yıllar sonra gerçek ailesini bulan kızımız

Kendi kanından olanın ihaneti, yabancının kurşunundan daha derine işlerdi. Bengi için dünya, babasının güç hırslarıyla örülmüş camdan bir saraydı. Ancak o saray, babasının en büyük düşmanı Savaş’a kurduğu tuzaklarla yerle bir oldu. Tehditlerin gölgesinde, hayatta kalmak için celladını korumaya mahkûm edilen bir kadın... Ve o kadının nefretle baktığı gözlerde, aslında kendi özgürlüğünü gören bir adam. ​Bengi, celladıyla aynı tarafa geçtiğinde; şah devrildi, vezir oyuna dahil oldu. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil, bu yıkımın içinde birbirini yok etmeden durabilmekti. "Bu Dünya üzerimize yıkılsa bile, enkazın altında elini tutacağım tek kişi sensin Bengi."

Bir grup arkadaşın villa kiralayıp tatil yapmak istemesi, ama kimse tuttukları villanın ikiz villa olduğunu bilmiyordu.

çıtır çerezlik bir kurgudur

Deftere yazdıklarımda cesurum ama gerçek hayatta suskunum. Çünkü bazı duygular söylenince küçülüyor, yalnızca daha gerçek oluyor. Belki bir gün bu satırları okuduğumda bu acıya uzaktan bakabileceğim. Şimdilik tek yapabildiğim, onu sevmeyi kimseye belli etmeden içimde büyütmek... Göz doktoru olmak isteyen Nil Arın`dan, Okyanus gözlüye...

Pars`in gerçek ailesiyle yaşadıklarını okumak istermisiniz

Çizgiler ayırdı, kalpler yakınlaştırdı…

"Gerçek, en güvenli sandığın yerden gelen o ilk yalandır." Beş yıl önce Soydaner ve Arkan ailelerini birleştiren o evlilik, aslında büyük bir yıkımın başlangıcıydı. Anlaşmalı olan bu evlilik yine ailelerin kararıyla en ağır şekilde çevrilen oyunlarla bitirilmiştir. Efsun Soydaner bu enkazdan sağ çıkmayı kalbindeki o saf temiz duyguların yerini, her geçen gün büyüyen ve onu ayakta tutan tek şeye intikam hırsına bıraktı. Demir Arkan ise kendi karanlığında, her şeyin sorumlusu olarak görülen o sessizliğin içine gömüldü. Aralarındaki o sarsılmaz bağ, ailelerin kirli oyunu ve fısıldanan büyük yalanlarla bir "Yalan Mevsimi"ne dönüştü. İntikam için kuşanılan o maskeler, gerçek hisler karşısında parçalanmaya mahkûm. Peki bu mevsim bittiğinde geriye sadece küller mi kalacak, yoksa yalanların üzerine kurulan o büyük enkazdan gerçek bir aşk yeniden mi doğacak? Aşkın nefrete, nefretin ise bir oyuna dönüştüğü bu yalan yolculuğuna hazır mısın?

"Bizi kimseler ayıramaz. Ölüm bile!" Yeşil ve parıldayan gözleriyle kahve gözlerime baktı. "Çünkü sana bir şey olursa ben yaşayamam. Bana bir şey olursa da sen. Biliyorum."

Masallara inanmayan bir prenses ile siyah atlı prensin hikayesi... ALENA & EMİRHAN

"Her yaz burada buluşuyoruz, kırk yaşımıza gelsek bile." hepimiz o gün bunun için söz vermiştik ama hepimiz 46 yaşımıza geldik ama hala hiç birinden haber yok nerede ne yapıyorlar bilmiyorum. Bir zamanlar hayatımı süsleyen o dört kişi şuan neredeydi. Aklıma kendime verdiğim o söz geldi "Birbirimizden kopsak bile geç bile olsa sizi her şekilde bulurum, söz veriyorum." Onları bulacaktım ama ilk önce onlarla olan anılarımı onlarla geçen bir yazımı okuyun şimdi 1999 yılına gidiyoruz çünkü hikayemiz 1999 yılında Bodrum´ da başlıyor

Avukat 𓍝 Eski asker. "Yine hain miyim, baba? Peki sen hain misin?" Başı sol yanına düştü hafifçe. "Yıldızlarım senden çok, söz verdiğim gibi. Ama hâlâ inanmıyorlar, baba; hainin oğlu nasıl temiz olur, diyorlar. Haklılar mı, baba? Ben hain miyim şimdi? Ben daha küçükken antlar içer, marşlar ezberlerken bana nasıl hain diyebilirler ki, baba?" Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. İstemeden olmuştu; ancak arkasını bir kez dahi dönüp bana bakmadı. Ben yokmuşum gibi davranıyordu. Bu canımı sıktı, kalbimi talan etti; fakat yine sustum. Lanetler okuduğum, kimi zaman kopmasını istediğim dilime ket vurdum ve öylece dikilmeye devam ettim. Ben çok kez dikilmiştim bu mezarların karşısında, sayısız hesap vermiştim. Biraz da onun yüzleşmelerini, hesap verişlerini izlemek istiyordum. Yorgundum. Her şeyden ve herkesten yorgundum. Bitmiştim artık; daha fazlasına dayanamazmışım gibi geliyordu. Her yerim kan revan içindeydi; önümü dahi içimdeki mezarlardan dolayı göremiyordum. Bölüm günleri: İki haftada bir olacak şekilde. Yüksek ihtimalle cumartesi. 29.03.26

İki yaralı kadın, tek bir şehir ve onları yutmaya hazır bir karanlık. Biri, ateşler içinde eski kimliğini öldürüp küllerinden doğmaya hazırlanıyordu. Diğeri ise bir kafenin rutubetli camlarını silerken, hayatının en büyük kumarını oynadığından habersizdi. Barlas Karadağ, bir cellat mıydı yoksa sığınılacak son liman mı?

Dedesini kaybettiği gün, her şey değişti. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne kahkahalar, ne hayaller, ne de o eski huzur… Ama hayat durmadı. Ve o da durmadı. Kırık bir kalple, kendi yolunu çizmeyi öğrenen bir kızın, acıyla büyüme hikayesi.

Baba bile demeye dilimin varmadigi adamın kendi çıkarları için beni attığı cehennemdeki ateşin en çok onu yakacağını kim bilebilirdi. Ama o yanarken ben... ben onu yakan ateşin harlanmasını sağlayan kişi olmaktan asla pişman olmayacağım.

Bazı kalpler soğuktan değil, yaşadıklarından donar. Yeni bir şehir, yeni bir okul… Liora için her şey sadece geçici olmalıydı. Ama bazı karşılaşmalar planlanmaz. Ilya geri döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi kalmadı. Ne mesafeler, ne duvarlar, ne de sustukları gerçekler… Biri kaçmayı seçti. Diğeri hissetmemeyi. Ama bazı kalpler… Ne kadar soğuk olursa olsun, yanmayı unutmaz.

Denizin ortasında kaybolmuşken pusulam hep Kuzey’i gösteriyordu,ya kendimi bulmam gerekti ya da kendimi bana bulduracak birini. ‘Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum

Denizin ortasında kaybolmuş iken pusulam hep Kuzey`i gösteriyordu. Ya kendimi bulmam gerekti, ya da bana kendimi bulduracak biri... "Gözlerin o kadar yeşil ki öpsem bi ormanın içinde kaybolurdum," With: @Bitanem (Çok sık bölüm gelemeyebilir, şimdiden özür dilerim.)

Bedenle beraber kalp de üşür müydü hiç? Ya da kalp de yorulur muydu? İşte bu kalp bir sonbahardan farksız değildi. Sonbahar kadar üşüten,sonbahar kadar yoran ama sonbahar kadar güzel.herşeyini döküp yine de güzel olabilecek kadar hem de...

Sophia ve Jackson bir süre ayrılıktan sonra ikiside birbirisiz yapamayacaklarını anladılar ama sonra aldatmalar,kavgalar,tartışmalar bitmedi sonra Sophia buna dayanamayıp...

Bir grup liseli gencin hikayesi Sadece miza

bazen hayat öyle istediğimiz gibi olmaz...

Liseli bir gencin hikayesi SADECE MİZAH

Naz, herkesin kolayca suçlayabildiği ama kimsenin gerçekten dinlemediği biriydi. O, birine sarıldığı anın gerçek olduğuna inanacak kadar temizdi... Ama bazı anlar,sadece bir kişiye gerçekti. En yakın sandığı insanlar onun arkasından hayat kurarken, o sadece izlemek zorunda kaldı. İftiralar ve kalp kırıklıkları arasında sıkışan Naz`ın hikayesi bir insanın sessizce nasıl parçalandığını anlatıyor. Ve bazı hikâyelerde... en büyük kırılma,kimsenin görmediği yerde yaşanır.

"Hey! Napıyosun oraya ben oturacaktım." Dedim "Banane kapsaydın." Dedi ukala sesi ve sırıtan yüzüyle. Yeminle ağzının ortasına bir tane koyacan. "Tam ben oturacakken sen koşmasaydın oturuyor olurdum." Dedim , tüm teyzeler ve diğer öğrenciler bize bakıyordu. "Hızlı olmaman benim problemim değil. He ama istersen kucağıma da oturabilirsin." Ağzım açık şekilde sırıtan yüzüne bakıyordum. Şeytan diyordu tut saçından çek sonra kendin otur diye. Son zamanlar da dershanedeki belamı bu çocuk veriyordu...