Modern bir BERDEL hikayesi

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

BİR İNSANA KANDIM, güvenin ince çizgisinde yürüyen, hayatın akışında kaybolan duyguların hikâyesi… Aşk ve ihanet, umut ve hüsran, sevgi ve nefret arasında sıkışıp kalan insanların öyküsü. Gerçek sandıklarımızın ardında saklanan yalanlar, zamanla yüzleşmek zorunda kaldığımız hakikatler… Peki, insan en çok kime inanır? Kendine mi, yoksa görmek istediği gerçeğe mi? Bu roman, hayatın bazen en acımasız öğretmen olduğunu hatırlatan bir yolculuğa davet ediyor seni.

Bazı insanlar geçmişinden kaçar. Bazıları hatalarından. Bazıları da kim olduğunu bildiği hayattan. Kerem Arslan, bu şehrin karanlığında nefes almayı öğrenmiş bir adamdı. Gücü vardı, korkusu yoktu ta ki bir gecede kan kaybederken gözlerini açtığı yerde bir doktorla karşılaşana kadar. Aslı Demir, hayat kurtarmayı meslek edinmişti. İyi ile kötü arasındaki çizginin bu kadar ince olduğunu hiç düşünmemişti. Ta ki kurtardığı adamın, başkalarının sonu olduğunu öğrenene kadar. Onlar için aşk bir seçim değildi. Bir yakınlık, bir kaçış, yakalanmamak için tutulan bir nefesti. Şehir peşlerindeydi. Geçmiş arkalarından geliyordu. Ve her adımda, birbirlerine sadece bir nefes mesafesindeydiler. Bu hikâye; kaçarken sevmeyi, severken susmayı, ve bazen kurtulmanın bedelinin her şey olduğunu anlatıyor. Bir Nefes Mesafesi Yakınlığın tehlikeli, kaçışın kaçınılmaz olduğu bir aşkın hikâyesi.

Onu sevmek kolaydı. Onu korumak… günahkâr olmayı gerektirdi. Karan Akın iyi bir adam olmayı seçebilirdi. Ama o, sevdiği kadının hayatta kalmasını seçti. Bedeli ne olursa olsun. Defne Aras ölümle iç içe yaşayan bir adli tıp uzmanıydı. Korkuya alışkındı ama bir adamın karanlığının bu kadar derin olabileceğine değil. Karan onu sevdi. Ama bu sevgi; çiçekli sözlerden, masum vaatlerden ibaret değildi. Bu sevgi kirliydi, tehlikeliydi ve fazlasıyla gerçekti. Bir adam sevdiğini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Bir kadın, kendisi için işlenen günahlarla yaşamayı kabul edebilir mi? Aşk, ahlaktan büyük olabilir mi? Benim İçin Günah İşle, takıntılı bir aşkın, karanlık bir fedakârlığın ve “iyi kalmak” ile “hayatta tutmak” arasındaki o ince çizginin romanı. Bu hikâyede: • Aşk masum değildir • Evlilik bir kurtuluş değil, itiraftır • Günah işlenir ama boşa işlenmez “İyi bir adam olsaydım seni kaybederdim. Kötü biri oldum… seni yaşattım.” Romantik gerilim, tutku, aksiyon ve edebi cümlelerle örülmüş bu hikâye, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Sevdiğin için kötü olmaya cesaretin var mı?

(Alt anlamı: Gerçekler kıyıya vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.) KİTAP AÇIKLAMASI Karadeniz, bazı insanları geri çağırmaz. Onları hatırlar. Mirela yirmi yaşında, üstün zekâlı genç bir doktordur. Balkanlardan, adını bile tam bilmediği bir geçmişin izini sürerek Karadeniz’e gelir. Ne aradığını tam söylemez; çünkü bazı sorular yüksek sesle sorulmaz. İki düşman aile—Polat ve Yılmaz aileleleri—yıllardır aynı toprakta, aynı suskunlukla yaşamaktadır. Bu düzenin ortasına düşen Mirela, istemeden geçmişin kilitli kapılarını aralar. Onardığı şeyler sadece bedenler ya da yapılar değildir; bastırılmış bağlar, saklanmış gerçekler ve suskun annelerdir. Ama Karadeniz’de her hakikat bir bedel ister. Ve bazı çocuklar, kim olduklarını öğrendiklerinde, artık hiçbir yere ait olamaz. Kıyıdan Önce, aidiyet, güç, suskunluk ve kadınların hayatta kalma biçimleri üzerine karanlık bir anlatı.

Bir nikâh… Bir kurtuluş… Bir kader. Babası onu bir anlaşmada feda etti. Düşmanı ise evlenerek kurtardı. Elif Karahan, kanla yazılmış bir geçmişin içine doğmuştu. Soyadı, kaçamadığı bir lanetti. Bir gece, babasının onu gözünü kırpmadan sattığını öğrendiğinde özgürlüğü de, geleceği de elinden alındı. Kerem Aslan içinse bu evlilik aşk değildi. Bir hamleydi. Bir kalkan… Bir düşmanı diz çöktürmenin tek yoluydu. Soğuk bir nikâhla başlayan bu birliktelik, aynı evde iki yabancı, aynı kaderde iki yaralı kalp yarattı. Silahlar çekildi. İhanetler açığa çıktı. Kan aktı. Ve hiç kimsenin hesaba katmadığı bir şey oldu: Aşk. Bir kurtarma planı olarak başlayan evlilik, iki hayatı geri dönülmez biçimde değiştirdi. Çünkü bazı nikâhlar kâğıda değil, kana yazılır. Ve bazı kadınlar… kurtarıldıktan sonra anne olur.

Her şey bir anlaşmayla başladı. Net maddeler, kesin sınırlar, duygudan arındırılmış bir yakınlık. Lâl için bu, kontrol altında tutulması gereken bir riskti. Aras içinse baştan bozulacağı belli bir oyundu. Geçmişlerinden kaçarken aynı masaya oturdular. Konuşulmayanlar arttıkça, kurallar işlememeye başladı. Çünkü bazı hisler ne yazılır, ne de imzalanır. Tehlike yaklaştıkça aşk büyüdü. Aşk büyüdükçe sözleşme anlamını yitirdi. Bu roman; aşkı romantik bir vaat değil, iki insan arasında yapılan ama kalbin dışarıda bırakıldığı bir pazarlık olarak anlatıyor. Ve şunu soruyor: Her maddeye uyulabilir. Peki ya kalp?

(Kapağı sonra tasarlarım.) Aynur ile Yağız küçükken aynı mahallede büyümüş, ama biri taşındığı için bağları kopmuş iki çocukluk arkadaşıdır. Yıllar sonra bir sonbahar günü tesadüfen karşılaşırlar. Aynur bir ilişki travması sonrası kalın duvarlar örmüş biridir. Yağız ise dışarıdan cool, ama içten içe aşırı duygusal biri. Ama sorun şu: ikisi de geçmişleriyle hesaplaşmadan tam olarak birbirlerine yaklaşamıyor. Aynur: “Keşke o zaman gitmeseydim.” Yağız: “Keşke cesaretim olsaydı seni durdursaydım.” Kitap boyunca ikisi de “keşke”lerini aşmayı öğrenir.

Bu bir aşk romanı değil. Çünkü bu hikâyede kimse kimseyi kurtarmıyor. Lara Demir, tanık olmaması gereken bir ana tanık olduğunda hayatı ikiye bölünür: öncesi ve kaçarken başlayan sonrası. Bir fotoğraf, bir yüz ve geri dönüşü olmayan bir tehlike. Artık saklanmak zorunda. Güvenmek zorunda değil. Ama susmak… asla. Kaçışın ortasında karşısına çıkan bir adam vardır. Onu yönlendirmeyen, önüne geçmeyen, arkasına saklamayan biri. Yanında koşan biri. Bu hikâye aşkın kurtarıcı olmadığı, ama doğru insanla özgür kalınabildiği bir yolculuk. Tutkunun, tehlikenin ve cesaretin iç içe geçtiği; bir kadının kendi hayatının kontrolünü eline aldığı bir macera. Lara sevecek. Ama kendinden vazgeçmeden. Çünkü bu bir aşk romanı değil. Bu, bir kadının hayatta kalma ve kendini seçme hikâyesi.

Bir şehir vardı; kanla ayakta duruyor, korkuyla yönetiliyordu. Aras Karahan, bu şehrin karanlık yüzüydü. Kurşunla konuşur, suskunluğu silah kadar keskin olurdu. Liva Demirhan ise o karanlığı besleyen adamın kızıydı; altın kafeslerde büyümüş, özgürlüğü yasaklanmış bir kadın. Birbirlerine âşık olduklarında, bu sadece yasak bir sevda değil, bir savaş ilanıydı. Çünkü onların aşkı, iki cepheyi, kirli ittifakları ve yıllardır kanayan bir şehri karşısına aldı. Silah seslerinin arasında fısıldanan bir sevda… İhanetle sınanan bir tutku… Ve bedeli ağır olsa da, bir şehri kurtarabilecek kadar güçlü bir aşk. Şehir kanarken, onlar sevmeyi seçti. Ve bazen… bir şehir, iki kalbin cesaretiyle kurtulur.

Adaletin soğuk yüzüyle aşkın yakıcı gerçeği arasında sıkışmış iki insanın hikâyesi. Bir kadın… Gerçeği ölülerden öğrenen, yaşayanlara güvenemeyen. Bir adam… Bir imzayla bir hayatı karartan, susarak suç ortağı olan. Bu romanda aşk masum değildir. Ve bazen fail, sevdiğin kişidir.

Nehir Karaca ve Emir Aslan’ın yolları bir adliye koridorunda değil, bir evin kapısında kesişir. Bu ev, sıradan bir ev değildir. Duvarları dinlenir, odaları izlenir, kapısı her an kırılabilir. Ve bu evde yaşayan iki insan, gerçekte birbirine yabancıdır. Bir operasyon için evli gibi yaşamaları gerekir. Aynı soyadıyla, aynı adreste, aynı yatakta… Komşuların gözünde sıradan bir çift, devletin gözünde ise yalnızca bir görevdirler. Ama roller uzadıkça sınırlar silinir. Bakışlar gecikir, sessizlikler ağırlaşır. Gecenin bir yarısında uyanıp aynı nefesi duymak, tehlikenin ortasında birbirini korumak, yalanla başlayan bir yakınlığı geri dönülmez bir bağa dönüştürür. Bu evde silahlar saklıdır. Bu evde sırlar vardır. Bu evde yapılan her yanlış hamle, ölümü çağırabilir. Ve bu evde en büyük tehlike, iki insanın birbirine gerçekten alışmasıdır. Çünkü görev bittiğinde, aynı kapıdan birlikte değil, iki yabancı gibi çıkmaları planlanmıştır. Ancak bazı evler insanı değiştirir. Bazı görevler bittiğinde geride yalnızca dosyalar değil, kalpte izler bırakır. “Bu Evde Aşk Yasak”, sahte bir evlilikte başlayan, tehlike, yakınlık ve sessizlik içinde büyüyen bir bağın hikâyesidir. Aşkın yasak olduğu bir yerde, insanın kendini ne kadar koruyabileceğini sorgulayan bir anlatı.

Bir suikast anında zaman durdu.Bir emir, bir kurşun ve iki hayat…Defne Karaca, aldığı emirleri sorgulamadan yerine getiren bir operasyon ajanıdır.Baran Aksoy ise resmen ölü kabul edilen, yaşaması istenmeyen bir adam.Tetiğin çekilmesi gereken o anda, Defne ateş etmez.O an, yalnızca bir hayat kurtulmaz; yıllardır bastırılan vicdan, korku ve umut da gün yüzüne çıkar.Artık ikisi de kaçaktadır.Peşlerinde devletin karanlık yüzü, arkalarında geri dönülemez bir karar vardır.Aksiyonun, tutkunun ve derin bir iç hesaplaşmanın iç içe geçtiği bu hikâyede; sadakat, aşk ve adalet aynı çizgide sınanır. Zaman bazen durur…Ama kalp, her şeye rağmen ilerler.Kurşun Saatte Durdu, bir anın kaderi nasıl değiştirebileceğini anlatan, hüzünlü ama umutla biten bir hikâye.

Nisan, ömrüne yalnızca iki ay kaldığını bilen bir kadındır.Bunu kimseye söylemez. Çünkü vedaların, söylenince daha erken geldiğini düşünür.Kerem, aşka kapılarını kapatmış bir adamdır. Hayatına girmesine izin verdiği hiçbir şeyin kalıcı olmayacağına inanır. Nisan’la karşılaştığında bunun da geçici olduğunu sanır. Ama bazı karşılaşmalar geçici değildir. Sadece kısadır. Nisan, Kerem’i severken zamanla yarıştığını bilir. Kerem ise Nisan’ı severken, kaybetmeyi hiç düşünmez. Birinin bildiği son, diğerinin bilmediği bir gerçektir. Nisan ölmeden önce, Kerem son kez gelir. Helallik alınır. Söylenmeyen cümleler kalır. Ve bir aşk, tamamlanmadan biter. Nisan’ın ölümünden sonra Kerem yaşamaya devam eder. Ama bir daha hiçbir kadını sevemez. Çünkü bazı aşklar biterken, insanın içindeki bütün başlangıçları da alıp götürür.

Eylülzede, okunmamış bir mektubun içinden taşan bir sessizliğin hikâyesidir. Yıllar sonra evine dönen sıradan bir adam, geçmişten kalma sararmış bir zarfla karşılaşır. Üzerinde ne bir isim vardır ne de bir tarih. Açtığı anda, hiç tanımadığı bir sesin ağırlığı odayı doldurur. Bu mektup bir aşk itirafı değildir. Bir hesaplaşma da değildir. Bu, var olmamış bir yakınlığın; fark edilmemiş bir hayatın, görülmeden yaşanmış bir çöküşün kaydıdır. Stefan Zweig’in Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu eserinden esinlenen Eylülzede, bu kez bakışı tersine çevirir: Mektubu yazan bir kadın, okuyan bir erkektir. Ama asıl anlatılan, iki kişi arasındaki mesafe değil; insanın kendi içindeki karanlığa olan uzaklığıdır. Bu kitap, “hiç yaşanmamış” olanın, insanı nasıl derinden yaralayabileceğini fısıldar.

Nikâh Masasında Ölüm, “evet” kelimesinin bazen bir başlangıç değil, bir yüzleşme olduğunu anlatan; aşk, tutku ve adrenalin yüklü bir hikâye. Nikâh masasında mutlu bir gelecek kurduğunu sanan Lara,öldüğünü sandığı adamın geri dönüşüyle geçmişin kapılarını yeniden açmak zorunda kalır. Bir yanda sevdiği adamın kardeşi, diğer yanda kalbinde hiç gömülmeyen bir aşk… Sırlar ortaya çıktıkça, ihanetler tanım değiştirir, ölüm sandıkları gerçek olur ve herkes kendi bedelini ödemek zorunda kalır. Bu hikâye; hakikatle sevmenin, susarak değil cesaretle mutlu olmanın hikâyesidir.

“Beni sevmen değil, beni sahiplenmen yaktı. ”Lara Yalın, genç yaşta tanıştığı Emir Kağan’a deli gibi âşık olmuştu. Emir’in bakışları, sözleri, dokunuşu her şeyi bir mıknatıs gibiydi. Ama zamanla o aşk, nefes almak yerine nefesini tutmaya zorlayan bir fırtınaya dönüştü. Emir’in sevgisi korumaktan çok kontrol etmeye, ilgisi ise kısıtlamaya dönüştü. Bir gün Lara aynaya baktığında kendini tanıyamadı: Kendi kararlarını veremeyen, korkularla sevinen bir kadın olmuştu. Ve o gün, hiçbir şey demeden gitti. Yıllar geçti. Lara, kendi kliniğini açmış, geçmişinin küllerinden yeniden doğmuştu. Hayatını toparlamış, güçlü bir kadın olmuştu en azından öyle sanıyordu. Ta ki, bir sabah danışmanlık vereceği yatırım projesinin arkasındaki ismin Emir Kağan olduğunu öğrenene kadar. Şimdi geçmiş yeniden kapıda. Bir zamanlar kaçtığı o adam karşısında duruyor ama bu kez roller değişmiş. Emir, onu hâlâ seviyor ama artık emir veremiyor. Lara ise hâlâ kalbinde onu hissediyor ama artık boyun eğmiyor. Aralarındaki her bakış, her cümle, geçmişin hesabını taşıyor. Ama aynı zamanda aşkla yanmış iki kalbin yeniden birleşme korkusunu da. Kıskançlık, pişmanlık, özlem, gurur, tutku… Her şey yeniden başlıyor ama bu kez aşkın zincirlerinden biri kırılmadan diğeri özgür kalamayacak.

"Bugün de uyanamadım, sadece açtım gözlerimi." Sabahın beş buçuğu. Masal için bu bir zaman dilimi değil, bir histi. Herkesin uykuda olduğu, hayatın nefes bile almadığı o aralıkta, kendini en çok hissediyordu. Ne geceye aitti ne gündüze. O, ikisinin arasında sıkışmış, arada kalmış bir canlıydı. Tıpkı ne göğe yükselebilen, ne de yere sığınabilen bir kaldırım serçesi gibi. Küçük bir valiz , gri bir atkı ve içinde adını koyamadığı kalın bir sessizlik. Masal, kendi evine dönerken bile bir yabancıdır. Çiçeklerin arasında solan , "Uykusuzluğun da bir sesi var" diye yazan defteri, onun içindeki görünmez cenazenin tek şahididir. Kaldırım Serçesi, kayboluşun eşiğindeki bir ruhun, bir sabahın beş buçuğunda geçen, yorgun ve hüzünlü hikâyesidir. Bazen uçmayı unutmak, sadece gözlerini açmak demektir.

10.sınıf olan Aden 11.sınıflardan Atlas`a aşık olur.Atlas okulun gözde,popüler erkeği.Kendisi okulun futbol takımının kaptanı olur.Bir o kadar yenilemeyi kabul etmez.Aden ise sakin sessiz Edebiyat aşığıdır.Roman şiir kitapları okumaya bayılır.Zeki ve hedefleri vardır.En yakın Arkadaşı Doğa ile beraber yaşıyordur. ** Lise aşkı,unutulmazmış.Bende seni unutamayacağım ilk ve son aşkım.

Ben, herkesin kötü olduğu bu dünyada kendimi bulmak için çabalarken daha da kaybolmuştum. Geçmişimin beni eziyetlerle büyüteceğini bilmiyordum. Geçmişimden kaçmak için çabalıyorken, geçmişim beni çoktan bulmuştu. Belki de ben, Meri... Yaşadığım sürece hep sokaklarda yaşadım; sokakların hem katili, hem dilencisi hem de masum çocuğuydum... Ta ki gerçek ailem beni bulana kadar.

Yıl 2016 Dünya savaşından arta kalan insan topluluğu. İyiliğin ve kötülüğün birbirine savaş açtığı bir dünyada, insanlar aç kalmamak için hayat mücadelesi verirler. Hiç bir şey göründüğü gibi değildir. Toprağın altında gizlice dolaşan kötülük tohumları parlak ruhları sömürmek için can atarlarken insanlar sadece yaşamak için çabalıyorlardı. Diara kendi amacını bilmezken hayatının tamamen değişeceği güne uyandığından habersizdi.

Gryffindor Chat wp konuşmaları işte. Kitappad`in ilk Harry Potter kitabı

SADECE OKU BUNU PLS! Remadora hikayesidir. Bilginize... (Kapak ppsi bulamadım bunu koydum)

"Sayın seyirciler bugün haber konumuz ne yazık ki yayılmak üzere olan salgın. Herkesi tedirgin eden bu salgının adı kelebek, insan vücuduna girdiği an tamamen kontrol bu virüstedir. Endişe etmeyiniz sadece kısa bir süreliğine evden dışarı çıkmayınız. Sağlık bakanlığımız ve çalışanlarımız bu konu hakkında çalışıyorlardır."