*Gerçek aile kurgusu.* On yedi yıl... Tam on yedi yıl boyunca hayatım, boşuna yaşanmış bir zindan gibiydi. Ölmek, bu hayattan kurtulmak istediğim sayısız an oldu. Vazgeçmeye ne kadar yaklaştığımı yalnızca ben biliyordum. Ama beni ayakta tutan tek bir şey vardı: silik de olsa sönmeyen bir umut. Ve belki de şimdi, hayata tutunmam için sahip olduğum en büyük umutlar, ilk kez bu kadar net bir şekilde karşıma çıkıyordu. Belki de gerçek ailemi bulmak, geçmişte kaybettiklerimi geri getirmeyecekti. Ama ilk kez, bu hayata neden tutunmam gerektiğini bana hatırlatacak gibiydi. En azından öyle umuyordum.

Avenra 1💙 Küçük bir yazarın kaleminden.

Birinci dönemin sonuna gelindiğinde Defnenin kalbinde bir kıpırtı oluştu peki bu kıpırtıyı oluşturan da neydi?

Kanayan yaraya tuz basmış gibi artık canımı yakmaktan vaz geç abi ne kadar devam edecek bana yaptıkların benim illa canımı mı alayım öylemi için soğuyacak.

Melin ne güzel bir anlamı var demi . Suda açan çiçek , ipek böceği . Melini bekleyen aşk geleceği biraz zor Kendinden 12 yaş büyük ve asker biriyle evlendiriliyor .

17 yıllık nefesin sadece bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen. Hem yazın okumalık cıvıl cıvıl bir gerçek aile hemde biraz da dram içeren bu kitaba hooşgeldinizzzz

8 TERK EDİLMİŞ YANİ YETİM GENCİN KAÇIRILMASI VE ONLARA SUNULAN İKİ SEÇENEK

İnanç, inanç beni kendi yetiştiğim yurttan uçurdu ve geriye sadece bir tüy kaldı. Benim adım Gülizar, Gönlü yüzü kadar güzel olan Gülizar. Bir adama inanıp ailemden koptum sonra ise bir daha asla aileme geri dönme yüzü bulamadım. Gönlüme eli değen adamın nerede ve niçin öylece çekip gittiğini bilmiyorum. Yıllar sonra o şehre tekrar dönmem gerekti, bunun acısını bir sarmaşık gibi bedeninde sağlam tutarken başka bir acıyla ilerledim. "Senden geriye kimseleri kalmadı." Bu mesaj beni geri getirdi. Ben Gülizar, o adamın dediği gibi gönlü yüzü kadar güzel olan Gülizar mıyım?

"Aslında bazıları kalabalıkların içinde bile yalnızdır… Bazıları hiçbir hikâyeye ait değildir. Ve bazıları, doğdukları anda değil, kaybettikleri anda büyür. Ezgin’in hikâyesi,Samyeli Rüzgarı olarak, umut ve hüzünle örülü bir yolculuğa sizi davet ediyor."

Onca acı bi günde silinebilir miydi?Peki geçmiş?Geçmiş geçmişte kalır sözü doğru muydu?Ama geçmiş geleceğimize yön vermesi gerekmiyor muydu?İsmi Gece,tüm karanlığı üstüne çekmiş bi kez bile yüzü gülmemiş bi kız.Yeni ailesine alışabilecek mi? Yazım hatalarım olabilir kendi kafama göre bi kurgu oluşturcam ve güzel olacağını beğeneceğinizi düşünüyorum:)

Okulun asi tiyatro kraliçesi Ada ve sahaların fırtınalı kaptanı Demir... Herkes onları birbirine tahammül edemeyen iki ezeli rakip sanırken, kapalı kapılar ardında dudak yakıcı bir tutku gizli. Bir zorunlu ödevle başlayan bu tehlikeli oyun, sahte nefretin yerini dizginlenemeyen bir arzuya bırakmasıyla kontrolden çıkıyor. Maskeler düşüyor, kurallar yıkılıyor ve bu okulda artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. "En büyük trajedi, yıkılacağını bildiğin bir yangına kendi rızanla yürümektir."

Öldüğünü sandığı Deniz’in bir gün ansızın tekrar karşılaşması ile hayatı alt üst olur

Yalanlar ve doğrular. Seçimler ve sonuçlar. Hayatlarımızın bu dört kelimeden oluşuyordu. Oluşmuştu. Geç kaldık. Ben, doğruyu söylerken inanmamıştı. O... O, ise bana yalan söylerken inanmıştım. Belki de yalanına inanmak istemedim. Kendimi kandırdım. Birbirimizi ölecek kadar çok severken böyle olmamız kimin suçuydu? Benim mi? Onun mu? Ya da her ikimizin? Beş yıl önce gittiğim bu şehirde geri dönerken tek amacım bana yapılanların hesabını sormaktı. Ölmek mi? Kalsın. Daha alacağımız intikam var. Yanımda artık kimse yokken daha güçlü olduğumu biliyordum. O mu? O, ölmenin ruhsal olarak nasıl bir his olduğunu bilmiyordu. Gösterecektim. Ben, Elis Kaya`ydım.

Yıllar önce gözlerinin önünde ailesi öldürülen Arya, ailesinin katilleriyle yıllar sonra tesadüfen karşı karşıya gelecektir. Ne yazık ki kayıt altına aldığı olay, başına bela olur. Peki sizce Arya o beladan kurtulacak mı?

Ben Duru Yıldız... Tesadüfen üzerine kahve döktüğüm adama akşamına nasl mesaj atabilirim bunu sorgulamıştım. Tıpkı klişe bir dizi gibiydi herşey...

Yağmur... içindeki boşluğu susturamayınca ve arkadaşının ısrarıyla kendini bir tanışma uygulamasında bulur. Kullanıcı adı: Bal Köpüğü-tatlı ama kırılgan. Uygulama, kişiliğe göre eşleştirir... ve karşısına tek bir isim çıkar: Somurtkan Ay. Soğuk, gizemli, biraz da tehlikeli. Bir mesajla başlayan bu hikâye; aşkın, bilinmezliğin ve eğlencenin arasında gidip gelirken, klişe sandıkları duyguların aslında hiç de basit olmadığını gösterecek... Dostluk, Arkadaşlık, Aşk, Mutluluk

❝Fadime`nin yıllar önce İso`dan saklamayı tercih ettiği ve saklamayı sürdürdürdüğü sırları vardı.❞

Uzun yıllardır İstanbul’da yaşayan Açelya, memleketi Muğla’dan gelen telefon yüzünden yaz tatilini eski mahallesinde geçirmek zorunda kalır; ancak gittiğinde gerçeklerle ve yalanlarla yüzleşeceğinden habersizdir. Yıllar önce bastırdığı hislerle mücadele edebilecek mi, yoksa o hislerin içinde boğulacak mı?

Önce düşman sonra arkadaş sonrada aşık olan önce çok farklı olduklarını düşünen ama sonra aslında çok benzediklerini fark eden iki lise son sınıf öğrencisinin hikayesi.

araba kazasından aşkı hatırlama

Yazmak istedim birşeyler

Hani derler ya..gerçek aşıklar elbet bir gün karşılaşırlar,ben hiç karşılaşamadım gerçek sandığım, kaybettiğim aşkımla. Zelal Berza, kaybettiği aşkını arıyordu..fakat bilinmeyen adam giderken arkasında nasıl bir felaket oluşturduğunun farkında değildi.

Yaşamaktan bıkmış bir kızı yaşama tutunması ve hayattan aradığı o heyecanı bulması için bir örgüte alırlarsa...

Sınırlar herkese farklı bir çağrışım yapar. Onlara ise bir adım atarsa yanacağı bir mahalleydi. Yılların düşmanlığı kocaman mahalleleri ayırmaya gücü yetmişken ansızın filizlenen bu aşka engel olabilecek miydi? Bu aşk nefretle gömülüp ömür boyu bir vebale ev sahipliği yapacaktı yada iki mahalleyi bağlayan bir köprü olacaktı. Neyin, neyi yeneceğini ise zaman gösterecekti...

Bir anestezist adayı olarak öğrendiğim ilk şey şuydu: İnsanları uyutmak, onları uyandırmaktan çok daha kolaydır. Kendi hayatımı derin bir uykunun içine hapsederken, geçmişimdeki o karanlık gölgenin bir gün beni bulacağını hiç hesap etmemiştim. Ama o geldi. Şehrin hem yeraltına hem yerüstüne hükmeden adam… Güç, korku ve karanlığın tek sahibi. Onunla karşılaştığım an tek bir şeyden emindim: Artık hiçbir narkoz, içimdeki acıyı susturmaya yetmeyecekti. Ben Bilge. Kaçtığım her sırrın içinde boğulurken, beni korumaya yemin etmiş bir canavarın kollarında uyanmaya mahkûmum. "Ruhun uyuşmuş olabilir… ama kalbin hâlâ atıyor, Kadavra. Ve o kalp artık bana ait."