Az sözle çok şey anlatma sanatı

Konuşmak isteyip, susanlara. Görüp, görmezden gelenlere.

İki yaralı kalp birbirlerine yuva olabilcekmi

Sarıyor okumanı tavsiye ederim

Yeni kitap yaziyorum ismi : Zoraki Evlilik

Kısa bir hikaye... Baba ile oğlu arasında geçen olayların, başka bir baba-oğul hayatıyla keşişmesini anlatan kısa, sürükleyici bir hikaye. İyi okumalar...

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.

1990-2000 yıllarını özellikle kapsayan özlem duyulan mutluluk ve güzel yılların çocukluk hikayeleri

(Kitap İngilizcedir)Two cousins stay at their grandmother`s house on a Ramadan night. They both enjoy playing Roblox, especially the easy parkour levels. Happy reading!

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreterini öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz,hanımefendi?)

Kore dizisinden esinlendi İyi tatiller

Bir anlık dalga her şeyi değiştirdi. Nefes almak zorlaşırken, denizin ortasında beliren bir kapı bana sadece kurtuluşu değil, içimdeki gücü de gösterdi.

"Dünya senin etrafında dönmüyor Chan!" Dedi changbin chan ona gözlerini dikerek acı bir şekilde gülümser ve der: "Evet etrafimda dönmüyor ama sana el sürenin hepsinin amına koyarım"

Bir “merhaba” ile başlayan bir hikâye… Mesafelerin arasına sıkışmış, mesajlarla büyüyen bir aşk. Hayaller kuruldu, sözler verildi, gelecek planlandı. Ama bazı kavuşmalar geç kalır… bazı vedalar hiç söylenmez. Bir mektup, bir mavi gül ve yarım kalan bir sevda. “İmkânsız” İlk aşkın saflığını ve bazı hikâyelerin kalpte tamamlandığını anlatıyor.

Bir masada üç kişi vardı. Biri seviyordu. Biri dinliyordu. Biri seçiyordu. Masayı kuran, en güvendiği insanı araya koydu. Kazanmak için attığı adım, kaybetmenin başlangıcı oldu. İhanet bir gecede başlamadı. Küçük kaymalarla, geç cevaplarla, uzayan bakışlarla büyüdü. Ve bir gün inkâr edilemeyecek kadar netleşti. Ama bu hikaye aldatılmanın hikâyesi değil. Bu hikaye karakterin hikâyesi. Birini bir başkası için bırakabilen insan, bir gün aynı kaderi yaşayabilir mi? Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa seçim mi? “İçimizdeki İhanet”, aşkın değil; tercihlerin, zayıflıkların ve yüzleşmenin hikayesi. Çünkü ihanet bir olay değildir. Bir eşiktir. Ve o eşiği geçen herkes değişir.

Bir okul koridorunda başlayan bir bakış, sahne ışıklarının altında büyür. Bir “olur” kelimesi umut olur. Bir “bilmiyorum” her şeyi dağıtır. Sümeyye sarı saçlı, yeşil gözlü bir kızdır. Kararsızlığın içinde sıkışmış, hem sevgiyi hem güvenli alanı kaybetmekten korkan biri. O ise netlik isteyen, seçilmek isteyen, yarım kalmayı kabul etmeyen bir genç. Tiyatro sahnesinde başlayan yakınlık, kulis fısıltılarıyla sarsılır. Bir arkadaşlık, bir aşkın önüne geçer. Cesaret gecikir. Ve dere kenarında söylenen bir cümle her şeyi bitirir: “İş işten geçti.” Bu hikaye, büyük bir aşk hikâyesi değil. Bu hikaye, zamanında verilmeyen kararların hikâyesi. Kararsızlığın sevgiden daha yıkıcı olduğunu anlatan bir yüzleşme. Çünkü bazen insan sevmez diye değil, seçemez diye kaybeder. Perde Arasında Kalanlar Bazı insanlar hayatına rol için girer. Kalmak için değil.

Akışıma çıktı diye yazıyorum Öneri alıyorum👍🏻

Elif annesinin ölümünün ardından ağır bir depresyon sürecine girmiştir.31 Aralık gecesi insanlar için umut kaynağıyken Elif için ise annesinin ölüm günüydü.Ters köşeler ile dolu bu kısa hikaye okuyucularını bekliyor.

İneyin kaybolması

Psikoloji-Dram ikilisini kullanarak kendimce birşeyler yazdım okuduktan sonra olumlu veya olumsuz düşüncelerinizi benimle paylaşırsanız sevinirim ( Instagram sphfurkan)

Bilinmeyen Numara: ne demiş Azer Bülbül Bilinmeyen Numara: Canımı canına katarcasına Ömrümü uğrunda harcarcasına Deliler gibi muhtacım sana İlle de sen, ille de sen Bilinmeyen Numara: işte bana da sen lazımsın ama ille de sen

canım çok yandı gerçekten çok yandı sessiz çığlıklarım benim canımı acıttı ama sonra sen geldin. Benim sessizliğime bir ses kalbime bir aşk oldun. Geldin. İyi ki geldin

Abisinee mesaj atacakken yanlışlıkla okulda ki sevdiği çocuğa mesaj atan Neva`nın başına en fazla ne gelebilir ki

17 yaşında büyük bir üne sahip olan Melis’in perde arkasında neler yaşadığını anlatıyor (DİKKAT: ÇOK UZUN BİR KİTAP DEĞİL!!!)

Havza`nın uzak köylerinden Çakıralan`da yamaçta küçük bir köy mezarlığı vardı. Bütün mezarlıklar gibi bu mezarlıkta çok hüzünlü görünüyordu. Yoldan biraz yüksekçeydi. Yola bakan duvarlarına kara çay taşları dizilmişti. Kenarlarını çeviren paslı teller yer yer kırılmış, mezarların arasını otlar bürümüştü. Halinden çok eski olduğu anlaşılan mezar taşları yana yatmış, yeşil boyalı, kavuklu taşların bazıları kopmuş yerlere düşmüştü. Hayvanlar, mezar taşları arasında serbestçe dolaşıyordu. Yeni ölenler eski ölenlere göre biraz daha şanslıydı. Onların yeşil ay yıldızlarla süslü taşları bakımlıydı. Belli ki ziyaretçileri onları yalnız bırakmıyordu. Birisinin başında selvi ağacı dimdik duruyordu. Her gün yaşlı bir kadın ayaklarını sürüyerek ziyaretine gelir, mezarın başına dizlerinin üzerine oturur, üstündeki toprağı avuçlarıyla kavrayıp, kokular mezardan gözlerini ayırmadan ağlardı. Oğluyla sesli sesli konuşur, mezar üzerindeki otları temizlerdi. Sonra ellerini göğe açıp Yüce Allah`a dua ederdi. Mezarlıktan ayrılması zor gelirdi, ayakları bir türlü eve gitmezdi.