Kedim öldükten sonra ne kadar süre geçti bilmiyorum. Geceleri sigara içmek için evden dışarı çıktığımda apartman koridorundaki otomatik ışıklar yanıp yanıp sönüyor onu fark ettim. Başta buna bir anlam veremedim beni algıladığını düşündüm. Ama beni algılayacak mesafede değildim. Aklıma paranormal varlıklar geldi önce içim ürperdi . Telefondan hayalet dedektorunu açtığımda bir hayalet tespit etti. İnanmak istemedim. Sonuçta saçma sapan bir uygulama. İnsanlar nereden para kiracagini şaşırmış. Bu tür uygulamalar sadece insanları korkutmak için kurulmuş para tuzakları. Söz konusu kapitalizm olunca herşey mübah dedim. Sonra aklıma iki hafta önce toprağa verdiğim kedim geldi. Gerçi hep aklımdaydı. Hiç çıkmamışti. Bir an bile... O an bütün korkum geçti içimi bir huzur kapladı. Hemen göz yaşlarımı silip bahçeye indim. Yumos beni böyle görmesin. Cennette benim için üzülmesin diye. Biliyor musun? Onu çok özlüyorum. Ve en kötüsü de onu ozlememe ramen onu goremiyorum. Ve bu düşünce beni kahrediyor. Seni hep enerjik güzel anilarimizla hatirlamak isterdim. Ama seni toprağa verdiğimiz gün aklından çıkmıyor. Seninle yollarımız ayrıldı. Şimdi sana uzansam da tutamam. Elimi uzatıp seni tanrının elinden çekip alamam. Tek yapabildiğim çaresizce kavuşacağımiz günü beklemek. İnan bana tek tesellim bu. Müge Kübra Adıbeş