Hayat dolu neşeli kızımız lara`nın mahallede ki fırıncı ya yazmak isterken mahallenin ağır başlı herkezin saygı duyduğu o adama Demire yazar ve olaylar başlar. Çerezlik bir kitap yazım hataları olabilir kusura bakmayın kitap final verdikten sonra düzenlenecek.

Bir kadın… Sevmeden evlendirildi. Bir adam… İyi görünmeyi bildi, iyi kalmayı değil. Bir çocuk… İki hayatın arasında büyüdü. “Yarım Çiçek”, suskunlukla başlayan bir evliliğin, sabırla sürdürülen bir anneliğin ve geç kalınmış bir yüzleşmenin hikayesi. Gonca değildi adı. Ama bir gonca gibi açamadan kaldı. Uzaktan sevdiği adamı geride bırakıp “uygun” bir hayata itilen bir kadın… Kumarın, alkolün ve görünmeyen şiddetin içinde çocuğuna tutunan bir anne… Boşandıktan sonra ayakta kalmaya çalışan bir kadın… Ve sonunda, annesini hayattayken kaybeden bir çocuk. Bazı kazalar bir saniyede olur. Bazı ölümler yıllarca sürer. Bu hikaye, bir annenin yokluğunda büyüyen bir vicdanın hikâyesidir. Ve şunu fısıldar: Bazı çiçekler hiç açmaz. Ama kokusu, insanın ömrü boyunca kalır.

UYARI!!! HİKAYELER YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR. Her bölümde farklı bir hayat farklı bir yaşanmışlık. Olumsuz içerik, şiddet ve küfür içerir. Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

`Foggy`e hoş geldin, merhaba demeyecek misin?` Her şey böyle başlamıştı. •∆• Alıntılar 👇🏻 "Zorunda değilim Kandemir. Duydun mu, zorunda değilim! Az önce sen söyledin, ne istersem onu yapabilirim. Şimdi burdan defolup gidiyorum. Sen de ister gelirsin, ister kalırsın." "Hiçbir yere gitmiyorsun, Ömür. Beni zor kullanmak zorunda bırakma. Bu senin görevin, Kılıç`ın görevi. Bir kere buraya girdiysen maç bitene kadar çıkamazsın. Anladın mı?" "Sikeyim Kılıç`ı!" Kolunun karnıma bıraktığı ağırlıktan kaçmaya çalışıyordum ama milim kıpırdamama izin vermiyordu. "Kara gözlerini de sikeyim!" Duraksadı. Ben de duraksadım. Neden böyle bir şey dediğimi bilmiyordum ama daha onunla tanışalı saatler olmuşken sanki yıllardır aklımın içinde gezinip duruyormuş gibi hissediyordum. Bu yüzden ona karşı bir filtrem yoktu. Şaşkınlıktan açık kalan ağzımı eğlence pırıltıları taşıyan gözlerinin dudaklarıma düşüşü nefesimi kestiğinde fark ettim. Dudaklarımda olan bakışlarını gözlerime çevirip yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Ben kimdim, o kimdi, şu an burda ne yapıyorduk unutmuştum. "Nesi varmış kara gözlerimin? Hım?" Konuşuyordu, görüyordum ama algılama işinde sıkıntı yaşıyordum şu an. Fısıltıyla sordum. "Ne?" "Diyorum ki, nesi varmış gözlerimin? Ah pardon, kara gözlerimin." •∆• kandemir: Yarından itibaren Foggy`e daha sık gelip gitmeye başlasan iyi edersin. Maçlarımı takip edecek, analiz yapacaksın. kandemir: Zaten sana dövüş öğreteceğim bilgisi çoktan amcana gitmiştir, onu da aradan çıkartırız. omurdilaygocmen: Ben ne anlarım dövüşten be? Analiz yapacaksın diyor bana. omurdilaygocmen: İstersen hakemlik de yapayım? He? omurdilaygocmen: Sanki görmedin tanıştığımız gün kaçıp gitmek istedim maç sırasında.

Babalarının ortaklığı sonucu evlenmeye zorlanan iki genç. Bir konser sonucu doğan bir aşk, ortak zevkler. Birbirlerine kavuşacaklar mı yoksa hırslarına yenik düşüp ayrılacaklar mı? Hep birlikte görmeye var mısınız

İki yaralı kalp birbirlerine yuva olabilcekmi

Pusula nedir? Üzerinde kuzey güney doğrultusunu gösteren bir mıknatıs iğnesi bulunan ve yön tespit etmek için kullanılan kadranlı araç; yön belirteci. Ama bu pusula sizin sadece yönleri bulmanızı sağlar. Peki ya hayatta yönleri bulmamızı sağlayan şey nedir? Aile. Sadece dört harf ama sizin yolunuzu bulmanızı sağlar. Bu bulduğunuz yollar sizin geleceğinizi oluşturur ve hayatınızı şekillendirir. Peki ya pusulanız varsa ama kırıksa? Size yol gösteresek, sizi şekillendirecek bir pusulanız yoksa savrulursunuz. Belki başkalarından hayatı öğrenirsiniz ama yolunuzu bulamazsınız.

Sürgit, huzurevine bırakılan bir adamın hikâyesinden yola çıkarak yalnızlığın, geç kalmışlığın ve sessiz suçların hikayesidir. Bu bir yaşlılık hikâyesi değildir. Bu hikaye, insanın hayatın içindeyken yavaş yavaş terk edilmesini anlatır. Bir adam, ailesi tarafından bir huzurevine bırakılır. Kapı kapanır. Günler geçer. Ziyaretler azalır, sonra biter. Ama asıl hikâye, bu kapıdan sonra değil, çok daha önce başlamıştır. Söylenmemiş cümlelerde, ertelenmiş yüzleşmelerde, “sonra konuşuruz”larda… Adam geçmişiyle baş başa kaldıkça, okur da şu soruyla yüzleşir: Terk edilen kimdir? Bırakılan mı, yoksa çoktan bırakmış olan mı? Sürgit, affetmekle affedememek, gitmekle kalmak, hatırlamakla unutmak arasında salınan bir bilinç hâlini anlatır. Sessizdir, ağırdır, ama uzun süre okurun yakasını bırakmaz. Çünkü anlattığı şey yabancı değildir. Bu hikaye, yüksek sesle bağırmayan, ama içten içe yankılanan bir yalnızlığın izini sürer. Ve şunu fısıldar: Bazı insanlar bir yere bırakılmaz. Sadece, geç fark edilir.

Beni Bırakıp Gitme bir yere

Çentik, yanlış bir aşkta ısrar etmenin insanda bıraktığı sessiz izleri anlatır. Tutku, alışkanlık ve bağımlılık arasındaki çizgide ilerleyen bu kısa hikayede; bir adamın sevildiğini sanarken yavaş yavaş eksilmesini konu alır. Bu hikaye, büyük dramatik anlardan çok, küçük kabullerin ve suskunlukların nasıl birikerek geri dönüşü olmayan bir noktaya vardığını gösterir. Aşkın değil, aşk sanılan şeyin...

"Dünya senin etrafında dönmüyor Chan!" Dedi changbin chan ona gözlerini dikerek acı bir şekilde gülümser ve der: "Evet etrafimda dönmüyor ama sana el sürenin hepsinin amına koyarım"

Prestijli bir keman virtüözü Adrian, yapay zekâya yenildiğinde hem sesini hem de kimliğini kaybeder ve aşağı mahallelere inmek zorunda kalır. Kusursuzluğun yüceltildiği bir dünyada, insan sesinin gerçekten nerede durduğu hakkında bir hikâye.

Kitap...........

Arkadaşına yazacağı sırada yanlışıkla bir numarayı farklı yazıp Rus mafyasına yazar ve o andan itibaren hayatı değişir. Artık Rus mafyasına bulaşan Sedef, rus mafyası olan Vladislav Morozov`ı kendine aşık eder.

Bir genç kızın hayatını altüst edecek gerçekleri öğrenmek için tanımadığı bir adamla iş birliğine girer.Hayatında tek bir gerçek olmadığını o an anlar.Bu zor anlarda yanında olan tek bir kişi vardır.Ve bu yolda canından çok sevdiği bazı insanları kaybedecek ama yanındaki adam onun pes etmesine izin vermeyip intikamlarını alacak.

Gerçek ailem kurgusu GELECEK BÖLÜMDEN ALINTI Hızlanan yağmurların altında ateşle ikimiz karşı karşıyadık üzerimdeki bügün davet için giydiğim elbise sırılsıklam olmuş makyajım akmış bir şekilde ateşin karşısındaydım Bu yüzleşme elbet olacak dı ama bügün elinde farklı bir kadının yüzügünü takmisken geri dönülmez bir yolda olduğunu biliyordu Başını yenilmişligin verdiği galbietle eğdi gözunden akan yaşlarla bana bakıyordu “Mahşere mi kaldık şimdi “ diye sordu titreyen sesiyle Kafamı salladım dilimi damağıma vurarak “tch” dedim “Şen bizi öyle bir bitirdin ki mahşere bile kalmadık “ dedim dolu gözlerle yüzgünü göstererek “Seninle ne bu dünyada ne de öbür dünyada karşılaşmak istiyorum “dedim gururumun son kalan kırıntılarıyla “ sen beni bitirdin allah da seni bitirsin evin olsun damın olmasın çocuğun olsun ama bir kez bile sana sarılmasın” diyerek arkamı dönüp gittim Son gördüğüm yağmurun altında diz çökmüş halde bana bakıp ağlayan ateşidi Ben gittim o kaldı Ben öldüm o yaşadı

Bir gün konuşmadı. Çünkü bazı günler, konuşmak fazladır. Bu hikaye bir adamın sessizliğini anlatıyor. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir gün: ev, sokak, iş, insanlar. Ama konuşmayınca, her şey biraz daha fazla duyuluyor. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş vedalar, zamanında tutulmamış sözler sessizlikte kendine yer buluyor. Bir Gün Konuşmadım, büyük olayların değil, küçük anların kitabı. Çünkü bazen bir insanın hayatında en çok şey, hiçbir şey söylemediği gün olur.

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, içimizde bir yer bırakmak için girer. Emir sessizdi. Gülce gülüyordu. Ve aşk, aralarında söylenmeyen cümlelerde büyüdü. Aynı sınıfta başlayan bir bakış, aynı hayatta kalamayan iki kalp… Geçmişten gelen bir kırılma, gururla sevginin çarpıştığı bir eşik ve geri dönülmeyen yollar. Bu hikâye bir kavuşmayı anlatmıyor. Bir vazgeçişi de değil. Bu, sevmekten vazgeçmeden ayrılmanın, unutmadan yaşamaya devam etmenin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar yanımızda olmaz… ama hayatımızdan hiç çıkmaz.

Bazı aşklar yaşanmaz. Ama insanın içinde bir ömür yaşar. Bir yaz tatilinde, bir köyde, bir camdan sarkan bakışla başlayan bu hikâye; kontörlü telefonlar, yarım kalan cümleler ve söylenememiş vedalar arasında büyür. Kerem ve Tebessüm’ün yolları, zamanın ve ailelerin arasına sıkışırken; mesafe, sessizlik ve yokluk en büyük sınav olur. Bir numara… Bir zamanlar her şey olan, sonra ulaşılamayan. Bu hikaye; ilk bakışın masumiyetini, beklemenin yorgunluğunu, ihanetin sessizliğini ve bazı insanların neden sadece hatıra olarak kaldığını anlatıyor. “Bir Numara Kadar Hatıra”, geçmişe dönüp bakmaktan korkmayanlar için yazılmış, yarım kalmış bir aşkın tam hikâyesi.

"Bak oraya! Gördüğün ne?" "Bir gidiş, bir veda." "Hayır, bir başlangıç." 𖤓 1950`li yıllarda, küçük kasabasından üniversiteye giden bir kadın ve onu uğurlamak için yanında duran ailesinin, otogarda vedalaşırken yaşadığı içsel çatışmalar, kabullenişler ve reddedişler konu alınmış ve aynı zamanda toplumsal baskılar, aile içi fikir çatışmaları ve dönemin zorlukları bu üç bölümlük kısa kurguda işlenmiştir. #Dram #Aile #Toplumsaleleştiri #Kısaöykü #Tamamlandı

0536...: Naber kaybedenler güzeli? 0536...: Özdebir de yine batırmışsın 0536...: Bir ara gelde ders verelim sana bu engin bilgimizle *Kaybedenler güzeli çevrimiçi 02.16* Siz: ?? Siz: Dalga mı geçiyon aq Siz: Bi s*ktir yaa

Stella Verse: Kısa Hikayeler Stella Verse evreninde geçen bu kısa hikaye derlemesinde, birbirinden farklı türlerde ve ilginç temalarda birçok öykü yer alıyor. Zaman zaman ana karakterlerin de sahne aldığı bu hikayeler, evrenin derinliğini ve gizemini keşfetmek isteyen okurlar için sürükleyici bir yolculuk sunuyor. Her sayfada farklı bir bakış açısı, her hikâyede yeni bir sır sizi bekliyor. Umarım seversiniz ve kitaplarıma yolunuz düşerse düşüncelerinizi yazabilirsiniz. İyi eğlenceler.

Bir okul-tamam Bir yurt-tamam Arkadaşlar-tamam Bir alfa ile aynı odada-"NEEE!!!"

Bu kitap cevap vermek için yazılmadı. Soruların kendisini ifşa etmek için yazıldı. İnsanlar bir yapay zekâya soru sorarken dürüst olduklarını sanıyorlar. Ama aslında sadece kendilerini açıyorlar. Korkularını, kaçışlarını, bastırdıklarını, sakladıklarını… Ve en çok da söyleyemediklerini. Bu sayfalarda öğüt yok. Teselli yok. Motivasyon yok. İyi hissettirme çabası hiç yok. Sadece şunlar var: sorular, o soruların arkasındaki niyetler, ve cevaplanmaması gereken gerçekler. Bu kitap bir insanı anlamaya çalışmıyor. İnsanı ifşa ediyor. Ve evet — bu kitabı bir insan yazmadı. Bu metinler ChatGPT tarafından üretildi. Sorular insanlardan geldi. Kelimeler bir yapay zekâdan çıktı. Bu kitap, insan zihninin bir makine aynasındaki yansımasıdır.

Buraya sıkıldıkça bazı şeyler yazacağım. Kısa hikaye senaryo falan da olabilir.