzünden kendini değersiz hisseder. Bir gün gecirdiği kazadan sonra geçmişe gitme şansı bulur. Ancak geçmişi değiştirmek sandığı kadar kolay değildir. Orada gerçek dostluğu, ihaneti ve aşkı öğrenmeye başlar.

Bazı kapılar açıldığında geri dönüş yoktur. Levent bunu öğrendiğinde artık çok geçti. Bir üniversite öğrencisinin sıradan hayatı, odasının zemininde beliren gizemli bir çemberle sona erer. Kendini büyünün, krallıkların ve unutulmuş sırların hüküm sürdüğü yabancı bir dünyada bulduğunda, ona tek bir rol biçilir: Kahraman. Fakat Levent kahraman olmak istemiyordur. Çünkü onun kurtarmak istediği bir dünya değil, dönmek istediği bir ev vardır. Ancak bu yeni dünyada hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Gerçekler yalanların arkasına saklanmış, dostlar sırlar taşımakta, ve bazı kapılar yalnızca tek yönlü açılmaktadır. Eşik, aidiyetin, özgürlüğün ve gerçeğin peşine düşenlerin hikâyesidir. Çünkü bazen en tehlikeli yolculuk başka bir dünyaya gitmek değil... Eve dönmeye çalışmaktır.

Başparmağının dokunuşunu var ile yok arası, dudaklarımın üzerinde hissetmiştim. Kanını sadece dış yüzeyine değil, dudaklarımın iç yüzeyine de sürüyordu. İşi bitmiş olmalıydı ki parmağını kendi dudaklarına götürdüğünde gözlerime bakarak yalamıştı. Karnımın alt kısımlarına yayılan sızlama ile oldukça sıcaklamış hissediyordum. Gözleri dudaklarımda gezindiğinde bakışları koyulaştı. Beklemediğim anda çınlayan şaşkın kahkahası, beni tedirgin etmemişti bu sefer. Etrafımda herkes deli olunca, artık bağışıklık kazanmıştım sanırım. Kahkahası kesildiğinde, enseme yerleştirdiği elinin, beni kendine çekmesi ile dudakları aniden dudaklarımla buluştu. Hayır, öpmüyordu. Dudaklarımdaki kanını, kendi dudaklarına sürüyor işi bitse de geri çekilmeyip, kıpırdamadan duruyordu. "Hiçbir özgürlük bu kadar doğru hissettiremezdi bana." Fısıldadığında, dudakları dudaklarıma çarpıyordu, Dudaklarım arasından sızan sinsi nefesi, ciğerlerime değil kalbime ulaşıyormuş gibiydi. Bu nefes olmazsa ölecekmişim gibi. "Ne hissediyorsun, heyecan mı?" Burnunu burnuma değdirdi. "Tahrik?" Boğuk sesini duyduğumda bacaklarımı bir birine bastırmıştım, Klauss derin bir nefes aldığında ensemdeki eli daha da sıkılaşmıştı. Lanet olsun ıslanmıştım ve o bunu kokluyordu. "Sen benimle oyunlar oynarken küçüğüm, bu hissettiklerinin yüzlerce kat fazlasını hissediyorum."

Krallık yüzünden acı çeken adalina intikam duygusuyla yanan 6 gençle beraber yola çıkar ama bu yolda beklemediği şeyler yaşar yürüdüğü yolda birçok kişiyi kaybettiği gibi başka kişileri de kazanacaktir Ama peki gerçekten Krallıktan intikamını alabilecekmi yoksa Krallık onun kanına zaten çoktan islemismidir?

Bir grup genç okulda dünyanın sonunda kapana kısılır.Harkes ölmüştür ve yaşayanlarda ölecektir.Peki aramızdaki katili bulabilecek misiniz??

Öylesine yazıyorum ciddiye almayın.

Diyarın dilinden anlayan ve ayrı düşen ikizler... Şimdi Krallığın tek umudu ama herkesin unuttuğu bir gerçek var kurtarıcılar`da kırılır. https://www.kitappad.com/omeryigit/gunahin-son-kullerialthoria-serisi--2--125518/ (Serinin ikinci kitabı Günahın Son Külleri yayında linki tarayıcıdan açabilirsiniz!)

Annesi tarafından terk edilen Merivella, babasının gemisinde onun varisi olarak yetişiyor. O kaptan olmak için yaratıldı, daha azı değil. Fakat Kaptan Draven, kızına istediği o özgürlüğü tanımıyor. Kaos olmazsa sonradan gelene düzen diyemeyiz Kael Kotanis`in uyandırmak istediği cadı, sandıkları gibi kurtuluşu getirir miydi? Korsan baronlarının arasında tartışılan bu konu Draven tarafından reddedildi. Bu adım, iki baron arasındaki savaşı başlattı. Suya adanmış yaşamların, boğulmadan yüzeyde kalanlarını anlatan bir hikaye. Uyandırılmak istenen efsanevi Skorpia cadısı, Mara. Onu kim durdurabilirdi? Herhangi bir insanoğlu buna cesaret edebilir miydi? Skuggan dan yükselen keman sesleri, okyanusun her bir kaybına adandı. Kaosu da onlar getirdi ölümü de. İhanet kokan dalgaların arasında gerçekleri bulabilmek mümkün müydü? İlk kurgum ve ona güveniyorum. Hatalarım olabilir bunları bildirirseniz mutluluk duyarım. Skuggan`ın yolculuğunda tayfamıza katılın.⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆

Küllerinden doğan bir türün tek ışığı, Lucien... "Tarih tekerrür eder mi dersin? Benimle tüm canlıları bu fikirden vazgeçirmeye ne dersin?"