"Affet beni eski ben. Her şey rüya gibi olunca tabii, ölmenin de bir anlamı kalmıyor." Bu sözleri kafasından geçirirken Mark henüz 17 yaşındaydı. Sözde Gençlik heyecanını yaşaması gereken yaşlarda ölüm ile burun burunaydı şimdi. Zorunluluktan değil ama, istediğinden. Kendi ellerini bile gerçekçi hissedemeden yaşamayı reddediyor, buna bir çare arıyor; fakat en sonunda yine başlangıça geri dönüyordu. Şimdi uçurumun bucaksızlığına bırakması an meselesiydi kendini. Peki Mark o uçuruma mı yenik düşecekti, yoksa yükseklik korkusuna mı? Hep beraber göreceğiz.

Arkadaşının abisine olan duygularını şarkılarla ifade eden bir kız

15 yaşında berdel le 19 yaşında biri ile evlenmiyim diye abim ve yengem öldü 1 2 gün geçti annem öldü ve ben o gün Mardini terk ettim 10 yıl sonra abim aradı -Mardine gel Dedi ben cehennemime geri gidicekmiyim gidersem beni ney bekliyor olacak

Bir gün her şey çöker. İçindeki ses susar, yolun silinir. Ama bir adım atarsın. Nereye gittiğini bilmeden… kendine doğru. Bu, bir kaçış değil. Bir dönüş. Ve karşıda bekleyen.

Mavi 16 yıl önce doğduğu hastanede hemşire tarafından yanlışlıkla karıştırılarak asker aileye gitmişti ve 16 yıl sonra gerçekler ortaya çıkana kadar.. Acaba Mavi 6 abiyle ve ikizle anlaşabilecek mi? Aileye alınabilecek mi?..

Kalbinin kapılarını aşka kapatmış olan Begüm yıllar sonra tekrar aşık olabilecek mi ? Eskiden yaşananları unutup tekrar mutlu olabilecek mi ? Aşka giden bu yolda tekrar birini sevip aşık olacak mı?

Akın ailesi,okul konusunda oğlu ve kızı için endişelilerdi. Oysa zeliş oyun arkadaşını bulmuştu bile.

"GECE BENİM TAHTIM" dedi varis herkes sadece endişe dolu gözler ile bakıyorlardı. bilirlerdi ki tahtın sahibi yeraltını mahfetmeye gelmişti. Karanlık sokaklar tarafından büyütülmüştü. Ailesi mi bırakmıştı? yoksa bir başkasımı bilmiyordu. Genç varis karanlığı dost, gece yi yoldaş saymıştı. Bilmediği belkide bilmek istemiyeceği onlarca şey vardı. Bilirsiniz ki her insan aynı acı ile büyümez. Varis dünyalara bedel acılara, şiddete belkide işkenceye maruz kalmıştı. Sıra kimde miydi ondaydı. Variste Gece yi taht saymıştı artık yeraltına boyun eğmeyi bırakmıştı İnsanlar ona eğmeye başlamıştı Ve varis kendini dünya ya tanıtmıştı.

Gönderilir dört genç hayatlarının baharında Bulmak adına hırsızlarını, onları özgürlüklerinden alıkoyanı...

Merhaba arkadaşlar ilk defa kitap yazıyorum yani noktalama işaretleri yanlışları falan yaparsam kusura bakmayın iyi okumalarr

Her şey bir gün olur muydu? Herkes bir gün gelir miydi? O hangi gün bana gelmeyi seçecekti? Bekleriz. Ne kadar bekliceğimizi bilmeden, kimi beklediğimizi bilmeden hatta bizi ne karşılayacağını bilmeden bekleriz ama önemli olan beklediğimiz şeye bir gün sahip olup olmamamızdır.

Buraya sıkıldıkça bazı şeyler yazacağım. Kısa hikaye senaryo falan da olabilir.

İlk hikayem olan Kan ve Süt`ü sizlerle paylaşmak istiyorum. Tek hayali hayatının aşkı olan Leyla`ya hislerini açmak olan Şakir bir gün süt kardeşi Kâmil`in ameliyat olduğunu öğrenmesiyle karakomedi tadında başlayıp gerilim ve polisiye türlerini içinde barındıran hikayesini sizlerle paylaşıyorum . İyi okumalar

Sessizliğin türküsünü dinlemek, geçmişin gölgelerini hakikatle aydınlatmak için yazılan bir kitap.

“Gece Bekçisi: Küllerin Altındaki Ateş, karanlığın içinde kaybolmuş bir adamın, geçmişin yüküyle ve kendi içine hapsolmuş dertleriyle yüzleşmesini anlatan, yalnızlığın ve umudun iç içe geçtiği bir hikâye.”

Bazı hikâyeler anlatılmaz, hissedilir. Bir bakışta başlar, bir cümlede biter ama izini uzun süre bırakır. “Mavi”nin içinde kaybolan duygular, sessiz kalan insanlar ve söylenemeyen sözler… Bu kitap, belki de senin hiç söyleyemediklerinin sesi. Hikayeler şahsıma aittir izinsiz yayınlanamaz ve kullanılamaz.

​"Bileklerimi yıkamak istiyorum o suda. Sonra da Ayla`yı... ​Elinde taşıdığı ağır, kırmızı yükle sonuna yürüyen bir genç kız ve onu sadece `hissettiği` için bulan bir adam. Gökyüzü zifiri, deniz simsiyahken `maviye bakmak` mümkün müdür? İsimlerin kadere, renklerin ruhlara karıştığı o geceye davetlisiniz. ​Siyahın içinde maviyi aramaya cesaretiniz var mı?"

Bu kitap denizlerden şehirlerden

İlk görüşte aşka inanmam ama onu gördüğümde dünyam aydınlandı

Lise yıllarında başlayan o masum aşk… Birbirlerinin hayatına şarkı gibi giren iki genç. Aynı hayalleri paylaşan, aynı melodiyi söyleyen iki kalp. Ama bazen tek bir yalan, en güzel melodiyi bile susturabilir. Yıllar önce söylenen gizli bir yalan yüzünden yolları ayrılan iki eski sevgili… Her biri kendi hayatını kurmaya çalışırken, geçmişin hatıraları onları hiç bırakmaz. Çünkü bazı aşklar bitmez, sadece yarım kalır. Yıllar sonra kader onları tekrar karşılaştırdığında, geçmişin kırık notaları yeniden duyulmaya başlar. Ama bu sefer ortada bir soru vardır: Gerçek ortaya çıktığında aşk yeniden doğabilir mi, yoksa her şey için çok mu geçtir? Kayıp Melodi, ilk aşkın masumiyetini, saklanan sırların ağırlığını ve yıllar sonra gelen ikinci şansın hikâyesini anlatıyor. Çünkü bazı melodiler kaybolsa bile… kalpte çalmaya devam eder. 🎶📖

yazar:Meryem Ahsen Fidan organizatör Elif Gökçe Kabaağıl

Bu hikaye, İstanbul’un o parıltılı plazalarında, lüks restoranlarında veya tertemiz sahil yollarında başlamadı. Bu hikaye; elleri her zaman yağ lekeli, ağzı her zaman barut gibi, öfkesi ise dükkanın tepesindeki güneşten daha yakıcı olan insanların hikayesi. ​"Ben Kötü Biri Değilim" cümlesi, bir savunma mekanizması değildir. Bu cümle, dünyanın sertleştirdiği, hayatın yumruklarıyla yoğurduğu bir adamın; kendine, geçmişine ve hatta hiç tanımadığı geleceğine attığı bir çığlıktır. Cebrail—namıdiğer Cebo—ve Alev, bu şehrin sadece vidalarla değil, acılarla ve haksızlıklarla dönen çarklarının arasında birbirini bulmuş iki "arızalı" parçadır. ​İkitelli’nin o isli havasında, metalin metale vurduğu o sağır edici gürültüde aşkın yeşermesi imkansız görünür. Ancak aşk, en çok da toprağı beton, gökyüzü gri olan yerlerde yeşerdiğinde dirençli olur. Cebo ve Alev’in hikayesi, bize şunu hatırlatıyor: Dışarıdan ne kadar paslı görünürsek görünelim, içimizdeki o saf cevher doğru elin dokunuşunu bekler. ​Bu hikayeyi okurken; sadece bir aşk hikayesi değil, bir onur mücadelesi, bir aidiyet arayışı ve en önemlisi, insanın kendiyle barışma sürecini göreceksiniz. İstanbul’un o kaosundan Ege’nin mavisine uzanan bu yolculukta, bazen küfürlerle sarsılacak, bazen bir motorun gürültüsünde huzur bulacaksınız. ​Sonunda ise kendinize şu soruyu soracaksınız: Gerçekten kötü olan kim? Ağzı bozuk ama yüreği mert olan mı, yoksa kravatının arkasına saklanıp dünyayı ateşe verenler mi? ​Keyifli okumalar. ​Serhat Onur Kamış

“Beraber olmaya ne dersin?”

Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

Halis Bey, evine döner dönmez pardösüsünü bile çıkarmadan çalışma masasına oturdu. Sokaktaki rüzgarın uğultusu, zihnindeki o dijital havai fişek seslerini bastırana kadar bekledi. Önündeki boş kağıda önce sert, sonra titrek bir hatla şu satırları düşmeye başladı: Modern Bir Gurbet "Evladım; biz cenneti bir `skor tabelası`, Allah’ı ise doğru şıkkı işaretleyince bize ödül veren bir `mekanizma` sanıyoruz. Oysa din, bir rekabet alanı değil; bir merhamet limanıdır. Bugün modern binaların soğuk mermerleri üzerinde, çocukların ellerindeki ekranlarda `hakikati` aradıklarını gördüm. Ama aradıkları hakikat değil, sadece bir üst seviyeye geçme hırsıydı. Yanındaki arkadaşının omzuna basarak yükselen bir çocuk, Kabe’nin etrafında dönerken `biz` olmayı nasıl öğrenecek? Rakibini elemek için dua eden bir kalp, başkasının derdiyle dertlenmeyi nerede tecrübe edecek? Biz onlara kabuğu verdik; renkli, şekerli ve gürültülü bir kabuk. Ama özü, yani o sessiz ve derin `emanet` duygusunu, dijital gürültülerin altında ezdik. Bu satırlar, bir puan toplama yarışı değildir. Bu satırlar, kaybettiğimiz o zarif vakarın, yere düşen o Esma kartının ve tozlanan ruhlarımızın bir feryadıdır. Şimdi ekranları kapatın. Birbirinizin gözlerine bakın. Çünkü hakikat, parmak uçlarınızdaki piksellerde değil, birbirinize olan edebinizde gizlidir."