"Bizi kimseler ayıramaz. Ölüm bile!" Yeşil ve parıldayan gözleriyle kahve gözlerime baktı. "Çünkü sana bir şey olursa ben yaşayamam. Bana bir şey olursa da sen. Biliyorum."

Masallara inanmayan bir prenses ile siyah atlı prensin hikayesi... ALENA & EMİRHAN

"Her yaz burada buluşuyoruz, kırk yaşımıza gelsek bile." hepimiz o gün bunun için söz vermiştik ama hepimiz 46 yaşımıza geldik ama hala hiç birinden haber yok nerede ne yapıyorlar bilmiyorum. Bir zamanlar hayatımı süsleyen o dört kişi şuan neredeydi. Aklıma kendime verdiğim o söz geldi "Birbirimizden kopsak bile geç bile olsa sizi her şekilde bulurum, söz veriyorum." Onları bulacaktım ama ilk önce onlarla olan anılarımı onlarla geçen bir yazımı okuyun şimdi 1999 yılına gidiyoruz çünkü hikayemiz 1999 yılında Bodrum´ da başlıyor

Avukat 𓍝 Eski asker. "Yine hain miyim, baba? Peki sen hain misin?" Başı sol yanına düştü hafifçe. "Yıldızlarım senden çok, söz verdiğim gibi. Ama hâlâ inanmıyorlar, baba; hainin oğlu nasıl temiz olur, diyorlar. Haklılar mı, baba? Ben hain miyim şimdi? Ben daha küçükken antlar içer, marşlar ezberlerken bana nasıl hain diyebilirler ki, baba?" Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. İstemeden olmuştu; ancak arkasını bir kez dahi dönüp bana bakmadı. Ben yokmuşum gibi davranıyordu. Bu canımı sıktı, kalbimi talan etti; fakat yine sustum. Lanetler okuduğum, kimi zaman kopmasını istediğim dilime ket vurdum ve öylece dikilmeye devam ettim. Ben çok kez dikilmiştim bu mezarların karşısında, sayısız hesap vermiştim. Biraz da onun yüzleşmelerini, hesap verişlerini izlemek istiyordum. Yorgundum. Her şeyden ve herkesten yorgundum. Bitmiştim artık; daha fazlasına dayanamazmışım gibi geliyordu. Her yerim kan revan içindeydi; önümü dahi içimdeki mezarlardan dolayı göremiyordum. Bölüm günleri: İki haftada bir olacak şekilde. Yüksek ihtimalle cumartesi. 29.03.26

İki yaralı kadın, tek bir şehir ve onları yutmaya hazır bir karanlık. Biri, ateşler içinde eski kimliğini öldürüp küllerinden doğmaya hazırlanıyordu. Diğeri ise bir kafenin rutubetli camlarını silerken, hayatının en büyük kumarını oynadığından habersizdi. Barlas Karadağ, bir cellat mıydı yoksa sığınılacak son liman mı?

Dedesini kaybettiği gün, her şey değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne kahkahalar, ne hayaller, ne de o eski huzur… Ama hayat durmadı. Ve o da durmadı. Kırık bir kalple, kendi yolunu çizmeyi öğrenen bir kızın, acıyla büyüme hikayesi.

Baba bile demeye dilimin varmadigi adamın kendi çıkarları için beni attığı cehennemdeki ateşin en çok onu yakacağını kim bilebilirdi. Ama o yanarken ben... ben onu yakan ateşin harlanmasını sağlayan kişi olmaktan asla pişman olmayacağım.

Bazı kalpler soğuktan değil, yaşadıklarından donar. Yeni bir şehir, yeni bir okul… Liora için her şey sadece geçici olmalıydı. Ama bazı karşılaşmalar planlanmaz. Ilya geri döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi kalmadı. Ne mesafeler, ne duvarlar, ne de sustukları gerçekler… Biri kaçmayı seçti. Diğeri hissetmemeyi. Ama bazı kalpler… Ne kadar soğuk olursa olsun, yanmayı unutmaz.

Denizin ortasında kaybolmuşken pusulam hep Kuzey’i gösteriyordu,ya kendimi bulmam gerekti ya da kendimi bana bulduracak birini. ‘Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum

Denizin ortasında kaybolmuş iken pusulam hep Kuzey`i gösteriyordu. Ya kendimi bulmam gerekti, ya da bana kendimi bulduracak biri... "Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum," With: @Bitanem (Çok sık bölüm gelemeyebilir, şimdiden özür dilerim.)

Bedenle beraber kalp de üşür müydü hiç? Ya da kalp de yorulur muydu? İşte bu kalp bir sonbahardan farksız değildi. Sonbahar kadar üşüten,sonbahar kadar yoran ama sonbahar kadar güzel.herşeyini döküp yine de güzel olabilecek kadar hem de...

Sophia ve Jackson bir süre ayrılıktan sonra ikiside birbirisiz yapamayacaklarını anladılar ama sonra aldatmalar,kavgalar,tartışmalar bitmedi sonra Sophia buna dayanamayıp...

Bir grup liseli gencin hikayesi Sadece miza

bazen hayat öyle istediğimiz gibi olmaz...

Liseli bir gencin hikayesi SADECE MİZAH

Naz, herkesin kolayca suçlayabildiği ama kimsenin gerçekten dinlemediği biriydi. O, birine sarıldığı anın gerçek olduğuna inanacak kadar temizdi... Ama bazı anlar,sadece bir kişiye gerçekti. En yakın sandığı insanlar onun arkasından hayat kurarken, o sadece izlemek zorunda kaldı. İftiralar ve kalp kırıklıkları arasında sıkışan Naz`ın hikayesi bir insanın sessizce nasıl parçalandığını anlatıyor. Ve bazı hikâyelerde... en büyük kırılma,kimsenin görmediği yerde yaşanır.

"Hey! Napıyosun oraya ben oturacaktım." Dedim "Banane kapsaydın." Dedi ukala sesi ve sırıtan yüzüyle. Yeminle ağzının ortasına bir tane koyacan. "Tam ben oturacakken sen koşmasaydın oturuyor olurdum." Dedim , tüm teyzeler ve diğer öğrenciler bize bakıyordu. "Hızlı olmaman benim problemim değil. He ama istersen kucağıma da oturabilirsin." Ağzım açık şekilde sırıtan yüzüne bakıyordum. Şeytan diyordu tut saçından çek sonra kendin otur diye. Son zamanlar da dershanedeki belamı bu çocuk veriyordu...

Yıllar önce olan bir karıştırılma durumu yüzünden Bartu Baysal Efe Soydan ile karıştırılmıştır bundan 4 yıl sonrasında Bartu Baysal kardeşi olan Nefis Mavi Baysal ile Aleyna Soydan, Soydan ailesine verilmiştir "En sevdiğin renk ne Birkan" "Mavi" "Efendim?" "En sevdiğim renk Mavi"

gündelik notlar

Gözlerin gözlerime değince felaketim olurdu ağlardım..

Hayatı tuvallere karışmış annesinin cennet bahçesi abisinin yaşama tutunma sebebi Lidya Niran. Yüreği kor almış bir beden ne kadar cennet bahçesi vadederdi? Lidya hayata abisi için göz açmıştı.Etrafındakilere cennet kendisine dipsiz bir cehennemdi. Kendi cehenneminden kim kurtarırdı cennet bahçesini..Yüreği buz tutmuş bir kalpsiz mi? Demirhan Sunturlu yüreği buz tutmuş kor bir yangındı. Dipsiz bir cehenneme kor bir yangın deva olur muydu? Cehenneme ancak kor bir yangın yanaşırdı.🕯️ Ressam Lidya Niran•Mimar Demirhan Sunturlu

Güncellenecek açıklama

Gerçek ailem kurgusudur! Deniz İnci yıllardır babası,annesi ailesi sandığı insanları aslında ailesi olmadığını hepsinin bir plan olduğunu öğrenir

Arkadaşlar bu platform da yeniyim destek olursanız çok mutlu olurum🤍. Yeni yazarlara destek vermeye de çalışıyorum 🤍

Gözlerim buğuluydu. Karanlık adeta içime işlemişti ama en küçük ışık yoktu. Kulağıma gelen hafif uğultuları; içimdeki feryatlar, çığlıklar örtüyordu. Kıyamet kopuyordu sanki, sadece içimde sadece bedenimde sadece ruhumda.. Dışarıda huzur vardı sanki. Ama ben felakete hapsedilmiş gibiydim. Dışarıda kelebekler uçuşuyor, böcekler ötüyordu. Oysa içimde yangınların çıtırtısı vardı. Alevlerin sıcaklığı beni boğuyordu sanki. Oysa dışarısı güllük gülistanlıktı. İlkbaharın kokusu vardı. Temiz hava tenime değiyordu. Ben ateşimde yanıyordum oysa. Cennetle cehennemin tam ortasında mı kalmıştım yoksa? Bir tarafım huzur, bir tarafım felaket. Bir tarafım umut, bir tarafım acı gerçekler. Bir tarafım güneş, bir tarafım fırtına. Bir tarafım sevgi, bir tarafım kan. Bir tarafım gökyüzü, bir tarafım toprak. Bir tarafım yaşam, bir tarafım ölüm. Bir tarafım cennet, diğer tarafım cehennem. Ne taraftım ben? Hangisi bendim? Çocukluğum beni yanıltıyordu. O yaralıydı. O sevilmeye, ilgiye, aileye muhtaçtı. Ben neydim ya sahi? Sevilmek benim de hakkım değil miydi? Sevilirsem çocukluğuma ihanet etmiş olur muydum? Çocukluğum beni sever miydi o zaman? Benimle gurur duyar mıydı?